Deze verhandeling bestaat uit een fragment uit het boek ‘The Secret Coming of Christ’ door Kim Michaels

Voor sommige mensen heeft het woord ‘revolutie’ een negatieve klank. De neutrale betekenis echter van het woord is gewoon ‘grote verandering’. Het positieve potentieel is, dat een revolutie een spectaculaire en plotselinge verandering ten goede tot stand brengt. Het breekt de oude orde af die verstard, oud is geworden en niet meer werkt. In plaats daarvan brengt het vernieuwing, creativiteit en uitbreiding. Het bevrijdt mensen van gebondenheid van hun oude beperkingen en geeft hun een nieuw gevoel van vrijheid en groei. Het slecht de gevangenismuren en maakt mensen vrij om nieuw terrein te exploreren.

Revoluties zijn niet altijd fysiek. Veel revoluties hebben zich in de geest afgespeeld; het waren revoluties in bewustzijn. Ik geloof dat Jezus is gekomen om een revolutie in bewustzijn te weeg te brengen – en niet zomaar een revolutie. Hij kwam om de ultieme spirituele revolutie tot stand te brengen door ons vrij te maken van de kracht die ons in een mentale en spirituele gevangenis gevangen houdt. Laten we Jezus eens als revolutionair van naderbij bekijken.

Ten tijde van Jezus werden de Joden door de Romeinen onderdrukt. De Joden wachtten op de Messias en zij zagen hem als een koning die strijd zou voeren en hen in een overwinningsstrijd tegen de Romeinen zou aanvoeren. Zij zagen de Messias als een nieuwe soort Mozes door wie God hen zou bevrijden en hun vijanden zou verslaan. Met andere woorden, zij namen een afwachtende houding aan en verwachtten dat de Messias al het werk voor hen zou doen.

Jezus weigerde deze rol op zich te nemen en sommige mensen schijnen hem daarom afgewezen te hebben. Omdat hij niet aan hun verwachtingen voldeed hoe een Messias zou moeten zijn, noemden ze hem een valse Messias en een valse profeet. Dit roept een belangrijke vraag op. Het is duidelijk dat de Joden zwaar door de Romeinen onderdrukt werden, maar blijkbaar maakt Jezus zich niet druk om deze uiterlijke vorm van slavernij. Hij maakte zelfs de vermaarde opmerking: “Geef dan de Keizer wat de Keizer toekomt en God wat God toekomt.”

Dus het lijkt duidelijk te zijn dat het voor Jezus niet ging om de Romeinse bezetting. Hij beschouwde de Romeinen niet als de grootste onderdrukkers van het volk. Hoewel hij duidelijk geen enkel conflict uit de weg ging, nam hij nooit het initiatief tot een conflict met de Romeinen en hij raakte zelfs bevriend met Romeinse soldaten.

We kunnen nu een verklaring voor dit gedrag voorstellen. Jezus kwam niet om een wereldlijke koning te worden; hij kwam om een spirituele koning te worden, een spiritueel leider. Hij kwam niet om mensen van materiële slavernij vrij te maken maar van spirituele onderwerping. De gevangenis was niet in de materiële wereld gebouwd, ze zat in de geest van mensen. Jezus kwam om mensen te bevrijden uit een innerlijke spirituele en mentale gevangenis.

Laten we nu een ander bijzonder aspect van Jezus leven beschouwen. Wij weten dat Jezus werd opgevoed in de Joodse religieuze cultuur. Wij horen over hem in de tempel op de leeftijd van 12 jaar en we horen dat de mensen versteld staan van zijn begrip van de Bijbel. Het lijkt voor de hand te liggen dat Jezus ‘binnen het systeem had kunnen werken’ en een hoge positie in de religieuze hiërarchie had kunnen bereiken. Men zou kunnen redeneren dat als hij een dergelijk positie zou hebben nagestreefd, hij minder onenigheid met het establishment zou hebben gehad.

Dus waarom probeerde Jezus geen deel van de gevestigde orde te worden door van binnenuit verandering te bewerkstelligen? Was het omdat hij besefte dat het te star en verkalkt geworden was om van binnenuit te veranderen, zodat de enige keus was om helemaal opnieuw te beginnen? Of zag hij misschien een fundamenteel gebrek in het hele systeem? Zag hij in dat het systeem zelf mensen gevangen hield?


