Voorafgegaan aan waarneming zijn er mentale staten,
daarvoor is waarneming het allerhoogste.
Als iemand die door waarneming vervuild is spreekt of handelt,
volgt lijden.

Kim Michaels

We hebben allemaal bepaalde zaken of onderwerpen die opvallen in onze geest, bepaalde problemen die we steeds opnieuw tegenkomen, bepaalde beperkingen waar we niet overheen kunnen komen. Vanzelfsprekend doen we dit, omdat het de bedoeling is dat we iets zullen zien en overwinnen in onszelf, dus trekken we de situaties aan die ons confronteren met wat wij niet hebben gezien. Maar als we het eenmaal wel zien, worden we ook leraren, want nu kunnen we dienen om anderen te inspireren om dezelfde beperkingen te overwinnen. Daardoor is waar je doorheen gaat je potentieel om een voorbeeld te worden die de mensheid kan helpen de tredmolen te transcenderen van persoonlijke en epische drama’s.

Voor mij is één van de zaken waar ik steeds weer tegenaan gelopen ben, hoe wij mensen zo vaak onze geest sluiten en weigeren iets te zien, zelfs al beperkt het ons duidelijk. Waarom raken we zo vaak in een negatieve, neerwaartse spiraal die ten slotte alle vreugde uit je leven wegzuigt, maar waar we ons niet van kunnen bevrijden en daardoor blijven we decennia of levens lang in hetzelfde kringetje rondlopen? Waarom – heb ik me vaak afgevraagd – gebeurt dit en waarom is het zo moeilijk voor ons te zien wat we niet kunnen zien? We kunnen een hele tijd vastzitten in een denkkader dat het absoluut onmogelijk maakt iets te zien, maar als we opeens uit die bewustzijnsstaat schieten, wat konden we toen niet zien dat ons nu volkomen duidelijk is?

Ik werd me het eerst van dit probleem bewust toen ik nog een kind was en het werd me getoond door mijn vader. Hij was een zeer intelligente man en op vele manieren ook een heel gevoelige en bedachtzame man. Maar hij was geboren in mei en had de typische op een stier lijkende psyche van Taurus. Ze zeggen dat dit astrologische teken mensen laat handelen alsof ze vast zitten aan een paal. Hij zal het touw om de paal wikkelen totdat het zo strak zit dat hij zich niet meer kan bewegen. Maar toch zal de stier eindeloos met het touw blijven worstelen, omdat hij gewoon niet in staat is de koers te veranderen en het touw te ont-wikkelen. Dit gold zeker voor mijn vader.

Zelfs al op jonge leeftijd, besefte mijn vader dat het zijn grote droom was om een ingenieur te worden die over de hele wereld bruggen kon bouwen. Ik geloof dat velen van ons kinderen een visioen hebben over wat de bedoeling is te worden, wat onze missie in het leven is. Dus geloof ik dat mijn vader zijn goddelijke plan zag, zijn ware potentieel. En het gegeven dat hij zowel intelligent als gedisciplineerd was, geloof ik dat hij het eigenlijk wel had kunnen worden, zelfs al had hij wel wat horden te nemen gehad – geboren in een arbeidersgezin waarin niemand ooit nog naar school ging na de zevende klas.

De eerste drie jaar deed mijn vader het heel goed op school en was de beste van zijn klas. Toen sloeg hij plotseling om en weigerde te leren. Dit kwam als reactie op de leraren en hun onrechtvaardige vorm van discipline, wrede manieren van lichamelijke straf. Ik probeer de leraren niet te verdedigen; het Deense schoolsysteem van de jaren 20 vertoonde op vele manieren gebreken. Toch gingen vele andere studenten door dit systeem heen en vonden manieren om met dezelfde omstandigheden om te gaan, zonder te reageren zoals mijn vader.

Zelfs als kind zag ik dat mijn vaders reactie op de leraren ZIJN reactie was; het werd veroorzaakt door zijn psyche. En ik zag ook dat zijn psychologische reactie – toen hij tien jaar was - zijn leven op een spoor zette waardoor het absoluut zeker werd dat hij nooit zijn levensdroom zou vervullen. Mijn vader eindigde zelfs voor de rest van zijn leven als schoonmaker in fabrieken en kwam nooit hogerop.

