Kim: Jezus, je hebt gesproken over onevenwichtige kerkleiders. Hoe kunnen leiders van spirituele organisaties in balans komen? Van welk type leider zou je graag willen zien dat die naar voren kwam in de moderne christelijke kerken en in andere spirituele organisaties?
Jezus: Toen ik 2000 jaar geleden verscheen, kwam ik niet om leringen naar voren te brengen voor het Vissentijdperk; ik kwam om de fundering te leggen voor het Aquariustijdperk. Ik heb veel leringen geven die, als ze geïmplementeerd worden, op dit fundament verder zouden bouwen. Met betrekking tot leiderschap, is het centrale paradigma voor leiderschap in het Aquariustijdperk mijn verklaring: “Hij die de grootste onder jullie allen is, laat hem de dienaar van allen zijn.”
Het probleem is dat zo weinig mensen het belang van die verklaring begrepen hebben en de reden daarvoor is dat ze niet de echte bedoeling van de Opgevaren Schare begrepen hebben. Het is treurig om mensen te zien die decennia lang de volgelingen van Christus zijn geweest en nog steeds niet volledig de echte bedoeling hebben begrepen achter het creëren van de christelijke religie.
De bedoeling van het creëren van elke spirituele organisatie is altijd geconcentreerd rondom de individuele discipel en niet de uiterlijke organisatie. De uiterlijke organisatie wordt bedacht om mensen Christusschap te helpen manifesteren. Daarom wordt een organisatie nooit door de Opgevaren Schare gezien als een doel op zich, maar gewoon als een middel tot een doel.
(Voor gedetailleerdere leringen over de echte bedoeling van religie, zie het boek 'Save Yourself')
Helaas vinden mensen het moeilijk om dit onderscheid te maken. Ze raken zo vaak gehecht aan de uiterlijke organisatie en beginnen het te zien als doel op zich. Dit heeft de vroeg christelijke beweging vernietigd en de orthodoxe kerk gecreëerd. Dit zelfde mechanisme heeft in beginsel iedere echte spirituele organisatie op deze planeet beïnvloed.
Een echte leider van een spirituele organisatie zal zich volledig wijden aan het Christusschap van de individuele leden. Het doel van een dergelijke leider is elk zijn christusschap te laten manifesteren door het individuele pad te bewandelen, het innerlijke pad naar God. Een dergelijke leider zal er in de eerste plaats naar streven dat pad te volgen en een bepaalde mate van Christusschap te bereiken. Een echte leider beseft dat je leidt door je voorbeeld, je onderricht door je voorbeeld en als je niet de leringen belichaamt en Christusschap manifesteert, kun je echt geen legitieme aanspraak op het leiderschap maken.
Het probleem met alle spirituele organisaties is dat ze de neiging hebben een aantal antidiscipelen aan te trekken. Een antidiscipel is iemand die de manier volgt die de mens goed toe lijkt. De aard van de antidiscipel is de focus op het uiterlijke pad en er niet in slagen het echte innerlijke pad te zien achter de uiterlijke lering en organisatie. Daarom raakt de antidiscipel onvermijdelijk gericht op de uiterlijke lering en de uiterlijke organisatie. Zo iemand begrijpt niet dat zelfs de uiterlijke lering geen doel op zich is.
Het is heel belangrijk dat zelfs echte spirituele zoekers herkennen dat een echte lering een valkuil kan worden. De echte bedoeling van een spirituele lering is niet een complete en onfeilbare doctrine af te leveren. Ze is om de studenten te stimuleren verder te kijken dan de uiterlijke doctrine, tussen de regels door te lezen en daardoor de innerlijke ervaring te krijgen, de gnosis, van de echte mystieke lering die niet in woorden kan worden uitgedrukt.
