Jezus, 16 oktober 2009

Mijn geliefden, we zijn nu op een ander keerpunt gekomen in mijn serie verhandelingen over het ego. Jullie reactie op de leringen die ik nu ga geven zal beslissen of je een kwantumsprong maakt naar Christusschap of dat je nog een ronde krijgt in het eindeloze drama dat het ego creëerde.

Wat heb ik beschreven als de essentiële eigenschap die ware studenten van Christus scheidt van degenen die het alleen maar beweren? Het is je bereidheid om vraagtekens te zetten bij je mentale kaders. Combineer dit nu eens met een ander feit dat ik op de hele website beschrijf, namelijk dat het pad naar Christusschap een voortgaand proces is met vele niveaus.

Mijn punt is hier dat totdat je ascendeert, je echt een mentaal kader HEBT en daardoor hangt je vooruitgang op elk denkbaar niveau af van je bereidheid om vraagtekens te zetten bij de mentale kaders. Mijn geliefden, luister nu goed. Naarmate je stijgt op het spirituele pad, worden de mentale kaders subtieler en daardoor moeilijker te zien. Vele, vele oprechte spirituele zoekers hebben toegelaten dat hun ego, hun tijdgenoten of de verkeerde leraren hun lieten geloven dat ze een niveau bereikt hebben waarop ze niet langer vraagtekens hoeven te zetten bij hun mentale kaders.

Laat me toch een absolute uitspraak doen. Er is nog nooit en zal ook nooit een geïncarneerd wezen op aarde zijn – ongeacht hoe geavanceerd zo iemand kan lijken of die het van zichzelf beweert – die geen mentaal kader meer had. Als je echt geen mentaal kader meer hebt, is het NIET mogelijk om nog langer geïncarneerd te zijn in de huidige dichtheid van de planeet – je zult onvermijdelijk omhoog getrokken worden en je bekwaamheid verliezen om aan het fysieke lichaam te blijven vasthouden.

Mijn geliefden, wees bereid de nederigheid van een klein kind te hebben en te beseffen dat toen ik – toen ik aan het kruis hing en een haarbreedte af van mijn wederopstanding – nog steeds ‘het spookbeeld moest opgeven’ van de laatste overblijfselen van mijn mentale kader. En zodra ik het echt opgaf, nu toen haalde ik voor de laatste keer adem en liet het fysieke lichaam achter me.

Maar, mijn geliefden, als ik niet bereid was geweest om de mogelijkheid te overwegen dat ik een mentaal kader zou kunnen hebben, wat zou er dan gebeurd zijn? Ik had mijn wederopstanding NIET bereikt! Mijn lichaam had dan nog steeds kunnen sterven aan het kruis, maar ik zou opnieuw geïncarneerd zijn – om elk drama opnieuw op te voeren dat ik niet bereid was geweest te zien en op te geven.

Dus mijn geliefden, als je denkt dat jij – of wie je dan ook verheerlijkt hebt op een superieure positie – in staat is om in je lichaam te blijven, terwijl je geen mentaal kader meer hebt, dan moet ik je zeggen dat je lijdt aan spirituele trots en ZAL het ervoor zorgen dat je hoort – waarachtig hoort – wat ik zal zeggen in de komende verhandelingen. Zelfs al scheelt het maar één beslissing om je te plaatsen voor je ascensie, toch zul je die laatste stap moeten doen, en wat zou die kunnen zijn? Het is precies dat je het laatste mentale kader opgeeft van scheiding.

Als je niet bereid bent naar je mentale kader te kijken, kun je inderdaad één stap er vanaf zijn en toch nog je ascensie mislopen. Dit is, natuurlijk, volmaakt in overeenstemming met de Wet van Vrije Wil en jouw recht om te ervaren wat je wilt, zolang je wilt. En daardoor, neem ik het je niet kwalijk, ik wijs er gewoon op dat de subtielere drama’s van het ego ontworpen zijn om je in de val te laten lopen door je precies te laten denken dat je geen ego hebt, geen mentaal kader, geen drama dat je moet overwinnen.

Zoals Einstein geïnspireerd werd te zeggen: “Als je hetzelfde blijft doen en andere resultaten verwacht, ben je gek.” Als je blijft proberen het dualiteitbewustzijn te overwinnen zonder bereid te zijn de elementen ervan in je eigen geest te zien, dan zul je vast blijven zitten in dat dualiteitbewustzijn. De enige vraag die over is, is hoe ver je bereid bent te gaan om je te verdedigen om in je mentale kader te blijven, voor je bewuste zelf tenslotte de absurditeit ervan inziet en bereid wordt het enige te doen dat je in staat kan stellen om dat kader te transcenderen, namelijk naar de balk in je eigen oog te kijken in plaats van altijd naar de splinter in de ogen van anderen te zien.


Wat je moet weten over het universum
Waarom heb ik zoveel woorden gebruikt om een fundering te leggen? Omdat wat ik zal zeggen in deze – en vooral in de volgende – verhandelingen echt in tegenspraak zal lijken met wat vele studenten van geascendeerde meesters en zelfs veel religieuze mensen zijn gaan geloven. Dus als je niet bereid bent vraagtekens te zetten bij je bestaande mentale kader, je niet in staat zult zijn om echt te luisteren naar wat ik zal zeggen. In plaats daarvan zul je jouw huidige mentale kader gebruiken om te beredeneren waarom het niet waar kan zijn, en daardoor niet te onderwijzen bent door een leraar met een hogere uitdrukkingsvorm van de waarheid. En zoals je later zult zien, is dit echt één van de subtielste en gevaarlijkste mentale kaders die ontstaan uit het bewustzijn van scheiding.

