Jezus, 21 oktober 2009

Mijn geliefden, we zullen nu op de fundering bouwen die in de vorige verhandeling gelegd is en laten we beginnen met nog een keer naar persoonlijke drama’s te kijken. Wanneer een mede-schepper een persoonlijk drama schept, wordt het drama gecreëerd naar het huidige perspectief van de mede-schepper op de omgeving waarin hij leeft, hetzij in het materiële universum of een eerdere sfeer. Met andere woorden, de mede-schepper is duidelijk in zijn sfeer en kijkt naar het leven vanuit die gunstige positie.

Het belangrijke punt is dat een mede-schepper zijn sfeer niet van buitenaf kan zien en daardoor niet volledig kan begrijpen hoe het leven, de vrije wil en het proces van groei werkt. Zie je hoe dit kan? Om volledig te begrijpen hoe het leven werkt, moet de mede-schepper eerst de volledige verantwoording nemen voor zichzelf, en als dit zo was, hoefde hij geen drama te creëren. Dus juist door het feit dat de mede-schepper een drama creëert, levert dat het bewijs dat hij het leven niet volledig heeft begrepen. We zouden kunnen stellen dat de mede-schepper naar het leven kijkt vanuit een bepaald mentaal kader dat een beperkt of zelfs vervormd gezichtspunt voorstelt.

Wat we er nu aan toe moeten voegen is dat mede-scheppers niet de enige wezens zijn die geschapen werden om lichamen aan te nemen, gemaakt uit de basisenergie van de sfeer en eraan te werken om de sfeer van binnenuit te verheffen. Toch zijn er ook wezens die geschapen werden om een specifieke sfeer te helpen door van buitenaf te werken, vanuit hoger(e) niveau(s) van die sfeer. Deze wezens zijn wat de mensen op aarde gewoonlijk engelen noemen.

Wanneer een mede-schepper zijn ascensie bereikt, wordt hij een geascendeerde meester. Veel religieuze mensen geloven dat engelen geschapen werden als permanente wezens, maar dat roept de vraag op hoe engelen kunnen vallen. De uitleg is dat er geascendeerde engelen zijn en niet geascendeerde engelen. Met andere woorden, voor iedere nieuwe sfeer worden vele engelen geschapen om die sfeer te dienen en ze worden pas permanente wezens als hun sfeer ascendeert en zij mee ascenderen.

Hoewel engelen niet bedoeld zijn om te incarneren, hebben zij ook de vrije wil, want hoe kunnen zij anders groeien in bewustzijn? Wanneer een engel wordt geschapen om een bepaalde sfeer te dienen, krijgt het ook een beperkt zelfgewaarzijn. Toch, omdat het niet een lichaam heeft, heeft het een breder perspectief op de sfeer dan de mede-scheppers die ervan binnenuit naar kijken. Dit betekent dat als de sfeer stijgt in vibratie, de engel de kans heeft om een breder begrip te krijgen van hoe Gods schepping werkt, waaronder de vrije wil. Een mede-schepper kan dit begrip ook bereiken, maar enkel nadat hij volledige verantwoording voor zichzelf heeft genomen en geen behoefte heeft om de drama’s te creëren die ZULLEN voorkomen dat hij de volledige waarheid ziet.


De test van de engelen
Hier komt het allerbelangrijkste verschil. De groei van een sfeer hangt van één ding af en maar één ding, namelijk de groei van zichzelf gewaarzijn van de mede-scheppers die in de sfeer incarneren. Zie je waarom het zo belangrijk is? De engelen die een sfeer dienen kunnen aan de groei van de sfeer bijdragen, maar ze kunnen dit ENKEL door de mede-scheppers te assisteren die in die sfeer zitten. En deze assistentie kan ENKEL binnen een bepaalde context gegeven worden. Een engel heeft geen recht – en heeft zeker geen directe macht – om de vrije wil van mede-scheppers geweld aan te doen of er overheen te gaan.