Was Jezus tegen orthodoxe religie?
We hebben gezien dat ten tijde van Jezus de Joodse religie een gesloten, verstarde en gecentraliseerde machtsstructuur had. Ze had stevig grip op het Joodse volk en deze macht was gebaseerd op de volgende overtuigingen en ideeën:

 *Er is een barrière tussen de spirituele en de materiële rijken. Je bent van de spirituele wereld gescheiden en je kunt er uit jezelf geen verbinding mee maken.

*Je zit vast in de stoffelijke wereld en daarom loop je gevaar om verloren te gaan of naar de Hel te gaan. De enige manier om dit te vermijden is door de spirituele wereld zien te bereiken, om toegang tot het Koninkrijk van God te krijgen. En de enige manier om daar te komen is door een proces dat verlossing heet.

*Omdat je niet uit jezelf in de Hemel kunt komen, heb je een soort verlosser nodig om je daar te krijgen. Omdat je van God bent gescheiden, moet die verlosser van buiten jezelf komen.

*De Joodse religie werd door God ingesteld om mensen van de Hel te verlossen. Daarom is de uiterlijke religie, zoals geleid door de spirituele autoriteiten, de enige sleutel tot verlossing. Met andere woorden, de enige weg naar de Hemel loopt via de uiterlijke religie.

Zoals we in het vorige hoofdstuk hebben besproken, is het mogelijk dat Jezus met een boodschap kwam die in rechtstreekse tegenspraak was met de basale overtuigingen, of paradigma’s (voorbeelden), van de Joodse religie. Zoals eerder gezegd, wij leven in een universum waarin alles gemaakt is van één basissubstantie. We noemen het Gods licht of energie, maar waar het om gaat, is dat er geen barrière tussen de spirituele wereld en deze wereld is. Het enige verschil is een verschil in vibratie, een kwestie van gradaties, niet van principes. De materiële wereld is enkel het topje van de ijsberg en het is een onlosmakelijk deel van Gods schepping.

Omdat jij ook gemaakt bent van Gods energie, is het voor jou mogelijk om zelf in verbinding met de Hemel te komen. In feite verblijft een deel van jou, een deel van je geest, permanent in de Hemel. Je hebt verlossing nodig, omdat jij je bewuste verbinding met dat deel van jezelf bent kwijtgeraakt en daardoor ben je in deze wereld verdwaald en vast komen te zitten. Je bent in een lagere bewustzijnsstaat gevangen komen te zitten, te weten het menselijke denken.

De sleutel tot verlossing is om verder te reiken dan deze lagere bewustzijnsstaat. We moeten doen wat Paulus zei, namelijk de oude mens van het wereldse denken afleggen en de nieuwe mens van de Christusgeest aannemen (Efeziërs 4:22-24). Dit is een proces dat binnenin ons dient plaats te vinden. In werkelijkheid is er geen feitelijke scheiding tussen jou en God. Er is enkel een gevoel van scheiding en dat gevoel bestaat uitsluitend in je denken. Daarom is jouw geest de enige plek waar het gevoel van scheiding overwonnen kan worden.

Verlossing is niet een kwestie van lid zijn van een bepaalde kerk, in bepaalde uiterlijke doctrines te geloven en bepaalde uiterlijke regels in acht te nemen. Zoals wij hebben gezien, werd dit door Jezus bij vele gelegenheden duidelijk gemaakt, waarin hij degenen berispte die een uiterlijke benadering van religie aannamen. Verlossing is een innerlijk proces; het is een kwestie van je gewaarzijn uitbreiden en je gevoel van identiteit veranderen. Je moet stoppen jezelf als een ellendige zondaar te zien, jezelf als een sterfelijk mens te zien die van God gescheiden is. In plaats daarvan moet jij je als een geestelijk wezen gaan zien, dat met God is verbonden.

De sleutel om het menselijke gevoel van identiteit te boven te komen is door je opnieuw te verbinden met iets dat met God verbonden is of deel van God is. Dat ‘iets’ is een hoger deel van je geest, namelijk je Christus Zelf. Jezus liet zien waartoe iemand in staat is wanneer hij of zij met het Christus Zelf verbonden is. Dus, wanneer je deze geest in jou laat zijn die in Jezus was, ben je niet langer een menselijk wezen. Je bent een spiritueel wezen, een Christus.

Omdat deze verandering van identiteit een psychologisch proces is, is het niet van een uiterlijke kerk of zelfs niet van een uiterlijke verlosser afhankelijk. Een uiterlijke kerk kan je helpen om door dit proces van innerlijke transformatie te gaan, maar dat kan alleen als jij de innerlijke benadering tot religie neemt. Met andere woorden, je moet de uiterlijke religie gebruiken als middel om je ziel te bevrijden en je moet nooit toelaten dat haar doctrines en rituelen een gevangenis voor je geest worden.