In zijn boek geeft Maitreya een gedetailleerde beschrijving van hoe de wereld van vorm geschapen is (zie voor een korte beschrijving hier). Wat je moet weten is dat de wereld van vorm werd gecreëerd als een serie sferen. Elke sfeer werd gecreëerd uit een bepaald type energie, we zouden kunnen spreken van een bepaalde dichtheid of een bepaald frequentiespectrum. Wanneer een sfeer gecreëerd wordt, bevat het enkel energie van een bepaalde basisvibratie, of we zouden ook kunnen zeggen dat het maar een bepaalde intensiteit heeft van lichtsterkte.

De wezens die de sfeer geschapen hebben, zenden van zichzelf gewaar zijnde verlengstukken van zichzelf in die sfeer. Deze mede-scheppers nemen ‘lichamen’ aan, gemaakt van energie in de sfeer, die in jouw geval het fysieke lichaam op aarde is (in eerdere sferen waren ze gemaakt van energieën met veel minder dichtheid). De mede-scheppers handelden vervolgens op het bevel om ‘zich te vermenigvuldigen en heerschappij te nemen’, wat betekent dat ze de energie in hun sfeer gebruiken in combinatie met hun creatieve talenten en hun bekwaamheid om licht uit een hogere sfeer door hen heen te laten stromen. Door zo hun talenten te vermenigvuldigen, verhogen ze de intensiteit – de basisvibratie – van de sfeer, tot de intensiteit een kritiek niveau bereikt.

Op dat punt is de hele sfeer klaar om te ascenderen en deel te worden van het geascendeerde rijk. En hoewel dit allemaal heel aardig en simpel klinkt, is het feitelijke proces, veel complexer. Wat het complex maakt, is dat mede-scheppers de vrije wil hebben. Dit betekent dat hoewel er een blauwdruk is, er een van te voren bepaalde ‘bestemming’ is voor een gegeven sfeer. Het is theoretisch mogelijk dat een sfeer niet in intensiteit zou kunnen toenemen, wat betekent dat het ingebouwde veiligheidsmechanisme (wat wetenschappers de tweede wet van de thermodynamica noemen) ervoor zal zorgen dat het in toenemende mate zo dicht wordt, dat het zichzelf vernietigt en alle structuren weg zijn. Wat betekent dat er niet langer een platform is om mede-scheppers te laten incarneren.

Tot dusverre is dit nog niet in enige sfeer gebeurd en het is – eerlijk gezegd - buitengewoon onwaarschijnlijk dat een meerderheid van de mede-scheppers in een sfeer zouden weigeren hun talenten te vermenigvuldigen. Toch kwam er naarmate nieuwe sferen uit toenemend ‘dichte’ energie werden gecreëerd een punt waarop een aantal mede-scheppers niet klaar waren om te ascenderen toen hun sfeer ascendeerde. Daardoor konden deze levensvormen niet ascenderen en hoewel ze dan zouden descenderen en in de volgende sfeer zouden incarneren, bleven er wel lege plekken door hun niet-ascensie in de matrix of mandala van hun sfeer. Daardoor zou je kunnen zeggen dat ze verloren’ waren voor de geascendeerde sfeer.

Dit komt natuurlijk perfect overeen met de Wet van Vrije Wil, omdat de Schepper de volledige vrijheid aan van zichzelf gewaarzijnde wezens heeft gegeven, wat betekent dat ze ook de optie hebben om tegen de opwaartse aantrekkingskracht van hun sfeer in te gaan. De simpele verklaring is dat de Schepper niet wil dat enig wezen gedwongen wordt in gewaarzijn te groeien. Binnen bepaalde grenzen heeft een wezen volledige vrijheid om elke ervaring te ondergaan die hij wil zolang hij dat wil. En wat ik je nu hier zeg, is dat de gelegenheid voor een van zichzelf gewaar zijnd wezen echt langer kan duren dan die zijn oorspronkelijke sfeer nodig heeft om te ascenderen. Als dat niet zo was, zou het concept van een ‘val’ niet mogelijk zijn.

Laten we nu eens kijken hoe het mogelijk is dat een van zichzelf gewaar wezen NIET ascendeert met zijn oorspronkelijke sfeer.


De oorsprong van rollen
Om uit te leggen hoe een sfeer vooruitgang boekt naar het punt van ascensie, zal ik jullie een illustratie geven die gebaseerd is op wat je van de aarde weet. Hij zal niet helemaal universeel zijn, omdat de aarde een lagere sfeer is dan eerdere, maar het principe klopt wel. Bijvoorbeeld, laten we eens naar Europa kijken en laten we dan eens teruggaan naar het stenen tijdperk. Wat er met Europa gebeurd is dat er een etherische blauwdruk bestaat voor hoe Europa kan evolueren van het stenen tijdperk naar de beschaving van de Gouden Eeuw.

Door de tijd heen hebben vele mensen die in Europa incarneerden, zich afgestemd op deze blauwdruk en de maatschappij op gevarieerde manieren vooruit gebracht. Enkelen hebben dit met meer van zichzelf gewaar zijn gedaan en hebben een helderder visie van het einddoel gehad, hoewel niemand de volledige visie had. Anderen hadden minder gewaarzijn, maar hebben toch een positieve bijdrage geleverd. Zelfs een boertje of fabrieksarbeider kan een positieve bijdrage leveren aan de algemene vooruitgang van een maatschappij.