Dus vanaf dat ik tien was, heb ik altijd nagedacht over dit mechanisme, hoe wij aspecten in onze eigen psyche ons laten beperken op manieren die, of onze goddelijke plannen saboteren, of alle vreugde uit het leven halen en het leven in een negatieve ervaring verandert. Ik persoonlijk ben altijd een optimist geweest, vreugdevol en zelfs zorgeloos. Mijn moeder dacht altijd dat ik het leven veel te licht opvatte, toch heb ook ik mijn deel aan persoonlijke ervaringen gehad, waarin ik me door mijn eigen psychologische toestanden liet beperken. En waar ik me hier op wil richten is specifiek het probleem om een spiraal in te gaan die ervoor zorgt dat wij ons op een of ander negatief aspect focussen, zodat we onze levensvreugde verliezen. Dit heeft Jezus onlangs beschreven in zijn verhandeling over Kosmische Drama’s, waarin hij het volgende zei:

“Eén van de belangrijkste voordelen van een kosmisch drama is dat het degenen scheidt die niet alleen bereid zijn verantwoording te nemen maar die daarenboven een negatieve benadering van het leven kiezen. Omdat deze studenten uit hun afgoderij geschoten worden, zullen ze collectief een negatieve spiraal creëren waarin ze elkaar versterken in hun eigendunkelijke schuld van de leider. Je zult vaak zien dat een dergelijke negatieve spiraal snel gevormd wordt en je kunt zien hoe degenen die geen verantwoording willen nemen en anderen de schuld willen geven, er ogenblikkelijk ingezogen worden. Eenmaal in de spiraal, komt er bijna geen eind aan de negativiteit en berispingen die deze mensen uitzenden.”

Ik persoonlijk heb de formatie van een dergelijke negatieve spiraal verscheidene malen ervaren, zowel van binnenuit als van buitenaf en ik geloof dat het DE belangrijkste factor is die voorkomt dat we aan de sluier van Maya ontsnappen die ons in de epische drama’s gevangen houdt. Dus laat me eens wat van mijn ervaringen en wat ik in deze decennia heb geobserveerd, beschrijven.


Het Transcendente Meditatie Drama
Toen ik 18 was, ontdekte ik de Transcendente Meditatiebeweging in Denemarken. Ik ontmoette mijn eerste vrouw die juist van een leraarsopleiding in Zwitserland terugkwam. We trouwden en het was ons gezamenlijke doel dat ik ook meditatieleraar zou worden. Zo volgde ik het eerste deel van de leraarsopleiding, een cursus van vier maanden in Zwitserland. Tegen het eind van de cursus zag ik een zeer recente video van de spirituele leider, de Maharishi. Tot dan waren alle video’s die ik van hem had gezien tenminste tien jaar oud en hij had zeker een bepaalde uitstraling en spiritueel licht. Maar toen ik zijn nieuwste video bekeek, hoorde ik plotseling mijn innerlijke stem zeggen: “Maar hij heeft geen licht in zich!” Op dat moment was ik spiritueel bij de TM weg, maar het heeft nog wel een poosje geduurd voor ik ook echt vertrok en ik ging er ook niet elegant weg.

Toen ik terugkwam van de leraarsopleiding, werd ik gewaar dat er herrie in de TM beweging aan zat te komen. De oorzaak was wat organisatorische veranderingen, toen een groep nieuwe leiders (die enkele meditatiecursussen voor gevorderden hadden gevolgd, maar weinig levenservaring hadden) de leiding kreeg over de oude leiders die tien jaar bezig waren geweest de beweging in Denemarken op te bouwen. Dit veroorzaakte een machtsstrijd en omdat ik de overduidelijke tekortkomingen van de nieuwe leiders zag, stelde ik me op één lijn met de oude leiders waarvan ik enkele persoonlijk kende.

Een tijdlang probeerden de oude leiders en veel van de oudere leden de organisatie te veranderen, maar uiteindelijk hadden ze geen succes. En omdat het duidelijk werd dat de organisatie niet veranderen zou, begon zich een overduidelijke negatieve spiraal te vormen. Mensen switchten subtiel van een positieve benadering om naar een negatieve benadering van kritiek en klagen over dingen waarvan ze dachten dat die toch niet veranderd konden worden.