 De uiterlijke onderworpenheid
We zien nu dat Jezus misschien gekomen zou zijn om ons de boodschap te brengen dat wij geen uiterlijke kerk nodig hebben om verlost te worden. De uiterlijke religie is niet de enige ingang tussen de Hemel en de aarde. In feite is volgens Jezus, de uiterlijke religie, in en van zichzelf, geen uitvoerbare ingang. De uiterlijke benadering van religie is "de weg die een mens goed toe lijkt, maar het eind ervan is de dood" (Spreuken 14:12). De ware ingang, de enige ingang tot de Hemel is het innerlijke pad dat tot eenheid met je Christus Zelf leidt.

Ik weet dat veel christenen grootgebracht zijn met een kijk op Jezus die het voor hen moeilijk zal maken het idee van persoonlijke verlossing te accepteren. Ik heb in feite veel christenen ontmoet die op dit idee op dezelfde wijze reageren als de religieuze autoriteiten er 2000 jaar geleden op reageerden, namelijk met onmiskenbare afwijzing en ontkenning. Ik weet dat het idee verschillende heel belangrijke vragen opwerpt en wij zullen in het kort even naar deze vragen kijken. Laten we echter bij de historische feiten blijven.

Wij weten dat de religieuze autoriteiten Jezus als een zodanig grote bedreiging zagen dat zij bereid waren hem te doden om hem het zwijgen op te leggen. Dus we kunnen duidelijk zien dat de autoriteiten gevoeld moeten hebben dat Jezus juist het fundament van hun macht en leiding over de mensen aanviel. We weten dat de Joodse religie zichzelf neerzette als de enige weg naar verlossing. Dus lijkt het niet logisch dat het juist deze bewering was die Jezus aanviel en dat deze aanval de reden was dat de autoriteiten hem als zo’n bedreiging zagen?

Zei de Joodse religie per slot van rekening niet dat er slechts één weg naar verlossing was, namelijk de uiterlijke religie. Ze beweerde ook dat de religie door de autoriteiten geleid werd en daarom hadden deze religieuze leiders ultieme macht over het gewone volk. De tempelpriesters beweerden de macht te hebben te beslissen of jij verlost zou worden of dat je naar de Hel zou gaan.

Jezus verklaarde heel duidelijk dat de uiterlijke religie niet de sleutel tot verlossing was. Integendeel, de sleutel tot verlossing, die Jezus het koninkrijk der Hemelen noemde, was binnenin je. Met andere woorden, in plaats van de uiterlijke, geïnstitutionaliseerde verlossing, predikte Jezus een innerlijke, individuele verlossing. Daar komt nog bij dat hij heel duidelijk liet zien dat hij geen respect voor de religieuze autoriteiten had. Hij hekelde hun macht en leiding over het volk en hij zei in wezen dat de autoriteiten de mensen niet naar de Hemel of naar de Hel konden sturen. De mensen hadden de religieuze leiders niet nodig om verlost te worden.

Dus het lijkt mij duidelijk dat Jezus de ultieme spirituele revolutionair was. Hij was duidelijk anti-establishment en hij kwam om de mensen van een tiranniek en op macht belust priesterschap te bevrijden.

Bestaat er enig bewijs voor deze ideeën? Er is een aanhoudende discussie tussen christenen en mensen die zeggen dat Jezus geen historisch figuur was. Veel christenen betwisten dat degenen die Jezus niet als de Messias aanvaardden de meest objectieve getuigen zijn voor zijn bestaan. Met andere woorden, waar christenen Jezus misschien verzonnen zouden hebben, zouden de Joden en de Romeinen dat niet gedaan hebben. Het feit dat deze mensen het bestaan van een historische Jezus bevestigd hebben, is het beste bewijs dat hij bestaan heeft. Ik geloof dat deze lijn van redeneren enige waarde heeft en dat het op deze kwestie van toepassing is.

Het was duidelijk dat de religieuze autoriteiten Jezus niet als de Messias erkenden. Maar juist het feit dat ze hem wilden ombrengen, laat zien dat zijn leringen een bedreiging voor hen waren. En het idee van een individuele verlossing zou de ultieme bedreiging voor de Joodse autoriteiten geweest zijn. Als Jezus een dergelijke boodschap gepredikt zou hebben, zou het de tempelpriesters zeker het verlangen hebben gegeven hem het zwijgen op te leggen.