Naarmate een maatschappij vooruitgaat, is ze door vele fases gegaan, maar langzamerhand is ze opgeschoven naar een steeds groter collectief gewaarzijn en een groter bewustzijn van het potentieel om een einddoel te bereiken. Wat we nu moeten toevoegen, is dat de mensen die tegenwoordig in Europa incarneren dit al vele levens gedaan hebben. Dit betekent dat door de tijd heen ze de gelegenheid hadden om in vele verschillende omstandigheden te incarneren om veel verschillende ervaringen op te doen door verschillende posities in de maatschappij te hebben. We zouden het met een theaterproductie kunnen vergelijken waarin de acteurs roteren, zodat elke acteur door de tijd heen iedere rol in het toneelstuk speelt. Natuurlijk zal dit het gewaarzijn en de waardering van de acteurs voor de algemene visie op het toneelstuk vermeerderen.

Dus wat we zien, is dat omdat individuele mede-scheppers hun gewaarzijn van zichzelf kunnen vergroten, ze steeds meer van de algemene visie bevatten, wat betekent dat op het bewuste niveau een gemeenschappelijke visie en doel naar boven komt. Mensen zien zich niet langer meer als ongebonden individuen, maar ze zien zich als deel van iets groters en dit geeft hen een diepgaander gevoel van betekenis, bedoelingen en vervulling.

We zouden kunnen zeggen dat de levensvormen die betrokken zijn bij het proces zich begeven van gescheiden of lokaal gewaarzijn naar een mondiaal gewaarzijn. In het begin werken ze alleen voor individuele doelen, maar naarmate de tijd verstrijkt, krijgen ze er genoeg van dergelijke rollen te spelen. Daardoor beginnen ze geleidelijk de rollen te spelen die wat directer naar het gemeenschappelijke doel toewerken en vinden ze meer voldoening in het werken met anderen aan een algemene visie. Ze bewegen zich van afzondering van het geheel naar vrijwillig en in volledig gewaarzijn deel te worden van het geheel.

Zie je het onderliggende proces? De hele bedoeling van de wereld van vorm is de groei in zelfgewaarzijn van individuele levensvormen. Een levensvorm moet ergens beginnen, dus begint hij met een zeer lokaal gevoel van zelfgewaarzijn, bijvoorbeeld als een mens op aarde die met zichzelf en zijn verlangens, noden en behoeften, bezig is. Want voor een nieuwe levensvorm, dit is niet zelfzuchtig of egoïstisch, is het gewoon een natuurlijke manier om een proces te beginnen en zolang een levensvorm geleidelijk groeit en uitbreidt in van zichzelf gewaarzijn – van lokaal naar mondiaal gewaarzijn – is er niets mis mee en draagt hij bij aan de groei van het geheel.

Dus wat we zien wanneer een nieuwe levensvorm zijn reis begint in de wereld van vorm, is dat hij een zeer lokaal van zichzelf gewaar zijn heeft. Dit is op een bepaalde manier vergelijkbaar met een pasgeboren baby die niet weet wat hij later wil worden als hij opgroeit. Met andere woorden, een nieuwe mede-schepper heeft nog niet genoeg gewaarzijn om te bepalen hoe hij zich wil uitdrukken in de sfeer waarin het gecreëerd is. Er is wat ervaring voor nodig voor hij dit bewust kan beslissen en om hem die ervaring te geven, wordt hij in een omgeving geplaatst waar een aantal van te voren vastgestelde rollen zijn.

Begin je het onderliggende punt te vatten? De Schepper is Eén – hij heeft een onverdeelbaar zelf gewaarzijn. Toch schept de Schepper uit zijn eigen wezen van zichzelf gewaar zijnde verlengstukken die niet het mondiale of universele gewaarzijn hebben. Ze beginnen met een zeer lokaal van zichzelf gewaarzijn, totdat hij zo mondiaal of universeel wordt als zijn bron. Hoe kan dit gebeuren? De mede-schepper moet voortdurend het van zichzelf gewaar zijn uitbreiden tot deel van iets groters dan zijn gevoel van zelf.

Naarmate het visioen van dat ‘iets groters’ zich uitbreidt, begint hij te bevatten dat hij deel is van de Scheppers Wezen, en op den duur één wordt met de totaliteit van het Wezen van de Schepper en daardoor in staat is nu een van zichzelf gewaar zijnde Schepper te ZIJN. Toch kan dit proces ENKEL voltooid worden door zich van een lokaal van zichzelf gewaar zijn naar een mondiaal van zichzelf gewaarzijn te bewegen. Er is GEEN ANDERE MANIER. Slechts door één te worden met je Schepper, kun je het ultieme niveau van zelfgewaarzijn bereiken. Je KUNT het NIET bereiken met een lokaal van zichzelf gewaar zijn, met een van zichzelf gewaar zijn als apart van het geheel – ongeacht hoe complex of schijnbaar intellectueel het gescheiden zelf ook wordt.

Dus het is heel goed mogelijk dat, in een ideaal scenario, een gehele sfeer – zelfs groter dan het materiële universum – vooruitgang kan boeken naar een ascensiepunt waarin alle mede-scheppers geleidelijk complexere rollen spelen tot hun van zichzelf gewaar zijn uitgebreid wordt tot op het punt dat het kan ascenderen wanneer de hele sfeer ascendeert. Laten we nu eens kijken naar een minder dan ideaal scenario.