Op dezelfde manier is het doel van de organisatie simpelweg een platform te leveren voor het individuele pad van mensen naar het Christusschap. God heeft elke ziel gecreëerd met een unieke individualiteit en naarmate je Christusschap bereikt, zul je natuurlijk je door God gegeven individualiteit uitdrukken, in tegenstelling tot de verkeerde individualiteit van het menselijke bewustzijn, of het menselijke denken.
Het komt erop neer dat het leiderschap van welke spirituele organisatie ook een duidelijke herkenning moet zijn dat de rol van de leider is om de dienaar van allen te zijn. De andere kant van deze herkenning is de echte betekenis van mijn verklaring over de Sabbat. Zei ik niet: “De Sabbat werd gemaakt voor de mensen, de mensen niet voor de Sabbat?” Dit heeft dan ook betrekking op de kerk. De kerk werd gemaakt voor de mensen, voor spirituele groei. De mens werd niet gemaakt voor de kerk, en daarom moet het pad naar individueel Christusschap nooit beperkt worden door de uiterlijke organisatie.
Breng dit in verband met wat ik elders gezegd heb over de onevenwichtige mensen die een gevoel van extreem belang en missie ontwikkelen. Het is zo gemakkelijk dat een discipel het gevoel krijgt dat het doel om de uiterlijke organisatie te handhaven en uit te breiden belangrijker is dan het Christusschap van de individuele leden. Het is zo gemakkelijk om te voelen dat het gerechtvaardigd is om de uitdrukking van Christusschap te beperken om een de moeite waard en noodzakelijk lijkend, misschien zelfs wel het allerbelangrijkste, doel van de organisatie te bereiken. Of liever, dit is zo gemakkelijk voor de antidiscipel die het innerlijke pad niet begrepen heeft en daarom zijn of haar persoonlijke Christusschap negeert.
Het echte pad van de Opgevaren Schare is het innerlijke pad dat naar individueel Christusschap leidt. Het verkeerde pad van de verkeerde leraren is het uiterlijke pad, dat ertoe leidt dat zielen radertjes worden in de machines van de antileraren die een mechanisch pad naar verlossing creëren.
Er is een manier die de antidiscipel goed toe lijkt, maar aan het eind daarvan wacht echt de dood van de Christusvlam in je hart. Kies vandaag wie je wilt dienen. Volg de echte discipelen van de Opgevaren Schare en laat de antileraren en hun discipelen achter je.
Kim: Sommige kerkleiders schijnen te laten doorschemeren dat leden niet kritisch zouden moeten zijn op kerkleiderschap. Het klinkt bijna alsof sommige leiders geloven dat iedereen die zich tegen kerkleiderschap uitspreekt, kritisch is en daarom niet op één lijn met Christus. Dergelijke mensen lijken te zegen dat om de vrede te bewaren, mensen het leiderschap onvoorwaardelijk moeten steunen. Wat vind jij daarvan?
Jezus: Nogmaals, elke lering die wij geven, is een tweesnijdend zwaard en kan door mensen verkeerd gebruikt worden die in het menselijke denken gevangen zitten.
De werkelijkheid is dat zolang mensen in een onevenwichtige gemoedstoestand zijn, zolang ze gevangen zitten in de zwart wit benadering van het pad, dan kunnen ze enkel spreken met een vibratie van kritiek of boosheid. Wat ik zei over leiders slaat net zo op leden. Als één van je vier lagere lichamen gevuld wordt met spiritueel gif, dan zal het overlopen in je spreken en handelen.
Dit leidt er dan toe dat een groep onevenwichtige leden zich uitspreekt tegen een groep onevenwichtige leiders en het onvermijdelijke resultaat is een machtsstrijd. Een dergelijke machtsstrijd tussen verschillende groeperingen van onevenwichtige mensen kan lange tijd doorgaan en in het verleden heeft dit verscheidene spirituele organisaties vernietigd of gespleten.