De innerlijke onderworpenheid
We zijn nu bij een uiterst belangrijk concept aanbeland, waarvan ik geloof dat die door de meeste christenen over het hoofd is gezien. Maar tenzij je dit concept begrijpt, kun jij je Jezus’ innerlijke leringen eenvoudig niet eigen maken of ze opvolgen. Dit concept heeft tussen haakjes zeer grote invloed op onze kijk op religie en daardoor op ons vermogen ons van de uiterlijke benadering van religie te bevrijden en de innerlijke benadering aan te nemen. De vraag is: “Kwam Jezus om mensen te bevrijden van meer dan de uiterlijke onderworpenheid die de religieuze autoriteiten personifieerden?”

Gebaseerd op waar wij eerder over praatten, kunnen we nu een nieuwe kijk op de werkelijkheid van het leven op deze planeet voorstellen. We kunnen beweren dat wij mensen in een lagere bewustzijnsstaat gevangen zitten. Laten we de terminologie van Paulus gebruiken en het het menselijke denken noemen. Het belangrijkste kenmerk van deze menselijke manier van denken is dat wij ons gescheiden van onze bron zien – van God. We hebben geen duidelijke voorstelling van of herinnering aan het spirituele rijk en dat is de reden dat veel mensen geloven dat buiten het materiële universum er verder niets is. Wat dat betreft schijnen zelfs vele religieuze mensen het spirituele rijk te zien als iets dat zo ver van hen verwijderd is dat zij er geen verbinding mee voelen. Dit gevoel van scheiding heeft talrijke vertakkingen. Hier zijn er een paar:

*We kunnen de werkelijkheid en de waarheid van God niet zien. Dat is de reden dat wij de uiterlijke benadering van religie nemen en denken dat we waarheid niet vanuit onszelf kunnen kennen.

*We geloven dat wij een uiterlijke autoriteit nodig hebben die ons vertelt wat waar is en wat we moeten geloven. Dit maakt dat wij vatbaar worden om overheerst te worden door een religieuze autoriteit. Dit bindt ons nog steviger aan het uiterlijke pad.

*Wanneer wij de waarheid niet in ons hart kunnen zien, hebben wij de neiging om ons aan uiterlijke doctrines te blijven vastklampen en aan interpretaties van die uiterlijke doctrines. We zijn geneigd het gevoel te hebben dat onze uitleg de enig juiste is en dit leidt onvermijdelijk tot conflicten met andere mensen.

*Het gevoel van scheiding laat ons vrezen dat wij voor God niet acceptabel zijn. Dit maakt ons nog kwetsbaarder om een autoriteit de baas over ons te laten zijn die weet hoe op onze angsten in te spelen.

*Wij kunnen de wetten van God niet zien, begrijpen of aanvaarden. Hierdoor zijn we geneigd om die wetten te overtreden, wat uiteraard onze verlossing in gevaar brengt. Maar in plaats van het enige juiste te doen, namelijk ons op één lijn met de geest van de wet te stellen, denken we dat de uiterlijke benadering van religie ons wel zal redden.

*Wanneer wij onszelf zien als gescheiden van onze bron, zien we ons onvermijdelijk ook van andere mensen gescheiden. Dit geeft aanleiding tot conflicten met andere mensen. Maar proberen dergelijke conflicten met uiterlijke middelen op te lossen, zal gewoon niet werken, zoals de krantenkoppen ons elke dag laten zien. De enige manier om ware eenheid te scheppen is door ons opnieuw met onze bron te verbinden op individuele basis. Alleen wanneer elk van ons deze verbinding heeft, kunnen we ware eenheid scheppen, namelijk een eenheid gebaseerd op een verticale verbinding in plaats van een horizontale verbinding tussen ons.

*Het feit dat wij geen waarheid in Gods wetten kunnen zien, leidt tot praktisch elk menselijk probleem. Het zorgt ervoor dat wij egoïstisch zijn en de rechten van anderen schenden. Het zorgt zelfs voor een spirituele blindheid die ons aanzet tot zelf-vernietigende handelingen. Toch kunnen we de dwaasheid hiervan niet inzien zolang wij in het menselijke denken gevangen zitten.

*Het egoïsme en egocentrische van het menselijke denken laat ons Gods wetten negeren. Het kan ervoor zorgen dat wij de waarheid gewoon niet willen weten. We willen alleen maar ideeën horen die bevestigen wat wij willen geloven. Wij willen niet weten wat volgens de wet van God waar is of niet waar is. Wij willen bevestiging van wat wij willen geloven. Wij willen een relatieve waarheid in plaats van een absolute waarheid.