De oorsprong van drama’s
Nu is de Schepper Eén Wezen en is ondeelbaar. Het is NIET mogelijk dat de Schepper iets creëert dat gescheiden van zichzelf is. Omdat hij een van zichzelf gewaar wezen schept met een lokaal bewustzijn, schept hij een wezen dat kan denken dat hij minder is of apart van het geheel. Dit wezen heeft maar beperkte mede-scheppende capaciteiten. Toch door  het lokale zelfgevoel ervan uit te breiden, zal het grotere mede-scheppende capaciteiten krijgen en wanneer hij het zelfgewaarzijn  van de Schepper bereikt, verwerft hij onbeperkte creatieve bekwaamheden.

De reden hiervoor is dat het mogelijk is dat een wezen met lokaal gewaarzijn zijn mede-scheppende capaciteiten gebruikt zonder de invloed op het geheel mee te nemen. Zijn capaciteiten zijn beperkt, zodat het potentieel om te vernietigen beperkt is. Naarmate hij zich meer gewaar wordt van het geheel, worden zijn mede-scheppende capaciteiten uitgebreid, omdat het nu minder waarschijnlijk is dat hij ze op destructieve manieren zal gebruiken.

Het punt hier is eenvoudig. Wanneer een sfeer gecreëerd wordt, wordt het bewoond door nieuwe mede-scheppers die zich als gescheiden wezens van elkaar zien en van de vormen in hun sfeer (zoals mensen zich gescheiden zien van elkaar en de planeet waarop ze leven). Toch is dit enkel een perspectief gecreëerd in de geest van mede-scheppers. In werkelijkheid is een sfeer een eenheid, een onderling verbonden geheel.

Het hele materiële universum is een eenheid en naarmate mede-scheppers hun talenten vermenigvuldigen, zal de intensiteit vermeerderen, wat een opwaartse impuls creëert. Dit kan vergeleken worden met zwaartekracht die aan ALLES in de eenheid trekt. Vergelijk dit met de aarde, waardoor alles op aarde naar het centrum van de zwaartekracht wordt getrokken en op zijn plaats gehouden, zodat het met het geheel mee kan bewegen, terwijl de aarde met ongelooflijk snelheid door de ruimte suist.

Deze opwaartse impuls kan de Rivier van Leven genoemd worden of, in christelijke terminologie, de Heilige Geest. Het wordt gecreëerd naarmate mede-scheppers hun oorspronkelijke lokale zelfgewaarzijn transcenderen en beginnen te zien dat ze deel van een groter geheel zijn. Dus we zouden kunnen zeggen dat de Heilige Geest het gewaarzijn of de visie van een onderliggend geheel is dat alle leven tot een eenheid samenbindt. Naarmate de collectieve visie van wat dat grotere deel is zich uitbreidt, neemt de zwaartekracht van de Heilige Geest toe.

Het gevolg is dat het nu gemakkelijker wordt voor mede-scheppers om hun van zichzelf gewaar zijn uit te breiden en zich als een deel van een groter geheel te zien. Degenen die vrijwillige en bewust kozen om deel te nemen aan dit gemeenschappelijke proces ervaren een toegenomen gevoel van bedoeling, betekenis en vervulling, een gevoel van vervulling dat veel groter is dan wat bereikt kan worden als een lokaal individu die zich gescheiden van het geheel ziet.

We moeten nu een heel belangrijk aspect van het groeiproces herkennen, nogmaals, veel gedetailleerder beschreven in Maitreya’s boek. Zoals ik gezegd heb, begint een mede-schepper met het spelen van een van te voren bepaalde rol in een grotere eenheid, zoals een beschaving op aarde. Dit lijkt heel erg op kleine kinderen die ‘vadertje en moedertje’ spelen om de rollen te oefenen die ze in hun volwassen leven op zich zullen nemen. Omdat een mede-schepper gevarieerde rollen speelt, gebeuren er twee dingen. Het krijgt meer ervaring in hoe een sfeer werkt en het vermeerdert zijn zelfgewaarzijn.

Dit leidt tot een punt waarop de mede-schepper zich niet langer helemaal met zichzelf vereenzelvigt of als de rol die hij nu aan het spelen is. Een nieuwe mede-schepper heeft zich totaal vereenzelvigd met zijn rol, als je mensen ziet die zich totaal met hun fysieke lichaam vereenzelvigen. Naarmate hij volwassen wordt, begint de mede-schepper te beseffen dat hij meer is dan zijn huidige rol. Op den duur begint hij te beseffen dat hij meer is dan welke van te voren vastgestelde rol ook in zijn huidige omgeving.

Wat betekent dit precies? Het betekent dat de mede-schepper nu klaar is om een cruciale stap te doen op het pad naar Godrealisatie, namelijk te beginnen zijn eigen rol te bepalen in plaats van een rol op zich te nemen die bepaald wordt door zijn spirituele leraren.

Maar wat is het cruciale dat er gebeuren moet in de geest van de mede-schepper voor hij deze stap kan doen? Het is dat de mede-schepper de beslissing MOET nemen om de volledige verantwoording voor zichzelf te nemen, voor zijn eigen groei, voor wat op aarde ‘verlossing’ zou kunnen worden genoemd. Je ziet, tot dusverre heeft de mede-schepper geen verantwoording hoeven te nemen, omdat hij een van te voren vastgestelde rol aan het spelen was. Vergelijk dit met een acteur die het toneel op gaat in een bepaald kostuum en een van te voren vastgesteld script dat hem zegt wat hij moet zeggen. Stel je nu voor dat de acteur het toneel op moet en zijn eigen kostuum moet selecteren en zonder een van te voren vastgesteld script beslissen wat hij zegt. Je zult zien dat het aanleiding kan zijn tot een nieuw niveau van plankenkoorts.