Dit betekent dat wanneer een groep mede-scheppers weigert verantwoording voor zichzelf te nemen en begint persoonlijke drama’s te creëren, de engelen duidelijk kunnen zien hoe dit de mede-scheppers en de groei van hun sfeer zal beperken. Als de mede-scheppers de assistentie weigeren die de engelen aanbieden, kunnen de engelen niets anders doen dan kijken hoe de mede-scheppers een negatieve neerwaartse spiraal genereren. Als een meerderheid van de mede-scheppers in een sfeer weigerde te groeien, konden de engelen enkel maar erbij staan (als hun hulp werd verworpen) en toekijken hoe een hele sfeer uit elkaar viel. Zo ook als een groep mede-scheppers weigert hun drama’s te transcenderen wanneer hun sfeer ascendeert, kunnen de engelen enkel toekijken, terwijl ze in de volgende sfeer vallen en zo verloren gaan voor hun oorspronkelijke sfeer.

Kun je nu begrijpen wat de test voor engelen is? Een mede-schepper komt op een punt dat hij volledige en eindverantwoording voor zichzelf moet nemen. In plaats daarvan staan de engelen voor de uitdaging om het proces van vrije wil volledig vrij te laten – wat inhoudt dat de engel mede-scheppers het mogelijk moeten maken dat zij hun vrije wil mogen vorm geven op welke manier ze maar willen. Om voor deze test te slagen, moet de engel een volledig begrip van de vrije wil verwerven en het moet zover komen dat het de vrije wil met dezelfde absolute acceptatie die de Schepper heeft, respecteert. Laat me tussendoor zeggen dat geascendeerde meesters dit begrip en deze acceptatie hebben verworven door te incarneren en ascenderen, een perspectief dat engelen natuurlijk niet hebben. Dit verklaart waarom geascendeerde meesters geen probleem hebben met de test die voor veel niet geascendeerde engelen moeilijk kan zijn.

Een andere manier om dit te zeggen, is dat een mede-schepper voor de test staat om zijn eigen vrije wil volkomen te accepteren, terwijl een engel voor de test staat de vrije wil van anderen te accepteren vanuit verschillende gunstige posities. Je ziet, wanneer je volledige verantwoording neemt voor jezelf, je volledig respect krijgt voor je eigen vrije wil en dit geeft je ook volledig respect voor de vrije wil van anderen.

Dus als een engel niet volledig respect ontwikkelt voor de vrije wil van anderen, is dat omdat de engel niet volledige verantwoording heeft genomen voor zichzelf (als de engel dat deed, zou het weten dat het kan groeien in zelfgewaarzijn, zelfs als mede-scheppers dit niet doen). Je ziet dat wanneer je volledige verantwoording voor jezelf neemt, je ook accepteert dat je NIET verantwoordelijk bent voor de keuzes van andere van zichzelf gewaarzijnde wezens. Zo ontwikkelt een engel wanneer het niet slaagt voor de test van de vrije wil, in feite een opgepast verantwoordelijkheidsgevoel voor de mede-schepper die het moest dienen. En zoals we zullen zien, geeft dit verkeerde gevoel van verantwoordelijkheid aanleiding tot de wens om mede-scheppers te dwingen.

Dus wat er gebeurt als een engel niet slaagt voor deze test en weigert een hoger begrip en acceptatie van de Wet van Vrije Wil te krijgen? Welnu, dan staat de engel in feite voor een test die net zo belangrijk is als die van mede-scheppers, als hun leraren van hen eisen om volledige verantwoording te nemen om hun eigen rol te bepalen. De engel wordt op dezelfde manier door een leider begeleid en als de engel de vrije wil niet accepteert, dan moet de engel doen wat mede-scheppers doen om hun verwerping van de leraar en de les te verdedigen.

Mijn punt is dat wanneer een engel niet slaagt voor de test om onvoorwaardelijk de vrije wil van mede-scheppers te accepteren, de engel dit alleen maar kan doen door een drama te creëren. Dit drama is ongeveer gelijk aan de drama’s die mede-scheppers creëren, alleen wordt het gebaseerd op het standpunt – het mentale kader – van de engelen. Zo wordt het gebaseerd op een groter perspectief en begrip van hoe het leven in elkaar zit dan het perspectief van mede-scheppers van binnenuit. Dit geeft aanleiding tot een interessante mogelijkheid.