Ongetwijfeld spreken onevenwichtige leden zich vaak uit tegen het leiderschap met een vibratie van kritiek. Vanzelfsprekend zitten dergelijke studenten niet op één lijn met de middenweg van het Christusbewustzijn. Dus ik moedig mensen sterk aan om hun gehechtheden los te laten, die ervoor zorgen dat ze kritisch zijn en in plaats daarvan eraan werken om het evenwicht van de Christusgeest te bereiken.
Niettemin zijn er een aantal dingen die gezegd moeten worden met betrekking tot dit. Eén is dat de onevenwichtige leiders in veel organisaties uit het verleden hebben getoond dat ze geen kritiek tolereren, hetzij constructief of anderszins. Daarom wordt het gemakkelijk voor de leiders om elementen van de spirituele leringen van de organisatie te gebruiken om elke poging om vragen te stellen over het leiderschap of het aan te vechten, te verwerpen.
Bijvoorbeeld, christelijke leiders kunnen mijn lering gebruiken over het toekeren van de andere wang om aan te voeren dat leden het leiderschap niet aan moeten vechten. Of ze zouden kunnen aanvoeren dat ze hun gezag ontlenen aan een spirituele erfelijkheidslijn die ze op mij terugvoeren. In werkelijkheid was het nooit de bedoeling dat een spirituele lering aan kerkleiders een blanco cheque zou geven om maar te doen wat ze willen en dan de protesten van hun leden afwijzen. De geschiedenis heeft duidelijk aangetoond dat wanneer een organisatie leiders een positie van niet verantwoordelijk zijn laat aannemen, er dan macht misbruikt ZAL worden. Hoewel enkele mensen naïef denken dat dit niet in hun kerk zou kunnen gebeuren, moet ik duidelijk verklaren dat dit een gevaarlijke illusie is.
Kerkleiders moeten de eersten zijn die de spirituele lering leven en doen wat ze preken. Ik berispte de Joodse autoriteiten vaak omdat ze geen gehoor gaven aan deze eis en lasten op hun volgelingen legden die zij niet bereid waren te dragen. De simpele waarheid is dat als de kerkleiders echt de evenwichtige waarneming hebben van de Christusgeest, ze in staat zullen zijn om te luisteren naar wat een lid te vertellen heeft zonder op enige manier daarop te reageren met de vibratie van kritiek of boosheid van iemand. De boosheid zal hen gewoon niet beïnvloeden en daarom zullen ze in staat zijn om te luisteren en te evalueren of iemand echt een boodschap heeft die ze moeten horen.
In contrast daarmee zit een onevenwichtige leider in een zeer kwetsbare positie. Omdat zijn leiderschap niet gebaseerd wordt op de rots van het Christusschap, maar op het verschuivende zand van het lagere bewustzijn, voelt de leider zich voortdurend bedreigd door alles wat zijn positie, zijn overtuigingen of zijn methoden lijkt aan te vechten. Daarom zal zo een leider niet in staat zijn om naar de waarheid achter de kritiek van iemand te zoeken.
Het basisprobleem in een spirituele organisatie is dat wanneer onevenwichtige leiders beginnen met machtsmisbruik, de meer evenwichtige mensen terughoudend zijn om zich hierover uit te spreken. Daarom zullen mensen vaak machtsmisbruik tolereren tot het zo erg wordt dat ze zich niet langer stil kunnen houden.
Naarmate de spanning blijft groeien, zullen enkele leden zich op den duur niet meer stilhouden. Helaas zal dit ervoor zorgen, als mensen niet volledig in balans zijn, dat ze zich met boosheid uitspreken. Ik zeg niet dat deze boosheid te vergoelijken valt. Ik zeg enkel dat door de dynamiek van de situatie het onvermijdelijk is dat sommige mensen zich uit zullen spreken tegen het leiderschap en het machtsmisbruik door dat leiderschap.