Vanzelfsprekend zag ik dit destijds niet als een negatieve spiraal, dus liet ik me er helemaal inzuigen door voortdurend met mensen te praten die dezelfde houding hadden. Daardoor bevestigden we altijd allemaal elkaars negatieve standpunt en voelden we hoe gerechtvaardigd wij waren vanwege al deze tekortkomingen in andere mensen. De essentie hiervan was – zoals het geval is bij alle negatieve spiralen – dat we ons machteloos voelden vanwege wat anderen deden (of juist niet deden). Zo was onze focus op het veranderen van deze anderen en omdat zij weigerden te doen wat wij zo overduidelijk zagen als het juiste dat moest gebeuren, hadden we geen andere optie (dachten we) dan onze eigendunkelijke verontwaardiging bij elke gelegenheid te ventileren. Op de een of andere manier dachten we dat als we maar genoeg bleven klagen, dit vanzelf een gunstige verandering teweeg zou brengen. Of liever, we dachten dat eigenlijk niet bewust, maar het was vanzelfsprekend een onbewuste – en onlogische – veronderstelling.

Het gevolg hiervan was dat ik en mijn eerste vrouw – samen met een groep vrienden – de TM beweging verlieten met boosheid en wrok in ons hart. En dat is precies wat er gebeurt als jij je in een negatieve spiraal laat zuigen. Het enige dat je van deze negatieve gevoelens krijgt, is dat jij je (leven en aandacht) opvreet en in een catch-22 belandt. Voor mij heeft deze negatieve gemoedstoestand verscheidene jaren geduurd, terwijl ik voortdurend in mijn geest naging hoezeer ik in de steek gelaten was door de TM beweging en hoe ik me NOOIT weer met een andere spirituele beweging zou inlaten.

Het enige wat ik nog van deze tijd weet, is hoe leeg ik me voelde. Ik was in een omgeving opgegroeid waar niets mijn spirituele groei stimuleerde en het vinden van TM was zo’n positief ontwaken geweest van mijn diepste dromen voor een beter persoonlijk leven en het spelen van een rol in het verbeteren van de wereld. Dit waren legitieme dromen, hoewel destijds door een naïef filter gezien. En toen ik besloot de negatieve spiraal in te gaan, vielen de dromen in duigen, wat bijna meer was dan ik kon verdragen.

Ik herinner me het gedachteproces niet dat met uit de negatieve spiraal geleid heeft, maar ik herinner me wel dat ik op een punt kwam dat ik bewust besloot om niet langer meer over de zaak na te denken. Ik besefte dat mijn eigen gerichtheid op het negatieve mij ongelukkig maakte en ik besloot daarmee op te houden.

Nu ik erop terugkijk, zie ik dat wat ik bij de TM deed, precies hetzelfde was al mijn vader op school had gedaan. Ik had de menselijke onvolmaaktheden van andere mensen op een negatieve manier mijn gemoedstoestand laten beïnvloeden. Dit deed absoluut niets voor het veranderen van anderen, maar wel iets voor mijn gemoedstoestand. Omdat mijn vaders reactie zijn leven op een spoor had gezet dat zijn goddelijke plan saboteerde, had mijn negatieve reactie hetzelfde kunnen doen, want het had me ervan kunnen weerhouden om ooit weer bij een andere spirituele organisatie betrokken te raken.

Kort nadat ik deze verschuiving had gemaakt – die me op een spoor zette uit de negatieve spiraal – hoorde ik over de leringen van de geascendeerde meesters en The Summit Lighthouse. Ik kan tegenwoordig zien dat als ik toen niet het bewuste besluit had genomen om op te houden de negatieve spiraal van mijn energie te voorzien, ik niet in staat zou zijn geweest om de leringen van de meesters te vinden en zou ik zeker niet in staat zijn geweest om bij een andere spirituele organisatie te gaan – zoals duidelijk mijn goddelijke plan was.


De eerste Summit spiraal
Ik had een tijdje nodig om door mijn negatieve houding ten opzichte van spirituele organisaties heen te werken tot het punt waarop ik eindelijk The Summit accepteerde. Maar toen ik dat eenmaal deed, voelde ik me terug in mijn droom van persoonlijke groei en helpen de wereld te veranderen. TM was natuurlijk een gebrekkige organisatie geweest met een verkeerde leider en onvolwassen mensen. The Summit was het echte, omdat het gebaseerd werd op de leringen van de geascendeerde meesters, die boven menselijke gebreken stonden. Zo was het duidelijk dat deze organisatie en haar leden en leiders van een veel hoger kaliber moesten zijn dan die van de TM. Daarom moest ik wel van een hoger kaliber zijn om The Summit te vinden.

