Gautama Boeddha, 13 februari 2011 buiten het Witte Huis, Washington D.C.

Gautama BEN IK, en ik kom deze serie dictaties en de uitgave van licht verzegelen die we hier in Washington D.C. naar buiten hebben gebracht, en zelfs ver naar het Oosten in een deel van de Sovjet Unie.

Daardoor kom ik om het antwoord te geven op een vraag die sommigen van jullie zich in gedachten geformuleerd hebben, terwijl je deze serie dictaties hier in de National Mall in Washington D.C. leest of beluistert. Want jullie hebben ons uitgaven horen doen bij het Lincoln Memorial, bij het Jefferson Monument, bij de Federal Reserve, bij het Washington Monument, bij de National Archives, bij het Capitol Building en bij het Supreme Court en de Library of Congress. Toch als je enigszins bekend bent met de plattegrond van Washington D.C., heb jij je misschien afgevraagd waarom we langs één locatie heen zijn gegaan waar het van lijkt dat die op de lijst had moeten staan.

We hebben het licht verankerd, dat deze Natie zal helpen te transformeren naar een hoger niveau, op vele belangrijke locaties in het Capitool, maar we hebben niet het licht verankerd in wat sommigen beargumenteren als de allerbelangrijkste locatie, namelijk het Witte Huis. En dus denk je misschien dat ik hier ben om het licht in het Witte huis te verankeren in deze uitgave, zoals we op andere locaties hebben gedaan. Toch ben ik hier om uit te leggen dat we niet een vlam in het Witte Huis verankeren.


De noodzaak dat de President zich overgeeft
Het is zeker om verscheidene redenen, maar één daarvan is dat, zoals Godfre zo welsprekend heeft uitgelegd, wanneer je President van de Verenigde Staten bent, is de enige manier om succesvol te zijn door te erkennen dat je deze natie niet kunt regeren op eigen kracht. En daardoor moet je op het punt komen van absolute en totale overgave aan een Hogere Macht, zoals jij het ziet. Of je het als deze God ziet, of als die God, of je Hogere Zelf, of de Grote Architect van het Universum of hoe je deze Hogere Macht ook maar wilt noemen, je moet je menselijke ambitie, je menselijke verwachtingen, je menselijke hoogmoed, die je laat denken dat jij – op een of andere manier – de capaciteit hebt om deze grote en complexe natie te leiden, opgeven. Een gave die je boven de meeste andere mensen plaatst.

Dit is natuurlijk één van de leugens die je gemakkelijk gelooft, als je eenmaal ingezworen bent en het je begint te dagen dat je nu de houder bent van wat velen labelen als ‘de machtigste positie ter wereld’. En je zou zelfs misschien wel kunnen denken dat je de machtigste man ter wereld bent, zoals sommigen gedacht hebben – en zoals vele onder het volk graag denken, dat hun President waarachtig is. En dus is het gemakkelijk – als je een vorm van persoonlijke hoogmoed bezit – om hierin te gaan geloven. En als je natuurlijk geen persoonlijke ambitie had, waarom zou je zelfs naar die positie dingen, gezien de omstandigheden van tegenwoordig met het politieke apparaat in de Verenigde Staten? Want heel eerlijk gezegd, zou iemand die Boeddhische verworvenheden had, of zelfs maar Christusverworvenheden, zich door het politieke apparaat van deze Verenigde Staten in dit tijdperk heen willen halen?

Wel, hij zou het zeker niet willen, maar hij zou het misschien wel doen, als de mensen een bewustzijnsniveau hadden bereikt dat ze in staat zouden zijn een dergelijke kandidaat te herkennen. Dit is natuurlijk nog niet gebeurd. En daardoor zie je dat de mensen die zich aangetrokken voelen om naar deze positie te dingen – en die bereid zijn hun leven aan de kant te zetten en voor eeuwig hun privacy op te geven – degenen zijn die de ambitie hebben. En met ambitie komt natuurlijk hoogmoed. Want wanneer jij je ambitie bereikt, zal er een gevoel van trots komen. Je ziet dit in iedere president, wanneer je terugkijkt door de tijd heen, zijn er maar heel weinig die deze hoogmoed niet hadden.