De persoonlijke drama’s die mede-scheppers creëren worden gebaseerd op het dualiteitbewustzijn en ze hebben een ingebouwde spanning dat ervoor zorgt dat een mede-schepper in opstand komt tegen gezag in zijn eigen sfeer – zijn spirituele leraar – en om conflicten te genereren met andere mede-scheppers. De engel echter, heeft wel enig algemeen begrip van hoe het leven in elkaar zit en dit betekent dat het in opstand kan komen tegen het hele proces van groei in zelfgewaarzijn. Met andere woorden, een mede-schepper kan enkel in opstand komen tegen wat hij ziet, namelijk spirituele leraren en andere mede-scheppers. Toch kan een engel tegen God en de bedoeling en het ontwerp van de Schepper in opstand komen, in het bijzonder de beslissing om mede-scheppers de vrije wil te geven.

Dit betekent dat de drama’s gecreëerd door mede-scheppers naar buiten gericht zijn naar hun eigen sfeer, terwijl drama’s gecreëerd door engelen naar boven en naar beneden gericht zijn. De engelen gaan geloven dat de Schepper ongelijk had door mede-scheppers de vrije wil te geven, dus willen ze bewijzen dat God en de vrije wil verkeerd zijn. Ze geloven ook dat zij verantwoordelijk zijn voor de groei van mede-scheppers en dat mede-scheppers gedwongen moeten worden om te doen wat in hun beste belang is – in overeenstemming met de definitie van de engelen. In zekere zin zouden we kunnen zeggen dat alle drama’s machtsspelletjes zijn. Medescheppers willen macht hebben over hun spirituele leraren en andere mede-scheppers. Engelen willen macht over God en mede-scheppers hebben.

Begrijp je waarom ik onderscheid maak tussen de persoonlijke drama’s van mede-scheppers en de epische drama’s die door de engelen gecreëerd worden? De engelen kunnen drama’s creëren die het dualiteitbewustzijn in haar ultieme extreme vorm kunnen brengen door God neer te zetten als één dualistische polariteit die tegengesteld is aan een andere dualistische polariteit van gelijke kracht – of tenminste van zodanige kracht dat er een echte strijd en een echt potentieel is dat God wat zielen zal verliezen. Zie dat mede-scheppers gewoon niet een dergelijk drama konden creëren uit hun beperkte perspectief? Enkel de niet geascendeerde engelen hebben dat perspectief – zonder het volledige begrip – om een dergelijk episch drama te creëren.


Hoe de engelen vielen
Zoals uitgelegd in de eerste verhandeling, kwam er een punt waarop een aantal mede-scheppers in de vierde sfeer begon persoonlijke drama’s te creëren. Op dat punt, werden bepaalde groepen engelen aangesteld om deze mede-scheppers te assisteren en legitieme middelen te gebruiken om hen te helpen hun drama’s te transcenderen – middelen die niet de vrije wil van mede-scheppers geweld aandoen. Maar toen de sfeer klaar was om te ascenderen, werd het duidelijk dat een aantal mede-scheppers (een groot aantal vergeleken met de bevolking van de aarde, maar een klein aantal vergeleken met het totale aantal mede-scheppers in de sfeer) niet bereid was hun persoonlijke drama’s achter te laten. Daardoor zouden ze niet in staat zijn met de sfeer te ascenderen en voorbereidingen werden getroffen om hen te laten descenderen naar de volgende sfeer die geschapen werd.