Maar binnen een jaar nadat ik in The Summit in Denemarken kwam, raakte ik verwikkeld in een andere negatieve spiraal. Het uiterlijke geval was een conflict tussen de lokale groepsleider en ongeveer een dozijn leden, onder wie mijn eerste vrouw en ik. Als ik terugkijk, denk ik nog steeds dat de leider te veel de baas was, bijvoorbeeld door ons te weigeren elkaar thuis te ontmoeten en van ons te eisen dat we drie uren reden om alleen decreten bij haar thuis op te zeggen. Maar het is even vanzelfsprekend dat ik me opnieuw weer een negatieve spiraal had laten ingaan en deze keer was ik één van de initiatiefnemers.

Weer opnieuw, nam ik deel aan het patroon om eindeloos te praten over de leider en hoe zij degene was die moest veranderen, hoe blind ze was en hoe ze geen voeling had met de leringen van de meesters (en ondertussen over het hoofd zag dat mijn eigen negatieve houding ook niet op één lijn stond met de leringen van de meesters). Toch was het anders in die zin dat de leringen van The Summit duidelijk dieper gingen dan die van de TM.

Daardoor was het moeilijker voor mij om mijn eigen gedrag te blijven rechtvaardigen. Ik kon waarschijnlijk ook zien dat ik gevaar liep hetzelfde patroon te herhalen dat ik bij de TM had gehad en ik had geen zin om me nog een keer leeg te voelen. Tenslotte wist ik wel dat ik vaak de aanwezigheid van de meesters voelde en dit gaf me een soort vergelijkingsmateriaal over mijn eigen vibratie. Ik besefte dat mijn vibratie niet op één lijn lag met die van de meesters.

De situatie kwam ten slotte tot een hoogtepunt en er werd een vergadering belegd tussen een groep van ons en de leider. Ik had om leiding gebeden van de meesters en tijdens de vergadering begon ik te spreken en mijn stem werd erg zacht. Ik besefte het toen niet, maar dit was Moeder Maria die door mij heen sprak. Ik herinner me niet wat er gezegd werd, maar ik herinner me wel de vibratie van onvoorwaardelijke liefde. Na die ervaring ging de leider terug naar huis en aan de buitenkant veranderde er niets. Toch konden degenen die naar die vergadering toe waren geweest niet langer meedoen aan de negativiteit. Ik persoonlijk nam de beslissing om erover op te houden, omdat ik mijn negativiteit niet met de onvoorwaardelijke liefde kon verenigen die ik had gevoeld.

Kort daarna verhuisden mijn eerste vrouw en ik naar de Verenigde Staten om The Summit te ervaren in haar nieuwe hoofdkwartier in Montana. Dit werd mijn tweede Summit spiraal.


De tweede Summit spiraal
Voor we uit Denemarken vertrokken, hadden we weinig feitelijke kennis over The Summit, haar organisatie en mensen. Alleen een stel mensen in Denemarken die naar de V.S waren geweest, gaven zeer geïdealiseerde verslagen. Daarnaast hadden we wat brochures en dan waren er natuurlijk nog de zeer diepgaande en prachtige leringen die de meesters door The Summit uitbrachten. Ondanks onze ervaringen met TM beredeneerden we, dat vanwege deze verheven leringen, de menselijke problemen waarvan we in de TM getuige van waren geweest, niet in The Summit konden bestaan. Onze ervaring met een overheersende groepsleider had een waarschuwing moeten zijn, maar we sloegen er geen acht op. Dus we kwamen in Montana aan met een stel geïdealiseerde verwachtingen die letterlijk een kaartenhuis waren dat erop enkel op wachtte in te storten.

Te zeggen dat onze eerste kennismaking met The Summit een schok was, zou een grote understatement zijn. De Summit was nog maar net van hoofdkwartier veranderd en alles was nog in een zeer onafgemaakte staat (ondiplomatische vertaling: het was overal een dikke bende). We beseften ook al gauw dat de organisatie meer regels en reguleringen had voor haar staf dan iemand ook maar kon opvolgen. En natuurlijk zaten de mensen net zo vol menselijke gebreken als overal elders op de planeet.

Na twee dagen komt mijn eerste vrouw bij me en zegt: “Ik kan het hier niet uithouden – laten we onze spullen inpakken en weggaan, NU meteen!!!” Ik slaagde erin haar te kalmeren door te zeggen dat we niet van zo ver waren gekomen om zo snel alweer te vertrekken en ze was het met me eens om het nog een tweede kans te geven. Toch was dit voor haar het begin van haar persoonlijke negatieve spiraal die haar uit The Summit haalde, het instrument voor het verbreken van ons huwelijk en het hield haar jaren bij enige vorm van spiritualiteit weg. Dit was een diep vacuüm voor haar waar ze zichzelf op den duur zelf uittrok, maar slechts na jaren van leegheid.