Je ziet het in de huidige President, als je eerlijk naar zijn houding kijkt, naar zijn gelaatsuitdrukkingen, zie je een bepaalde hoogmoed. Dit wil niet zeggen dat de huidige President slechter is dan zo vele andere die je hebt gezien. Ik wijs je er gewoon op dat het, bij wijze van spreken, hoort bij het territorium. En natuurlijk is deze hoogmoed precies wat je laat denken dat je de vaardigheid hebt om te regeren. En dit is daarom datgene wat je blokkeert om die totale overgave te bereiken, waardoor je bereid bent je op je knieën te werpen en alle menselijke, wereldse ambities en verwachtingen en gesneden beelden op te geven, en gewoon te zeggen tegen de Hogere Macht zoals jij het ziet: “Toon me hoe ik het moet doen, toon me hoe jij in deze situatie zou handelen.”

Hiertoe was Abraham Lincoln bereid. Hiertoe was George Washington bereid. Hiertoe was Thomas Jefferson niet bereid. En natuurlijk zijn er ook nog vele andere Presidenten die hiertoe niet bereid geweest.


Waarom we geen vlam in het Witte Huis verankeren
Toch is het juist dit niet in staat zijn of deze onwil om door deze totale nederigheid heen te gaan van de volledige overgave, wat de reden is dat we de vlam niet in het Witte Huis verankeren. Want als we er eenmaal een vlam verankeren, zullen anderen die door de vlam heengaan het licht ervaren. Voor enkelen zal het hun duisternis wegspoelen, anderen zal het inspireren en verheffen, maar het zal effect hebben.

Daardoor willen wij voor het Witte Huis dat zolang de President denkt dat hij de macht heeft om te regeren, met rust gelaten worden, zodat hij het licht niet ontvangt of de sponsoring van Boven als een automatische toelage. Maar hij ontvangt het pas op het moment dat hij nederig is, overgeeft en om assistentie van Boven vraagt. Wanneer hij op dat punt komt, zal assistentie in volledige mate gegeven worden. Maar tot aan dat moment, zal hij letterlijk alleen zijn, of afhankelijk van de macht van degenen om hem heen. En dus zie je dat er een horizontale vorm van regeren is, tot er de bereidheid is om omhoog te reiken naar de verticale assistentie van Boven; tot er de bereidheid is de open deur te zijn, het heldere vensterruit, zodat het ‘hier beneden als Boven’ kan zijn.

En dit is natuurlijk nog een aspect van wat je nodig hebt om als President te bereiken waar opnieuw Godfre over sprak: praktisch realisme. Nu, wanneer je persoonlijke ambities hebt, heb je ook – onvermijdelijk – een persoonlijk waardeoordeel dat gebaseerd wordt op een relatieve dualistische maatstaf. Want je ambitie is je te verheffen tot een bepaalde status en dat kan enkel gebeuren naar een dualistisch waardeoordeel.

En dus is het, wanneer je deze hoogmoed bezit, vervolgens zeer waarschijnlijk dat je
Om de tuin geleid wordt om dingen te doen die je denkt die goed zijn in overeenstemming met je persoonlijke ambitie – die misschien wel is een bepaalde erfenis na te laten. En daardoor wordt je waarschijnlijk ertoe geleid om doelen na te streven die gewoon niet realistisch zijn vanuit praktische overwegingen, omdat ze niet bereikt kunnen worden, niet gemanifesteerd kunnen worden, gezien de staat van het collectieve bewustzijn en de praktische situatie waar jij als President voor staat.

En dan word je overdreven idealistisch, je wilt vasthouden aan de mentale structuur in je geest, het mentale beeld en wil je met alle macht die je als President ter beschikking staat, de natie, en zelfs de wereld, dwingen om in jouw mentale kader te passen. En dan verlies je het praktisch realisme van wat het hoogste goed is voor het hoogste aantal in de gegeven situatie. En je zult niet erkennen hoe de situatie echt is, want jij wilt dat de situatie voldoet aan jouw ideaal, aan jouw mentale beeld. En in je hoogmoed, luister je niet naar de adviseurs om je heen, of de media, of het volk, of buitenlandse hoofden van staat die je zeggen dat je doel, hoewel edel, gewoon niet realistisch is. En dit is nog een valkuil in het Ambt van de President van de Verenigde Staten.