Wat er nu gebeurde, was dat een groep engelen die aangesteld waren deze mede-scheppers te assisteren begonnen te voelen dat dit verkeerd was en dat de mede-scheppers verloren gingen. Tijdens het werken met de mede-scheppers hadden deze engelen een bepaald superioriteitsgevoel ontwikkeld, omdat de engelen gemakkelijk de tekortkomingen van de drama’s gecreëerd door de mede-scheppers konden zien. De engelen konden zien dat de mede-scheppers alleen zichzelf pijn zouden doen en ze konden gemakkelijk de argumenten doorzien die de mede-scheppers gebruikten om hun drama’s te verdedigen – zelfs als ze ruzie maakten met de spirituele leraren die naar hen gezonden waren om hen te assisteren. Daardoor ontwikkelden deze engelen een superioriteitsgevoel vergeleken met degenen die zich minder intellectueel als hen beschouwden, degenen die ze als minder dan hen zagen.

Tegelijkertijd kregen de engelen het gevoel dat het op handen zijnde verlies van deze mede-scheppers bewees dat het plan van de Schepper gebreken vertoonde. Ze kregen het gevoel dat ze gemakkelijk de mede-scheppers hadden kunnen dwingen te ascenderen, en zo kregen ze het gevoel dat ze beter dan de Schepper wisten hoe het leven in elkaar steekt. Dit werd een spirituele trots en gecombineerd met een verkeerd gevoel van verantwoordelijkheid (de engelen hadden het gevoel dat ze mede-scheppers hadden moeten kunnen dwingen de juiste keuzes te maken), het werd een ‘mist’ van verwarring waar de engelen niet doorheen konden zien.

De trots van de engelen liet hen voelen dat ze niet zouden moeten toegeven dat ze gefaald hadden in de aan hen gestelde taak. In werkelijkheid had niemand hen gevraagd toe te geven dat ze gefaald hadden, want iemand die begreep hoe de vrije wil in elkaar stak, begreep dacht dat de engelen niet gefaald hadden – omdat de engelen geen manier kenden om mede-scheppers te dwingen. Je ziet, het probleem hier was dat de engelen gezakt waren voor de test om volledige verantwoording voor zichzelf te nemen, want als ze dat gedaan hadden, zouden ze geweten hebben dat ze NIET verantwoordelijk waren voor de keuzes gemaakt door mede-scheppers. En daardoor zouden ze de mede-scheppers bevrijd kunnen hebben iedere keuze te maken die ze wilden en hadden ze ‘God bevrijd’ kunnen hebben om het universum op de enige manier te ontwerpen waarop dat kan leiden tot ultiem zelfgewaarzijn.

Al met al, leidde dit ertoe dat de engelen – en vooral een paar van hun leiders die het grootste verantwoordelijkheidsgevoel hadden – een stel drama’s ontwikkelden die ik epische drama’s heb genoemd. De reden is dat hoewel deze drama’s werden ontwikkeld door de engelen, zoiets als de persoonlijke drama’s van de mede-scheppers, ze gebaseerd worden op het standpunt dat er een gebrek of onjuistheid in het universum is dat de engelen (of wie deze drama’s ook speelt) zouden moeten corrigeren. Daardoor hebben ze een veel grotere omvang dan de persoonlijke drama’s.

Het gevolg is dat deze engelen in de volgende sfeer vielen met hun epische drama’s en ze begonnen onmiddellijk te proberen om nieuwe mede-scheppers naar zich toe te trekken. Dit werd enkel mogelijk toen mede-scheppers hun eigen persoonlijke drama’s begonnen te scheppen, die hen toen openden voor de epische drama’s, omdat de epische drama’s de volmaakte verdediging die gezocht werd door de persoonlijke drama’s leken, te bieden. Natuurlijk had je ook de mede-scheppers die uit de vierde sfeer waren afgedaald en zij stonden meteen open voor de epische drama’s.

Het gevolg was dat de vijfde sfeer mede-scheppers zag die een drama ontwikkelen dat een mengsel was van de persoonlijke en de epische drama’s. Enkele van deze mede-scheppers konden niet ascenderen met de vijfde sfeer en zijn blijven vallen tot in de tegenwoordige sfeer, de zevende. Dus nu zijn er een aantal levensvormen – met een achtergrond van zowel engelen als mede-scheppers – die in deze sfeer kwamen met een goed ontwikkeld stel persoonlijke en epische drama’s.