Waarom ging ik niet mee met haar in die spiraal? Wel, na ons gesprek liep ik naar de Yellowstonerivier en bad ik intens tot El Morya om leiding over hoe ik moest reageren op de hele situatie. Het antwoord dat hij me gaf, was dat de meesters de ranch van The Summit “De Innerlijke Retraite” hadden genoemd. De betekenis hiervan was dat als ik de plaats beoordeelde op de uiterlijke omstandigheden, ik de innerlijke bedoeling niet snapte. Ik besefte dat dit waar was.

Een paar dagen later kreeg ik het idee dat toen ik aankwam, er niet een prullenmand bij de deur had gestaan waarop stond: “Laat je ego hier achter.” Daardoor had ik klaarblijkelijk mijn ego meegenomen en het leek een eerlijke veronderstelling dat alle anderen hetzelfde hadden gedaan. Dus, in aanmerking nemend dat ik niet verwacht had dat ik perfect zou worden, door door die deur te lopen, hoe kon ik dat dan van een ander verwachten?

Maar de echte doorbraak kwam een paar dagen later, toen ik aan het nadenken was over wat ik van de organisatie had gezien. Ik was gaan beseffen dat veel van de organisatorische cultuur en structuur niet een direct product waren van de geascendeerde meesters, maar een product van de persoonlijke eigenaardigheden van Elizabeth Clare Prophet. Ik zag dit niet als een noodzakelijke negativiteit, maar ik zag wel dat een organisatie van geascendeerde meesters niet zo hoefde te zijn (zoals bijna iedereen daar wel geloofde).

Plotseling kwam de gedachte bij me op: “Als Elizabeth een fout zou maken die jou persoonlijk beïnvloedde, zou je daar dan mee om kunnen gaan?” Met andere woorden Elizabeth werd gezien als een onfeilbare boodschapper die alles onder leiding van de Heilige Geest deed. Dus als ik haar een fout zou zien maken, hoe zou ik daarmee omgaan? Wat hier eigenlijk aan de hand was, was of mijn persoonlijke relatie met de geascendeerde meesters het zou kunnen overleven als hun boodschapper niet volmaakt was.

Toen ik hierover nadacht, had ik een doorbraakervaring. Ik besefte dat ik niet hier was vanwege Elizabeth. Ik was daar, omdat ik een directe, persoonlijke relatie met de opgevaren meesters wilde en ik kon klaarblijkelijk niet een directe persoonlijke relatie door iemand anders krijgen. Daardoor zou ik, als ik het toeliet in mijn denken dat mijn relatie met de meesters van iemand, of iets, buiten mij afhing, dergelijke uiterlijke voorwaarden tussen mij en de meesters laten staan. Ik zou daardoor weigeren MIJN verantwoordelijkheid te vervullen om een dergelijke relatie op te bouwen, namelijk dat niets ter wereld in de weg zou staan in mijn innerlijke relatie met God. Deze doorbraak steunde me bij alles wat ik in The Summit meemaakte, omdat ik altijd terugkwam op het feit dat ongeacht wat andere mensen deden, het mijn persoonlijke reactie was die mijn persoonlijke groei bepaalde.

Maar wat deze doorbraak niet deed, was voorkomen dat ik weer in een negatieve spiraal kwam. The Summit was niet een democratie en de leider van het departement was zo ongeveer de enige die alle beslissingen nam. Ik begon te werken in een departement waar al een conflict was tussen een aantal mensen. Ik liep er met open ogen in en sloot me aan bij de andere mensen tegen hun leider. We herhaalden bekende patronen van eindeloos praten over de leider, omdat we het gevoel hadden dat hij niet bereid was naar ons te luisteren(wat hij eigenlijk niet was).