Zal de Verenigde Staten een keizerrijk zijn of een voorbeeld?
Er is geen Ambt moeilijker te bekleden op de hele wereld dan dat van President van de Verenigde Staten. En dit komt natuurlijk, omdat de Verenigde Staten momenteel zo een dominante positie in de wereld bezit, waar ze, of het volgende keizerrijk kan zijn dat zal trachten de wereld over te nemen, of ze kan, waarachtig, een voorbeeld van een natie zijn dat geen keizerrijk zal zijn, dat niet een koning of keizer heeft. En gaf George Washington niet juist dit voorbeeld aan zijn natie, toen hij zijn militaire aanstelling neerlegde en weigerde een derde termijn als President te dienen, weigerde een President voor het Leven te worden. Zie je niet dat dit voorbeeld begrepen moet worden, dat zelfs door de huidige President gehandhaafd moet worden?

Want het is trouwens absoluut noodzakelijk dat deze natie ‘onder God’ niet een keizerrijk wordt dat een menselijke ambitie nastreeft, de ambitie van de machtselite, die nooit genoeg macht kan krijgen. En die, zoals Godfre uitgelegd heeft, doorgaat de macht die hen ter beschikking staat in een blind najagen van hun doelen, hun egoïstische, op zichzelf gerichte doelen, te gebruiken. En dus wat er daadwerkelijk gebeurd is sinds de tijd van George Washington, is dat de machtselite – die geprobeerd hebben de Verenigde Staten achter de schermen te manipuleren – inderdaad geprobeerd hebben om geleidelijk, en onmerkbaar, de macht van de President op te pompen.


Hoe je de President manipuleert
Zie je niet – als je de geschiedenis van dit land bestudeert – dat toen de oorspronkelijke delegaties de verdeling van macht tussen het Presidentschap, het Congres en de Supreme Court formuleerden, ze verstrekkende macht aan de President gegeven hebben. Maar ze hebben dit gedeeltelijk gedaan, omdat ze een President in gedachten hadden van het kaliber van George Washington, die zijn bereidheid al had getoond om zijn ambities op te geven die te maken hadden met het uitoefenen van macht. En daarom voelde het aangenaam om de beslissende macht aan de President te geven, zonder hem te beperken zoals in veel Europese naties is gedaan waar er in sommige gevallen niet eens een President hebben, maar enkel een minister president.

En dus zie je dat hoewel Washington in staat was die macht op een evenwichtige manier uit te oefenen, andere Presidenten daar niet net zo toe in staat waren. En wat er sindsdien gebeurd is, is dat het Ambt van President veel meer macht inhoudt dan gezond is. En dit werd natuurlijk verergerd tijdens het presidentschap van Bush, vooral tijdens de zogenaamde bedekte inspanningen en de Vicepresident Dick Cheney. Die geprobeerd heeft het gebruik van de Executive Orders en de Executive Powers ver boven de grondwet te plaatsen, of tenminste wat de bedoeling was van de Stichters en wat goed voor de natie is.

En dus zou jij je eens af moeten vragen: Hoe komt het dat de machtselite geprobeerd heeft het Ambt van President op te pompen? Nu, dat is toch simpel, mijn geliefden? Het is veel gemakkelijker om één President te manipuleren dan honderden Congresleden of een groot aantal rechters van de Supreme Court dan die ene President.

Kun je niet zien dat er door de geschiedenis heen, veel voorbeelden zijn van hoe – wanneer de macht slechts aan één persoon gegeven werd – die persoon gemakkelijk gedreven werd door zijn of haar persoonlijk ambities om juist de verkeerde keuzes te maken? En dit weet de machtselite, en daardoor weten ze dat als ze een politieke machinerie opzetten die gewoon een sorteermechanisme is – die degenen eruit gooit die niet bereid zijn om compromissen te sluiten om hun ambitie te bereiken – nu dan kunnen ze er wel zeker van zijn dat iemand die verkozen wordt tot het Ambt van President, bereid is om compromissen te sluiten om hun persoonlijke ambities te bereiken. En daardoor weten ze hoe ze dat individu kunnen manipuleren om beslissingen te nemen in een crisissituatie die niet goed voor het al zijn.