*Wij worden selectief in onze benadering van de waarheid. Wij scheppen een afgod van wat wij denken hoe God is en hoe wij willen dat waarheid eruit zal zien. Vervolgens dansen wij rond dit gouden kalf en weigeren bewijzen te horen die onze gekozen overtuigingen tegenspreken. Is dat waarom Jezus zo vaak zei dat zij die oren hebben, maar beter naar zijn woorden zouden moeten luisteren? Wanneer wij in het menselijke denken gevangen zitten, kunnen we, of willen we de waarheid van Christus niet horen.

*Als gevolg van onze spirituele blindheid gaan we een geloofssysteem opbouwen dat op de redeneringen en de overtuigingen van het menselijke denken gebaseerd wordt. Het wordt gebaseerd op een door mensen gemaakte ‘waarheid’ en op angst. Wij worden egocentrisch in plaats van Godcentrisch.


De weg die een mens goed toe lijkt
We beseffen nu dat het menselijke denken feitelijk al de problemen en conflicten veroorzaakt die wij op deze planeet vinden. We zitten gevangen in een zelfvernietigende spiraal en we zien geen enkele uitweg. Wij denken dat er geen oplossing is, maar het is het menselijke denken dat ons verhindert de weg te zien. Daarom nemen wij de weg die een mens goed toe lijkt, namelijk de uiterlijke benadering van religie. Wij zoeken verlossing buiten onszelf en uiterlijke religies beloven ons maar al te graag een dergelijke verlossing.

Veel uiterlijke religies beloven ons een zeer geschikte kijk op verlossing. Zij vertellen ons dat als wij tot de juiste kerk behoren en geloven wat zij ons vertelt te geloven en al haar regels en rituelen opvolgen, wij automatisch verlost zullen worden. Met andere woorden, zij beloven ons dat wij verlost kunnen worden zonder zelf te hoeven veranderen, zonder met het menselijke denken te hoeven worstelen en zonder ons te hoeven inspannen om de Christusgeest te verwerven. Je hoeft niet diep te spitten, je hoeft je niet bezig te houden met de moeilijke aspecten van je psyche en je hoeft niet de moeilijke keuzes te maken om je menselijke verlangens en foute overtuigingen op te geven. Je hoeft de menselijke wil niet aan de wil van God over te geven. Volg enkel een paar eenvoudige regels en doctrines op en je verlossing wordt gegarandeerd.

Wij zien nu dat wij vastzitten tussen een rots en een harde plek, en het is niet de rots van Christus. Aan de ene kant hebben we onze eigen psyche, te weten het menselijke denken. Het komt voort uit de scheiding van onze bron en elk aspect ervan probeert ons in dit gevoel van scheiding vast te houden. Dit wordt de innerlijke onderdrukker die ons aan deze wereld onderworpen wil houden.

Aan de andere kant hebben wij uiterlijke religieuze instellingen die gebaseerd zijn op scheiding, spirituele blindheid en angst (Ik zeg niet dat alle kerken deze benadering hebben). Deze instellingen willen ons blijven beheersen en wat hen de mogelijkheid daartoe geeft, is het menselijke denken. Dus zij willen ons onbewust in die gemoedstoestand gevangen houden. Zij willen hun leven en hun macht in stand houden, wat betekent hun invloed en macht over ons handhaven. Daarom willen zij ons laten geloven dat de enige weg tot verlossing via een uiterlijke instelling gaat. Zij willen ons van het innerlijke pad naar persoonlijke verlossing afhouden.

Kijk eens naar wat er gebeurde, nadat Jezus in de woestijn gevast had (Matteüs 4:1-11). Hij wordt door de duivel verzocht, wat we misschien zouden kunnen zien als een personificatie van de krachten die erop uit zijn ons in deze wereld gevangen te houden. Jezus weerstaat de verleiding en berispt de subtiele logica van de duivel. Wat stelde Jezus in staat weerstand te bieden aan deze verzoekingen? Hij werd er eigenlijk niet door verzocht, omdat hij de argumenten die de duivel gebruikte, kon doorzien. Hij paste het gebruik van het woord van waarheid goed toe (2 Timoteüs 2:15).