Na verscheidene maanden ging ik naar het hoofd van personeelszaken die een opgeleide psycholoog was. Ik legde uit wat ik had gezien en wat ik dacht. Ik vroeg haar me openlijk te vertellen of zij zag dat ik ongelijk had. Ze vroeg me mijn ideeën op te schrijven en zij zou ze dan aan de zakelijke manager overhandigen. Uiteindelijk belandde de zaak echter bij Elizabeth op het bureau. Op een dag werd ik bij de psycholoog geroepen en ze had een persoonlijke boodschap van Elizabeth voor me. Het kwam hierop neer dat de hele zaak een product was van mijn kritische, analytische mentaliteit en mijn Europese manlijke trots. En als ik niet bereid was te veranderen, moest ik binnen 24 uur vertrekken.

Op dit punt stond ik echt voor één van deze beslissende momenten in mijn leven dat de manier waarop je reageert een patroon voor de rest van je leven wordt. Dus ik liep de deur uit en dacht hier diep over na. Voordat ik zelfs maar begon, had ik geweten dat de zaak de aandacht van Elizabeth zou kunnen trekken en dat als dat zo was, ik ongetwijfeld mijn persoonlijke psyche bloot zou laten leggen. Toch besloot ik om door te gaan, omdat ik een dergelijke blootlegging zou verwelkomen.

Elizabeth had gevraagd om mijn reactie en haar brief had zelfs nog een aantal punten overgelaten waarover ik gemakkelijk had kunnen ruziemaken en ik had zeker genoeg opties om mezelf te verdedigen. Toch voelde ik plotseling een diepe innerlijke vrede en ik besloot om geen ruzie te maken of me te verdedigen. Ik besloot om de wens om de situatie te veranderen of de mensen te veranderen, helemaal los te laten. Ik besloot om me alleen maar op mezelf te focussen en wat ik nodig had om mijn eigen psychologische problemen te overwinnen. Ik besloot de reactie van andere mensen niet een excuus te laten worden om niet naar de balk in mijn eigen oog te kijken. Ik besefte ook een zeer diepgaande waarheid dat je gelijk kunt hebben als het op uiterlijke dingen aankomt, maar niet juist in je motieven en vibratie zijn.

Nadat ik dat besluit had genomen, ging ik zitten en plotseling voelde ik de Aanwezigheid van El Morya op me neerdalen. Maar het was niet de strenge El Morya van de blauwe vlam zoals hij gewoonlijk in The Summit te zien was. Het was de meest roze en liefdevolle Aanwezigheid die ik ooit had ervaren en ik smolt er helemaal in weg. Ik besefte dat dit de liefde is die de Goeroe voor de Chela heeft die besloten heeft volledige verantwoording te nemen om zichzelf te veranderen in plaats van andere mensen of de wereld te veranderen.

Nu, hoewel ik besloten had het los te laten, had ik er tenminste een paar jaar voor nodig om de trots en de kritische, analytische mentaliteit volledig te zien. Maar toen ik het blootlegde en het overgaf, voelde het alsof een enorm gewicht van mijn schouders werd afgenomen. Ik had niet langer de spanning om door het leven te gaan met het gevoel dat ik iedere situatie en iedere persoon die ik ontmoette, moest analyseren en beoordelen, omdat ik zag hoe ze deze weegschaal van perfectie volstapelden, die ik was gaan accepteren (waarschijnlijk vele levens eerder). En natuurlijk hoefde ik mezelf niet langer te beoordelen in overeenstemming met deze onmogelijke maatstaf, wat inhield dat ik zou kunnen beginnen met het proces om volledig te aanvaarden dat God onvoorwaardelijke liefde is en dat God onvoorwaardelijke liefde voor mij heeft. En die ervaring van onvoorwaardelijke liefde heeft meer dan iets anders mijn relatie met God en de geascendeerde meesters versterkt.


The Summit spiraal die er niet was
Tijdens de midden jaren ‘90 werd Elizabeth Clare Prophet toenemend aangetast door haar epilepsie en ontwikkelde Alzheimer. Dit werd pas kort voor haar officiële terugtreden in 1999 openlijk erkend. Het was me heel duidelijk dat hoewel Elizabeth nog steeds als boodschapper functioneerde, ze een spiritueel evenwicht vasthield voor veel mensen in The Summit. Maar toen ze ziek werd, was ze niet meer in staat om dit te doen en dit zorgde ervoor dat veel mensen naar een negatieve spiraal omsloegen.