En wat er gebeurd is sinds de tijd van George Washington is dat het Ambt van de President in een positie in het collectieve bewustzijn is gemanoeuvreerd die verschilt van hoe het destijds was, toen ze de president vaak met een koning of keizer vergeleken. Maar nu is het Presidentschap een leven op zich in de Amerikaanse psyche gaan leiden en ze kijken nu meer naar de President als een godachtige figuur die, naar zij denken, onbeperkte macht heeft.


De President is God niet
Is dat niet de reden dat je ziet dat mensen een president kunnen kiezen die benoemd wordt met een hoge mate van waardering, omdat mensen geloven in de beloftes die hij gedaan heeft om verkozen te worden? En dan na maar een paar maanden in het ambt, mensen beginnen te beseffen dat hij geen kans heeft aan zijn beloften te voldoen en daardoor begint zijn populariteit, waarderingscijfer, te dalen. Toont dit niet dat het Amerikaanse volk misleid is te denken dat de President alleen meer macht heeft dan hij in feite heeft, hoewel, zoals ik gezegd heb, hij meer macht heeft dan hij zou moeten hebben in een evenwichtiger politiek systeem?

En dus denken mensen dat de President hen uit hun moeilijkheden kan halen, want ze slagen er niet in te beseffen dat buiten de verdeling van macht die door de Stichters ingesteld werd om de macht van de President te beperken, de grootste beperkende macht voor de President juist het collectieve bewustzijn is.

Je kunt een President hebben – nu, in praktische zin kun je geen President hebben met Boeddha-achtige verworvenheden tot het collectieve bewustzijn verhoogd is – maar zelfs als je nu theoretisch een president had met Boeddhische verworvenheden, zou er een limiet zijn aan wat hij voor de natie zou kunnen doen. Want hij zou niet in staat zijn er iets door te krijgen dat verder gaat dan het collectieve bewustzijn bereid is te accepteren. En daardoor zie je dat geen enkele president veranderingen kan doorvoeren waar het collectieve bewustzijn niet mee kan omgaan. Want de mensen zijn niet bereid om in overeenstemming daarmee te handelen, ze zijn niet bereid om hun bewustzijnsstaat te veranderen gebaseerd op de veranderingen in de natie.


Een nieuw standpunt van het Presidentschap is nodig
En wat er daardoor trouwens nodig is – als Amerika de transitie naar de Gouden Eeuw wil maken – is dat niet enkel de politieke macht van de President aangepast moeten worden, maar vooral het collectieve standpunt van de President en het Ambt van de President moeten door een transformatie heen, zodat mensen een realistischer beeld krijgen. Waardoor ze beseffen dat het niet genoeg voor hen is dat ze iedere vier jaar naar de stembus gaan en een nieuwe President kiezen. Want als ze niet bereid zijn hun bewustzijn te transformeren, hun oude mentale kaders, nu dan zal het geen verschil maken of ze een nieuwe President kiezen van een andere partij of met een andere achtergrond.

Dit is de verandering die moet plaatsvinden, en daarom verankeren we niet een vlam boven het Witte Huis. Want het is echt nodig dat het Ambt van President in belangrijkheid wordt aangepast. En om dit te laten gebeuren, kan het zeker nodig zijn dat één of twee presidenten enige vernedering moeten ondergaan terwijl ze hun ambt uitoefenen, dat niet alleen de presidenten de les van nederigheid leren, maar de natie misschien een kans krijgt om te leren. En begin daarom maar te beseffen dat de President niet God is, maar dat de President het potentieel heeft de open deur voor God te zijn – als hij trouwens bereid is door die totale overgave te gaan en een helder vensterruit te worden.

Want ik kan je wel zeggen dat om een succesvolle President van de Verenigde Staten te zijn, moet je een grote stuwkracht hebben op de 8e straal van Integratie. En natuurlijk krijg je dat enkel, zoals ik eerder uitgelegd heb, door eerst de stuwkracht te krijgen door te slagen voor de initiaties van de Zeven Stralen. Kun je niet zien dat je als President de globale visie moet handhaven? Je kunt je niet op één straal richten, je kunt je niet op één gebied van de maatschappij richten, je moet naar het al kijken. En dit kan natuurlijk alleen maar als je enige mate van Boeddhische verworvenheden hebt bereikt, waardoor je juist meester bent over die ene vereiste voor Boeddhische verworvenheden: niet gehecht zijn.