We zouden de duivel kunnen zien als een personificatie van het menselijke denken en het gevoel van scheiding van God. Hij gebruikt een subtiele vorm van manipulatie gebaseerd op angst en intellectuele argumenten, maar Jezus is hier immuun voor. Omdat Jezus met zijn bron verbonden is, kan hij de waarheid van God zien. Daardoor kan hij de leugens van de duivel doorzien en vermijden dat hij op een manier reageert waardoor hij in de duivel en zijn bewustzijn verstrikt raakt. Hij kan zeggen: “De prins van deze wereld komt en vind niets in mij” (Johannes 14:30). De prins van deze wereld vindt niets in Jezus, omdat Jezus het menselijke denken heeft getranscendeerd, het overwonnen heeft en het menselijke denken heeft opgegeven. En zoals Jezus zei: wat heeft een mens eraan om de hele wereld te winnen, wat betekent de vervulling van de verlangens van het menselijke denken, en zijn ziel verliest (Marcus 8:36).

Wat ons in de wereld gevangen houdt, wat ons in de tredmolen van egoïstische verlangens en activiteiten gevangen houdt, is het menselijke denken. Het zijn de zwakheden van deze menselijke geest die de machten van deze wereld, met inbegrip van immateriële krachten en andere mensen en instellingen, de baas over ons laten zijn. Het is het menselijke denken dat de duivel inbreuk op ons bewustzijn laat maken.

Dit is een nogal overrompelende onthulling. Het laat ons zien dat de sleutel, de enige sleutel tot onze persoonlijke vrijheid, het ontsnappen aan het menselijke denken is. En de enige ontsnapping aan deze lagere bewustzijnsstaat is door de Geest van Christus aan te nemen. We zien ook dat alle conflicten en problemen in de maatschappij het directe gevolg van het menselijke denken zijn. Dus de enige manier om de problemen op deze planeet op te lossen is dat een beslissend aantal mensen de geest van Christus aanneemt. Uitsluitend door deze geest kunnen wij oplossingen vinden voor de vele problemen waarvoor geen oplossingen zijn zolang wij die problemen door het filter van het menselijke denken bezien.


In Jezus’ voetsporen treden
Ik geloof dat dit tot een onontkoombare en essentiële conclusie leidt. Jezus kwam ons in werkelijkheid van de spirituele onderwerping aan het menselijke denken bevrijden en de uiterlijke machten die ons door dat menselijke denken beheersen. We zien nu dat Jezus niet gekomen is om tot afgod verheven te worden, waarvan de mensen denken dat die niet te evenaren is. Jezus heeft nooit gewild dat de mensen zouden denken dat het godslastering is om in zijn voetsporen te treden. In plaats daarvan kwam hij de enig uitvoerbare weg naar onze persoonlijke verlossing laten zien, namelijk dat we ons opnieuw met onze spirituele bron moeten verbinden door één met ons Christus Zelf te worden.

Voor mij is dit ongelofelijk opwindend. Hoe meer ik de vertakkingen van dit idee begon te begrijpen, des te meer ik voelde dat Jezus voor mij van diepe persoonlijke betekenis werd. In plaats van Jezus te zien als een ver verwijderd wezen dat ergens hoog op een voetstuk staat, besefte ik dat ik een persoonlijke relatie met Jezus kon hebben. Ik kon hem als een voorbeeld om na te volgen gaan zien, als een geestelijke leraar, misschien zelfs als een oudere broer die naar mij kijkt, zijn hand uitsteekt en zegt: “Volg mij, en wij zullen naar huis gaan!”

Maar ik begon ook te beseffen dat Jezus niet gekomen is om al het werk voor ons te doen. Hij kwam om ons in staat te stellen persoonlijk spirituele vrijheid te verwerven. Zoals ik heb uitgelegd kan deze vrijheid alleen komen door jouw eenzijn met je Christus Zelf. In tegenstelling tot wat zo veel christenen lijken te geloven, is Jezus niet gekomen om ons te verlossen. Hij kwam ons helpen onszelf te verlossen. Als wij werkelijk Jezus en zijn innerlijke leringen willen volgen, moeten wij de passieve benadering achter ons laten, waarbij wij van Jezus verwachten dat hij voor onze verlossing zorgt. Wij moeten verantwoording voor onszelf nemen en bereid zijn door het proces te gaan door het menselijke denken achter te laten en één met de Christusgeest te worden. Wij moeten de droom van een automatische verlossing opgeven en de persoonlijke verlossing van individueel Christusschap aanvaarden.

Het is duidelijk dat Jezus geen passieve benadering van het leven of van spirituele groei had. Als wij ons tot de discipelen van Jezus willen rekenen, moeten wij, opnieuw, dezelfde benadering hebben die Jezus had.