Ik herinner me hoe een oude vriendin van mij me opzocht en me allerlei negatieve dingen over Elizabeth haar persoonlijke leven begon te vertellen. Deze persoon was een deel van de spiraal geweest waar ik in zat met de groepsleider in Denemarken. Achteraf kan ik zien dat ze gestuurd werd om mij te testen om te zien of ik me opnieuw in een andere negatieve spiraal zou laten trekken. Maar vanwege de doorbraak die ik zojuist beschreven heb, kwam ik niet eens in de verleiding om deze spiraal in te gaan. Elizabeth haar persoonlijke eigenaardigheden of handelingen – zelfs al kon ik zien dat ze niet de hoogst mogelijke waren – waren gewoon irrelevant voor mijn persoonlijke relatie met God en de meesters geworden.

Nadat Elizabeth zich terugtrok, voegden veel meer mensen zich bij de spiraal om de goeroe hevig te bekritiseren en tegen die tijd had e-mail de wereld gezegend. Talrijke e-mails werden gestuurd, maar ik voelde geen verleiding om eraan mee te doen, noch om te belasteren noch om te verdedigen. Toen vond er nog een machtsstrijd plaats in The Summit tussen een groep oude leiders en een groep die de veranderingen die Elizabeth geïnitieerd had, voort te zetten. Hoewel ik vaak voelde dat de nieuwe leiders meer op een lijn stonden met de tijd, voelde ik weer geen verlangen om me aan de kant van één van beide partijen te scharen. The Summit als organisatie was irrelevant voor mijn relatie met God en de meesters geworden.

Waarom werd ik niet in deze spiralen getrokken? Omdat ik de verantwoording om zelf te veranderen op me genomen had en daardoor niet langer de verantwoording op me nam voor The Summit of anderen. Toch moest ik een persoonlijker verleiding overwinnen waarbij ik niet uit een negatieve spiraal bleef.


Een werkspiraal
Nadat ik The Summit achter me liet, verhuisde ik eind 1997 naar Utah. Daar kreeg ik een baan als technisch schrijver, hoewel ik geen eerdere ervaring daarmee had opgedaan. Mijn eerste baan was geweldig met een geweldige baas, maar het salaris was erg laag. Dus toen ik een baan aangeboden kreeg bij een softwarebedrijf met een veel beter salaris en sociale zekerheden, besloot ik die te nemen, hoewel ik gewaarschuwd was voor een moeilijke werkomgeving. Die waarschuwingen bleken te matig uitgedrukt en er waren momenten dat ik graag het hogere salaris opgegeven had om mijn oude werkomgeving terug te krijgen.

De bijzonderheden van de situatie zijn niet belangrijk afgezien van het punt dat ik hier wil maken. Als ik hierop terugkijk, denk ik dat het de meest disfunctionele werkomgeving was die ik ooit was tegengekomen. Ik had medewerkers die in mijn kantoor zaten te huilen en ik zag mensen die vier jaar geleerd hadden om een academische graad in technisch schrijven te halen, besluiten (na een paar maanden op die afdeling) de rest van hun leven niet meer zo te willen werken. Maar wat mij raakte, was dat ik voor het eerst in mijn leven niet gewaardeerd werd door mijn meerderen. Om eerlijk te zijn werd niemand in die omgeving gewaardeerd, maar ik vatte het persoonlijk op, omdat het een wond raakte en een gehechtheid die ik had.

Ik ging daarom door wat er altijd gebeurt in een negatieve spiraal. Ik ging me richten op het uiterlijke probleem en de behoefte om die situatie en anderen te veranderen, vooral de twee mensen die – realistisch gezien – de oorzaak waren van het disfunctioneren. Ik placht hierover eindeloos te praten met iedereen die maar wilde luisteren en waarschijnlijk ook met enkelen die dat niet wilden. Mijn handvol medewerkers en ik voelden ons slachtoffer en we gedroegen ons als slachtoffers – machteloos met geen andere optie dan klagen.

Dit ging zo een aantal jaren door met variërende intensiteit. De banenmarkt in het gebied was erg krap, dus ik kon niet een andere baan van dien aard vinden. Ik voelde me daarom vast zitten in een onverdraaglijke situatie, maar wat maakte het zo onverdraaglijk? Was het de feitelijke situatie – hoe disfunctioneel hij ook was – of was het mijn REactie op de situatie? Vanzelfsprekend werd de onverdraaglijkheid gevonden in mijn ervaring en ten slotte moest ik beseffen dat ik niets te maken had met de situatie zelf. De situatie was niet onverdraaglijk – die was gewoon zoals hij was. Het was mijn REactie op de situatie die onverdraaglijk was – voor mij.