Het ongelukkige resultaat van dit proces is dat we tenslotte belanden in een botsing tussen leiders en leden en dit leidt tot een impasse die niet één van de onevenwichtige mensen kan oplossen. De leden zullen voelen dat de leiders hun macht misbruiken en hun pogingen negeren om dit te stoppen. De leiders zullen voelen dat de leden oneerlijk zijn in hun kritiek en daarom zich gerechtvaardigd voelen om te negeren wat de leden zeggen. Met andere woorden, beide zijden zijn er absoluut van overtuigd dat hun zaak juist is. Maar in werkelijkheid zijn beide uit evenwicht en daarom zitten beide niet op één lijn met de middenweg. Ik zeg niet dat beide kanten niet een paar correcte standpunten hebben. Dat is vaak wel zo, maar het kenmerk van Christusschap ontbreekt.
Hoe kun je deze impasse doorbreken? Enkel de evenwichtige mensen hebben enige kans hier uit te komen, maar ik sommige gevallen lukt hen dat zelfs ook niet. Het sleutel besef hier is dat er een fundamenteel verschil zit tussen de kritiek die ontstaat vanuit de lagere geest en de blootlegging, de deling van de manier tussen waarheid en vergissing, die uit de Christusgeest ontstaat.
Denk eens na over wat de essentie is van spirituele groei en de relatie tussen een spirituele leraar en een student. De student is naar een lagere bewustzijnsstaat vervallen en kan zichzelf niet uit die bewustzijnsstaat omhoog trekken vanwege spirituele blindheid. Het is nodig dat de leraar ingrijpt en die psychologische mechanismes blootlegt die ervoor zorgen dat de student in die lagere bewustzijnsstaat vast blijft zitten. Met andere woorden, de leraar moet soms heel direct zijn om aan de student bloot te leggen dat hij of zij, bijvoorbeeld, gevangen zit in trots. Je zult dit zien gebeuren bij alle echte studenten en je zag het me ook doen bij zowel mijn discipelen als anderen.
Als de student volledig geabsorbeerd wordt door de lagere bewustzijnsstaat, zal het ego van de student dodelijk beledigd worden door de directheid van de leraar. In feite zal het ego van de student dit als kritiek, veroordeling of vervloeking zien, en veel mensen uiten beschuldigingen tegen mij die me met de grond gelijk maakten toen ik hen aanvocht. Dus de vraag wordt, of de leraar de student met rust moet laten, of zijn rol vervullen als leraar door de tekortkomingen van de student aan te wijzen. Dit is net zo van toepassing op de wisselwerking tussen kerkleden en kerkleiders.
Als kerkleiders gevangen zijn komen te zitten op het uiterlijke pad en macht beginnen te misbruiken, zou het dan juist zijn als kerkleden dit gewoon zouden negeren? Vanuit het standpunt van de Opgevaren Schare zou dit niet juist zijn. We verwachten dat onze echte studenten in de rol van leraar stappen en heel direct de tekortkomingen en verkeerde handelingen van het leiderschap blootleggen. Dit is gewoon de verantwoording die je hebt als Christuswezen. Als je echter spreekt vanuit de positie van de middenweg van de Christus, zul je niet met boosheid spreken of een vibratie van kritiek. Je zult gewoon de hoogste waarheid spreken en niets om de gevolgen daarvan geven.
Er is geen garantie dat de Christuswaarneming in het debat brengen een verandering in de kerkcultuur zal opleveren. Dus als je spreekt vanuit het evenwichtige perspectief van de Christusgeest en geen veranderingen in de kerk ziet, is je volgende stap misschien dat je gewoon de organisatie achter je moet laten en andere manieren moet vinden om je Christusschap tot uitdrukking te brengen. Zelfs wij, de Opgevaren Schare, laten organisaties achter wanneer de leden van die organisaties niet meer de open deur zijn voor onze aanwijzingen. Dit moet echter een individuele beslissing zijn en ik doe hiermee niet een algemene aanbeveling.