In alle vorige sferen ging de grootste meerderheid van mede-scheppers met maar minimale moeilijkheden door deze transitie. Maar bij het starten in de vierde sfeer werd een relatief klein aantal mede-scheppers zo bezorgd over het potentieel om fouten te maken dat ze weigerden de volle verantwoording te nemen om hun eigen rollen te bepalen. Dus wat gebeurde er? Welnu, ze trachten terug te gaan en één van hun van te voren vastgestelde rollen te spelen. Het probleem was, dat hun van zichzelf gewaarzijn al voorbij het niveau gegaan was waarop ze zich volledig met de rol konden vereenzelvigen. Dus om ermee om te kunnen gaan, moesten ze zich afkeren van hun spirituele leraar en om dat te doen moesten ze met een of andere vorm van verdediging komen.

Er zijn verschillende vormen van verdediging, maar de onderliggende mentaliteit was dat ze zich door de leraar gedwongen voelden om de volgende stap te doen en dat ze ertegen in opstand kwamen om dat te doen. Wat er in feite gebeurde, was dat de mede-schepper – die gevraagd was zijn eigen rol in het geheel te bepalen – weigerde dat te doen en in plaats daarvan zijn eigen rol vaststelde door apart van het geheel te zijn. Met andere woorden de mede-schepper bepaalde nog steeds zijn eigen rol, maar op een zodanige manier dat het hem van zijn leraar afsloot en zijn gewaarzijn van zichzelf beperkte.

Wanneer je een rol voor jezelf bepaalt als deel van het geheel, zal die rol spelen alleen je gewaarzijn van jezelf verhogen en het zal het geheel verhogen. Maar om een rol te bepalen waarbij je deel uitmaakt van het geheel, moet je de beslissing nemen om je groei in zelfgewaarzijn te stoppen – en deze beslissing moet worden verdedigd. Hoe kan een van zichzelf gewaar zijnd wezen het besluit verdedigen dat het met zijn groei in zelfgewaarzijn stopt (wat de reden is om te bestaan)?
Enkel door de overtuiging te accepteren dat hij slachtoffer van iets geworden is, namelijk dat het geheel hem tracht te dwingen, in plaats van hulp te zoeken om te groeien.

Deze overtuiging kan niet komen van de mede-schepper zelf, in de betekenis van het bewuste zelf. Het kan alleen maar komen van een ‘zelf’ gebaseerd op de illusie van scheiding, en dit nieuwe zelf is datgene wat het ego wordt. Het ego werd geboren uit de weigering van het bewuste zelf om verantwoording te nemen om zijn eigen rol te bepalen. Het bewuste zelf bepaalt nog steeds zijn eigen rol, maar door deze rol te ontkennen, gelooft hij nu dat hij zijn rol NIET bepaalt, maar dat deze rol hem van buitenaf opgedrongen was. Met ander woorden, we zouden kunnen zeggen dat het bewuste zelf nog steeds zijn eigen rol bepaald heeft, maar dat hij NIET de verantwoording ervoor heeft genomen.

Wat is het cruciale verschil? Het is dat als het bewuste zelf de oproep van de leraar had opgevolgd, hij die rol had bepaald EN dat hij zich ervan gewaar zou zijn geweest dat het maar een rol was. Zo had hij, door te leren die rol te spelen, de rol op elk moment kunnen veranderen of uitbreiden, tot hij de rol op den duur zou transcenderen. Wanneer het bewuste zelf een rol bepaalt zonder er verantwoording voor te nemen, denkt hij dat die rol hem opgedrongen is. Daardoor gaat hij zich vereenzelvigen met en als de rol, denkend dat hij hem niet kan uitbreiden of het script herschrijven. Hij voelt zich vastzitten in de rol in plaats van het zuiver als een leerervaring te zien. Daardoor biedt hij weerstand om te leren van die rol, wat betekent dat hij niet op het punt kan komen dat hij de rol kan transcenderen.

Zie je het probleem hier? De spirituele leraar heeft een niet to compromissen bereid respect voor de vrije wil. Zo kan de leraar, wanneer de student beslist een rol vast te stellen die gebaseerd wordt op scheiding, de student niet opjagen of dwingen zijn hulp te accepteren. De leraar moet zich terugtrekken en dit zorgt ervoor dat de student het gevoel geeft uit de Tuin van Eden te zijn gegooid en dat er engelen met vlammende zwaarden staan die ervoor zorgen dat hij niet terug kan keren. In werkelijkheid is het slechts de onwil van de student om volledige verantwoording voor zichzelf te nemen wat er voor zorgt dat hij niet terug kan gaan naar de cirkel van de leiding van de leraar.

Nu krijgen we weer een subtiel punt. Weigeren om de volle verantwoording te nemen om zijn eigen rollen te bepalen valt volledig binnen de Wet van Vrije Wil. Een individuele mede-schepper heeft het recht dit te doen. Wat een individu echter niet kan doen, is zichzelf apart zetten van het geheel waarin hij leeft. Iemand op aarde kan in opstand komen tegen de zwaartekracht, maar beweegt zich nog steeds met de aarde mee door de ruimte. Met andere woorden, een individuele mede-schepper kan beslissen of hij wil stoppen met zijn eigen groei, maar kan niet van anderen vragen hetzelfde te doen. Een individu kan stilstaan, maar kan niet verwachten of eisen dat de miljarden van miljarden andere mede-scheppers in zijn hele sfeer stil moeten staan.