Niet gehecht zijn aan iets op aarde, zodat wanneer de demonen van Mara aan de deur van het Oval Office kloppen, je niet verleid wordt om te reageren op wat je als een bedreiging ziet of op andere manieren te reageren die uit evenwicht zijn. Zie je niet dat toen de demonen van Mara George Bush kwamen verleiden om te reageren op de zogenaamde terroristische bedreiging, hij al te gemakkelijk bedrogen werd om ten strijde te trekken tegen Irak en Afghanistan. En als hij niet op beide plaatsen in moeilijkheden was gekomen, zou zijn zeker om de tuin geleid zijn om de hele ‘Wortel van het Kwaad’ uit te roeien, of proberen uit te roeien. Want definieerde hij in feite niet zijn ware bedoelingen toen hij die toespraak hield?


Je kunt geen Reactionaire president hebben
En dus zie je dat een goede president zichzelf niet kan permitteren om in dit patroon getrokken te worden om op iets te reageren – of zelfs voor iets op de materiële wereld te reageren. De President moet niet gehecht zijn, zodat hij kan uitreiken – of zij kan uitreiken – naar deze hogere visie, die komt door de integratie van de zeven stralen.

Mijn geliefden, je kunt geen integratie bereiken op de zeven stralen door het intellect of het redeneringvermogen.

Dit is de diepere implicatie van wat Lanello uitgelegd heeft. Je kunt geen integratie bereiken door de uiterlijke geest, door de rede. Hoe goed je de eigenschappen van de zeven stralen ook kent, je kunt ze nog steeds niet integreren. Je kunt ze enkel integreren door die totale overgave, waardoor je één wordt met de 8e straal – en daardoor Integratie wordt.

Je kijkt niet naar de zeven stralen als ‘daarbuiten’ en je denkt dat door ze op een of andere manier te dwingen samen te gaan, je ze geïntegreerd hebt. Nee, want integratie betekent niet ze samenpersen in dezelfde ruimte; het betekent dat je de individuele stralen naast elkaar laat bestaan met hun individuele eigenschappen, maar die eigenschappen niet als vijanden van of als tegenstelling aan elkaar te zien, maar als elkaar aanvullend zoals de facetten van een diamant.

En daardoor moet je als President in staat zijn naar de vele verschillende belangengroepen in deze natie te kijken en ze niet als tegengestelden van elkaar te zien, of als elkaar wederzijds uitsluitend, maar erlangs te zien en de grotere eenheid te zien achter de individuele uitdrukkingsvormen. En dan als open deur dienen om de mensen die grotere eenheid ook te laten zien. Waardoor ze hun vijandigheden opgeven en in staat zijn verschillen te transcenderen en zo de hogere visie te doorgronden, waardoor ze allen individuele facetten in de diamant worden die de Verenigde Staten is – of elk ander vrij en evenwichtig land.

Daardoor ben ik Gautama dankbaar voor deze kans om dit licht hier in Amerika te verankeren, wat trouwens het werk van deze boodschapper is – door een groot deel van zijn leven in dit land te wonen – dat nu klaar is door deze uitgave. En daardoor moeten we naar andere gebieden verhuizen om dienstbaar te zijn. Dat wil niet zeggen dat hij hier nooit meer fysiek terug zal keren, maar dat het spirituele werk waartoe hij geleid werd om hier te komen, is nu klaar. En daardoor zijn we vrij om hem in andere gebieden te gebruiken, niet enkel van de wereld, maar op andere gebieden om de hogere visie van de Gouden Eeuw naar buiten te brengen.

En daardoor verzegel ik Gautama Boeddha, deze serie uitgaven, en ik verzegel deze boodschapper in de nieuwe vlam van Integratie die hij verdiend heeft door zijn persoonlijke dienstbaarheid aan dit land.

Daardoor is het klaar!