Destijds dacht ik – zoals alle slachtoffers – dat er geen andere manier was om te reageren dan de manier waarop ik het deed. En achteraf zie ik dat ik heel veel dingen anders had kunnen doen. Bijvoorbeeld ik denk wel dat het mijn verantwoording was om mijn hart te luchten over de situatie. Toch had ik dit moeten doen zonder gehechtheid en toen ik gezegd had wat ik moest zeggen tegen de juiste mensen, had ik het los moeten laten in plaats van door te gaan met klagen. Ik zie ook dat ik de situatie als een leerervaring had moeten benaderen. Ik leerde in feite heel veel van het redigeren en proeflezen, maar ik had het op een veel aangenamer manier voor mij en mijn meerderen kunnen leren. Maar het allerbelangrijkste, ik had het begin van de negatieve spiraal kunnen herkennen en ik had kunnen beslissen om naar mezelf te kijken in plaats van anderen proberen te veranderen.

Ik had kunnen zoeken naar wat de test voor mij was, wat de wond was en de gehechtheid die ervoor zorgde dat ik met minder dan liefde op de situatie reageerde. Ik had dan kunnen beseffen dat ik een gehechtheid bezat om door mijn meerderen gewaardeerd te worden en ik zou eraan hebben kunnen werken. Ik had dan kunnen beseffen dat je soms met mensen werkt die psychisch zo verwond zijn dat ze zichzelf niet kunnen waarderen en geen waardering aan anderen kunnen geven. En daardoor had ik deze mensen met liefde en begrip kunnen benaderen in plaats van me slachtoffer van hen te voelen.

In plaats daarvan deed ik wat altijd gebeurt in een negatieve spiraal. Ik redeneerde dat mijn gebrek aan vrede niet MIJN gebrek aan vrede was, maar veroorzaakt werd door de uiterlijke situatie. Daardoor ging ik eraan werken de uiterlijke situatie te veranderen, waaronder het veranderen van anderen of ervoor zorgen dat ze ontslagen werden of gedegradeerd, als ze niet wilden veranderen. Ik verdedigde dit door te redeneren dat ons departement inefficiënt was en dat dit het bedrijf veel geld kostte. Toch is het een feit dat niemand mij verantwoordelijk had gesteld voor het bedrijf en haar winsten. Daardoor nam ik foutief een verantwoordelijkheid op me voor iets wat NIET mijn verantwoording was. En ik deed dit als camouflage, als excuus om niet de verantwoording te nemen voor wat mijn verantwoording WEL was, namelijk mezelf veranderen.

Waarom liep ik in die val wanneer ik de doorbraak had gehad in The Summit. Omdat deze situatie veel persoonlijker was, doordat ik in werkelijkheid venijnig werd aangevallen door een medewerker die me duidelijk zag als een bedreiging voor haar positie en me slecht wilde laten lijken. En hoewel ik besefte dat dit een product was van haar verwonde psyche, had ik nog niet voldoende met mijn eigen wonden afgerekend dat ik er rustig onder kon blijven. Als ik dat gedaan had, dan had ik geweten dat haar negativiteit op den duur naar haar teruggekeerd zou zijn, zoals ik uit vele andere ervaringen weet. Maar nu had ik, me ook in een negatieve gemoedstoestand laten glijden, die niet hielp om de situatie op te lossen, maar enkel mezelf ellendig had gemaakt. Ik dacht dat ik voor een rechtvaardige zaak aan het werk was door een fout te corrigeren, maar in werkelijkheid handelde ik enkel vanuit mijn eigen psychische wonden.

Hoe ben ik uit de spiraal gekomen? Wel, het heeft me jaren gekost om mijn wonden volledig door te werken, maar wat de spiraal doorbrak, was dat ik ten slotte besloot dat ik, omdat niemand me verantwoordelijk had gesteld voor het bedrijf en haar winst, zou stoppen met mij verantwoordelijk voelen om de situatie te veranderen. Ik zou het gewoon als een baan benaderen en doen wat ik moest doen zonder me zorgen te maken over efficiëntie, gewaardeerd worden of meer doen dan gevraagd werd (zoals ik in andere banen gedaan heb die ik heb gehad). En door dat verkeerde gevoel van verantwoording te doorbreken, was ik in staat om uit de draaikolk van negatieve energie te stijgen die ik om me heen had gecreëerd gedurende een paar jaar.

In het volgende artikel zal ik me richten op hoe we onszelf uit een negatieve spiraal kunnen trekken.