En omdat het individu nog steeds deel uitmaakt van het geheel, terwijl de andere mede-scheppers hun van zichzelf gewaarzijn uitbreiden, ze een sterkere impuls creëren van de Heilige Geest, die aan het individu zal trekken dat stilstaat. Mijn geliefden, besteed alsjeblieft zorgvuldige aandacht aan dit punt. De zwaartekracht van de collectieve impuls van de Heilige Geest creëert een aantrekkingskracht op het individu, wat betekent dat het een strijd wordt om zijn rol te houden en te verdedigen om apart van het geheel en het proces van groei te staan. HET IS DEZE SPANNING TUSSEN HET INDIVIDU EN HET GEHEEL WAT EEN DRAMA IN DE GEEST VAN HET INDIVIDU CREËERT!

Het drama wordt gecreëerd, omdat naarmate de Heilige Geest toeneemt, het in toenemende mate moeilijk wordt voor het individu om het zich apart plaatsen te verdedigen, wat betekent dat het ego van het individu steeds strengere maatregelen moet nemen om te verdedigen dat het zich apart wil blijven opstellen van het geheel. Het zijn deze maatregelen die aanleiding geven tot een serie drama’s, die tot doel hebben de gescheidenheid van het individu te verdedigen, door er in feite voor te zorgen dat andere individuen vertragen in HUN groei in gewaarzijn.

Zie je het cruciale punt? Ik heb het over een rol – van te voren vastgesteld of zelf bepaald - waarin je jezelf apart ziet van het geheel. En ik spreek over een drama waarin jij je apart ziet van het geheel. De rol levert geen spanning tussen jou en de anderen op, omdat onverschillig hoe jij hem speelt, hij aan je eigen groei bijdraagt en de groei van het geheel – het voegt aan de stuwkracht van de Heilige Geest toe in jouw eenheid. Toch geeft het drama een ingebouwde, onontkoombare spanning tussen jou en anderen.

Om je te verdedigen, moet je proberen anderen zover te krijgen dat ze jouw positie bevestigen en dat houdt in dat je ervoor zorgt dat zij hun eigen groei in van zichzelf gewaar zijn beperken door hen op dezelfde manier een drama op zich te laten nemen in plaats van een rol. Dus als jij in een drama bent, ben je in voortdurend conflict van jezelf met anderen, zelfs met je fysieke omgeving. Je bent, in zeker zin, aan het proberen de rest van het universum in jouw drama te trekken en het in het mentale kader te laten passen dat bepaald is door het drama.


Drama en de vrije wil
Een rol is als het normale proces van celdeling dat ertoe leidt dat één cel uitgroeit tot een volledig mens. Een drama is net als kanker dat ervoor zorgt dat cellen zichzelf vernietigen en daarna cellen verspreidt tot het hele lichaam sterft. En dit is het essentiële verschil tussen rollen en drama’s Wanneer je een rol speelt, voel jij je door niets bedreigd, en kun je leven en laten leven. Wanneer je een drama opvoert, voel jij je constant bedreigd en dit leidt er onvermijdelijk toe dat je moet trachten andere mensen en je omgeving in je macht te houden. Dit is het ook wat je kwetsbaar maakt om in de epische drama’s getrokken te worden, zoals we in de volgende verhandeling zullen zien.

Om persoonlijke drama’s volledig te begrijpen, moet je de vrije wil helemaal begrijpen en dit is, natuurlijk, het probleem. Je ziet, degenen die een drama ontwikkelen, doen dit juist omdat ze niet zullen begrijpen en accepteren hoe de vrije wil werkt. En dat is de reden dat – als ze eenmaal in een drama gestapt zijn – zullen denken dat het hen opgedrongen werd en daarom moeten ze hun bekwaamheid ontkennen om er op eigen kracht en door te kiezen uit te stappen.

Dus wat is de essentie van de vrije wil? Welnu, veel mensen denken dat als ze echt vrije wil bezitten, het inhoudt dat ze alles kunnen doen wat ze willen en dat God geen enkele beperking oplegt aan wat je in de energie van je omgeving waarin je leeft, kunt doen. In de zandbak van het materiële universum, kun je alles doen wat je wilt, want niets wat jij doet zal het zand pijn doen.

Hoewel deze kijk op de vrije wil correct is, is het niet het volledige begrip van de vrije wil. Zie je, de wereld van vorm is een leeromgeving. Hoe leer je? Door je vrije wil te gebruiken om je mede-scheppende vaardigheden uit te drukken en DAARNA HET GEVOLG VAN JE KEUZE TE ERVAREN!

Zie je het wezenlijke punt hier? Als je keuze geen gevolg had – als er geen feedback mechanisme is om het verschil te signaleren van het kiezen voor één optie ten opzichte van miljoenen andere opties – hoe kun je dan leren en groeien? In feite als je een keuze maakt en er geen feedback is, heb je in werkelijkheid geen keus gemaakt.

Dus wat is het feedback mechanisme dat ingebouwd zit in de wereld van vorm? Het is dat hoewel je de vrije wil hebt, je de consequenties van je keuzes ZULT ervaren. Eén manier om dit te beschrijven is door te zeggen dat het universum een spiegel is. Het Ma-terlicht zal overdreven fysieke omstandigheden uitbeelden die een weerspiegeling zijn van je overtuigingen, beelden en gevoelens die jij in je geest hebt. Je zult de beelden uit je mentale kader projecteren op het Ma-terlicht dat de corresponderende vorm zal aannemen.

Met andere woorden, hoewel je de vrije wil hebt, ben je ook volledig en compleet verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt! Waarom is dit zo belangrijk? Omdat wanneer je volledige verantwoording op je neemt, je weet dat je keuzes je ongewenste feedback zullen geven, je kunt er gewoon van leren en een betere keuze maken die onvermijdelijk de feedback zullen verbeteren! Je wordt zo bekrachtigd en zult je nooit slachtoffer voelen, want je beseft dat met God in jou, je de kracht hebt iedere omstandigheid te veranderen of te transcenderen.

Als je echter eenmaal een drama accepteert, weiger je verantwoording te nemen en dit houdt in dat je niet meer gelooft dat je de macht hebt om enige omstandigheid te veranderen. Je gelooft dat je slachtoffer bent van krachten die boven jouw macht zijn, maar wat zorgt hiervoor? Enkel de weigering om volledige verantwoording te nemen voor jezelf!!!

Dit leidt nu naar een volgende noodzaak, namelijk dat degenen die geen volledige verantwoording voor zichzelf willen nemen, MOETEN rebelleren of de vrije wil ontkennen. Als niet volledige verantwoording voor jezelf neemt, geloof je niet echt dat je de vrije wil bezit – waaronder de macht om welke omstandigheden ook te veranderen – wat ook inhoudt dat je niet volledig de vrije wil van anderen respecteert. Zo val je ten prooi aan de slangachtige leugen dat het doel de middelen kan heiligen, wat betekent dat je zal trachten anderen in je macht te houden in plaats van heerschappij over je sfeer van het zelf te nemen. Je zult trachten anderen in je macht te houden om de bewering van het ego te bevestigen dat je niet hoeft te veranderen en verantwoording voor jezelf moet nemen.

Bovendien respecteer je niet je eigen vrije wil, wat betekent dat je open staat om een autoriteit van buitenaf te volgen die je zal zeggen wat je moet geloven en hoe je moet leven – je krijgt de neiging een blinde volgeling van de blinde leiders te worden. Wat inhoudt dat je een verkeerde leraar volgt in plaats van de echte leraar die je de rug toegekeerd hebt toen je weigerde verantwoording voor jezelf te nemen. De blinde leiders zijn, natuurlijk, degenen met epische drama’s, zoals we in de komende verhandeling zullen bespreken.

Zie je nu wat de essentie is van een drama? Het wordt gecreëerd om te verdedigen waarom een wezen niet volledig verantwoording voor zichzelf neemt. Daardoor kan het niet zuiver als een drama gezien worden dat gebaseerd wordt op onechtheid en dat je er bij weg kunt lopen – zoals bij een toneelstuk in een theater. Nee, het moet verdedigd worden, gerechtvaardigd en bevestigd als gebaseerd op de absolute werkelijkheid – als de manier waarop het leven echt is – en een macht over je heeft die je niet met je eigen kracht kunt overwinnen – daarom heb je een verlosser van buitenaf nodig.

Elk drama wordt gecreëerd uit de dualiteit, wat betekent dat er twee tegengestelden zijn die enkel met elkaar in conflict kunnen zijn. Dus het conflict zit ingebouwd in het drama, wat voor het persoonlijke drama betekent dat er conflicten zijn met andere mensen of je fysieke omgeving. Dit betekent dat mensen die in een drama leven voortdurend bezig zijn de River van Leven tegen te houden van de Heilige Geest. Ze bieden weerstand aan de opwaartse impuls van de gehele sfeer, die geen enkel individu en groep (tenminste geen minderheidsgroep) bij machte is tegen te houden.

Deze ingebouwde weerstand leidt onvermijdelijk tot lijden, wat ervoor zorgt dat mensen zichzelf te serieus nemen. En als je jezelf en je drama te serieus neemt, wordt het een vicieuze cirkel die voorkomt dat je naar de Rivier van Leven terugkeert met de speelsheid van een kind. Je kunt gewoon niet doorgronden of accepteren dat je gewoon weg kunt lopen van het drama. Je denkt dat het drama tot zijn zelf van te voren bepaalde slot gebracht moet worden en dat de enige manier om weerstand tegen het slot van het drama te bieden is door genoeg kracht toe te passen.

Maar omdat de weerstand door het drama zelf gecreëerd wordt – je weerstand tegen het leven – kan er nooit genoeg kracht in het bewustzijn van het drama voor je beschikbaar zijn om de weerstand te overwinnen die ook door het drama gecreëerd is. Begrijp je wat ik hier zeg? Neem de wetenschappelijk bewezen wet van actie en reactie. Voor iedere actie is er een gelijke reactie, wat betekent dat het dezelfde kracht heeft in de tegenovergestelde richting. De wet stelt dat er geen beslissende kracht is, want geen actie kan mogelijkerwijs groter zijn dan de door zichzelf opgewekte reactie.

Daarom zei ik dat bij mensen dit onmogelijk is, wat inhoudt dat met het bewustzijn van een drama het niet mogelijk is om een kracht op te wekken die je uit je drama schiet. ENKEL door uit te reiken naar de kracht van God in jezelf kun je een kracht opwekken die je helpt om het drama te transcenderen. Maar je kunt dit echter ENKEL doen als je het drama loslaat, wanneer je bereid bent je ‘leven’ te verliezen vanwege mij. Alleen dan zal er een beslissende kracht zijn.

Zoals ik zei, een persoonlijk drama zal je kwetsbaar maken om in een episch drama getrokken te worden en het epische drama is veel groter dan welke individueel drama ook, wat inhoudt dat het veel moeilijker voor een individu is om te ontsnappen aan de maalstroom van de epische drama’s. Klaarblijkelijk kan het wel gedaan worden, maar alleen wanneer je de misvatting begrijpt, de ijdelheid en de onechtheid van de epische drama’s. Dus zal ik in mijn volgende verhandeling de oorsprong van de epische drama’s uitleggen, zodat je wijs als de slangen kunt worden en daardoor de optie krijgt onschuldig als een duif te zijn. Een optie die je niet hebt als je in het mentale kader zit van een episch of persoonlijk drama.


Over mentale kaders.
Als laatste gedachte, laat me terugkeren naar het concept van een mentaal kader. Wanneer een nieuwe mede-schepper wordt geschapen, heeft hij een zeer lokaal perspectief op de wereld en op zichzelf. Dit perspectief vormt onvermijdelijk een mentaal kader. Wanneer een nieuwe mede-schepper een van te voren vastgestelde rol op zich neemt, zal het mentale kader van het wezen beïnvloed worden door de rol. Toch, naarmate hij de rol transcendeert, transcendeert hij het mentale kader van de rol, maar het kan elementen in zich dragen die hij heeft opgenomen in zijn persoonlijke mentale kader. Dit is niet noodzakelijk verkeerd, omdat de rol wordt bepaald om de groei van de mede-schepper te faciliteren en daardoor tijdloze elementen bevat.

Zolang een mede-schepper zich als een deel van een groter geheel ziet en ernaar streeft zich in zelfgewaarzijn te vergroten, is het mentale kader niet echt een probleem, omdat hij constant vergroot wordt. Zolang jij voortdurend je mentale kader vergroot, kan op den duur welk mentaal kader ook uitgebreid worden tot de geascendeerde staat. Met andere woorden een mentaal kader geeft de mede-schepper een fundering om te functioneren in de wereld, terwijl het zijn zelfgevoel uitbreidt.

Het probleem komt binnen als een mede-schepper beslist NIET volledige verantwoording te nemen en zo een rol creëert als zijnde apart van het geheel. Het ligt voor de hand dat deze rol het noodzakelijk maakt dat er nog een mentaal kader wordt gecreëerd, maar dit kader wordt gecreëerd door het ego en het ego heeft zich er volledig mee vereenzelvigd. Dus voor het ego is de verdediging van het mentale kader een zaak van leven en dood.

Begrijp je het cruciale verschil? Zolang een wezen geen drama heeft, heeft het wezen zich niet volledig vereenzelvigd met zijn mentale kader. Hij heeft geen behoefte om zich vast te klampen aan een mentaal kader omdat hij voortdurend ervaart dat het vergroten van dat kader leidt tot een groter zelfgevoel en een rijker leven. Dus in deze staat heeft het bewuste zelf zich niet volledig vereenzelvigd met het kader en beseft uiteindelijk dat hij meer is dan welk mentaal kader op aarde ook. Het kader is een middel tot een doel, niet een doel op zich. Dit bedoelde ik toen ik zei dat tenzij je als een kind wordt – verlangend om zijn mentale kader te vergroten – kun je het koninkrijk niet ingaan.

Wanneer een wezen een persoonlijk drama creëert, trekt het bewuste zelf zich terug in een hol en laat de interacties met de wereld aan het ego over. Het ego heeft zich werkelijk volledig met het mentale kader geïdentificeerd, anders zou het niet kunnen leven. Daardoor zal het ego je mentale kader tot de dood verdedigen, zelfs als je fysieke lichaam daarvoor moet sterven zoals zoveel mensen op aarde bewezen hebben.

Het ego zal zelfs je mentale kader verdedigen als je voor de tweede dood staat en er is maar één manier uit. Je bewuste zelf – JIJ – moet de volledige verantwoording op je nemen voor je leven en stoppen je te vereenzelvigen met het mentale kader dat het ego en de verkeerde leraren gecreëerd hebben. De catch-22 is dat een mentaal kader gebaseerd op de dualiteit het moeilijk maakt om deze waarheid te horen, laat staan accepteren. Het mentale kader van het ego heeft lagen van ingebouwde verdedigingsmechanismen die bedacht zijn om te voorkomen dat jij de volledige verantwoording voor je leven weer op je neemt.

Zo kan het voor studenten, na vele levens in het mentale kader van het ego te hebben doorgebracht, waarachtig heel moeilijk zijn om de balk in hun eigen ogen te zien, want het is o zo gemakkelijk om de argumenten waarmee het ego en de verkeerde leraren aankomen, te accepteren. Kijk maar eens naar hoeveel mensen hun mentale kader gebruikt hebben om mij 2000 jaar geleden te verwerpen. Niettemin, wij die de echte leraren zijn van de mensheid, laten ons niet afschrikken. We blijven doorgaan onze kernboodschap uit te brengen in verschillende versies, in de wetenschap dat elke keer er een paar zullen zijn die hem begrijpen. Zo zal ik in de komende verhandelingen zeker doorgaan met de drama’s aan het licht te brengen, zodat je de grootst mogelijke kans hebt om te zien hoe je leven beïnvloed wordt door dit zeer subtiele mechanisme. Dat je bereid moge zijn het pseudo leven van je mentale kader te verliezen om mij te volgen naar het LEVEN van het Christusbewustzijn, waar geen drama’s zijn, maar enkel de zuiverheid van de onschuldigen. Dat je één van de zachtmoedigen mag zijn die de aarde zullen erven.