Het ligt voor de hand dat wanneer een wezen zijn drama niet in de tegenwoordige sfeer heeft ontwikkeld, een nieuw niveau van moeilijkheden zich aandient, omdat het onvermijdelijk is dat een dergelijk wezen zich superieur voelt aan de mede-scheppers in de tegenwoordige sfeer. En deze spirituele trots maakt het veel moeilijker om de nederigheid van een klein kind te ontwikkelen om naar een spirituele leraar te luisteren. In plaats daarvan neigen deze wezens ernaar om niet alleen te verwerpen, maar ook actief tegenstand te bieden aan spirituele leraren. Het waren inderdaad dergelijke wezens die tegen mij waren en me uiteindelijk lieten kruisigen. Maar zoals we in de komende verhandelingen zullen zien, zal een spirituele leraar het toelaten om hieraan bloot te staan om dergelijke wezens een laatste kans te geven hun drama’s te zien.


Hoe drama’s werken
Begrijp je de essentie van een drama? Een persoonlijk drama laat het lijken alsof je verlossing afhangt van iets bereiken in jouw sfeer, iets dat niet bereikt kan worden zonder medewerking van andere mensen. Het epische drama laat het lijken alsof de verlossing van de wereld niet voltooid kan worden zonder iets in de wereld te bereiken, zoals het christendom tot de enige religie op aarde te maken.

De centrale illusie hier is dat het drama geen drama is maar de werkelijkheid. Daardoor zul je geloven dat of jij of de wereld niet gered zullen worden tot het doel bepaald door het drama fysiek bereikt is. Maar omdat dit doel bepaald wordt gebaseerd op een illusie, kan het nooit bereikt worden, wat betekent dat je een onmogelijk doel zoekt. Zo kun je oneindig doorgaan om dit doel te zoeken en de enige manier om uit deze onmogelijke zoektocht komen is door het irreële van het drama te zien.

Waarom is het gemakkelijker om te ontkomen aan een persoonlijk drama dan aan een episch drama? Een persoonlijk drama is een worsteling van jou met een of ander autoriteitsfiguur en andere mensen in je eigen sfeer. Je probeert te bewijzen dat je gelijk hebt en de anderen ongelijk, maar je probeert niet te bewijzen dat God ongelijk heeft of dat het gehele universum wordt gebaseerd op een gebrekkig ontwerp. Een persoonlijk drama is duidelijk om jou heen geconcentreerd en daardoor is er tenminste enige mogelijkheid dat je op den duur begint te beseffen dat de enige manier om je uiterlijke situatie te veranderen is door zelf te veranderen.

Wanneer het op het epische drama aankomt, heb je niet alleen geweigerd verantwoording voor je zelf te nemen, je hebt die verantwoording geprojecteerd op een kracht op veel grotere schaal, zoals God, het universum of de mensheid in het algemeen. Daardoor wordt het nu mogelijk te geloven dat de oorzaak waarvoor je drama het laat lijken dat je gevecht zo groot is, dat het onmogelijk door jou opgelost kan worden of niet in één leven opgelost kan worden. En dit geeft je zelfs een nog waterdichter excuus om niet naar jezelf te kijken, maar door te gaan de verantwoording buiten jezelf te projecteren op krachten of omstandigheden die een mens op aarde onmogelijk alleen kan beïnvloeden.

We zouden kunnen zeggen dat het persoonlijk e drama om ‘mij, mezelf en ik’ draait, die me op een schaal houdt die tenminste de focus op jou houdt. Zo kun je, wanneer je het drama begint te doorzien, relatief gemakkelijk zien dat je inderdaad de macht hebt om het drama te overwinnen door jezelf te veranderen. Het epische drama projecteert de verantwoordelijkheid zover weg dat het moeilijker wordt voor levensvormen om te accepteren dat zij nog steeds de macht hebben om het drama te overwinnen. Het is gemakkelijker te zien dat een persoonlijk drama in de geest gecreëerd wordt, terwijl het moeilijker te zien is dat dit ook het geval is met epische drama’s.

Wat maakt een levensvorm ontvankelijk voor de epische drama’s? Het zijn de persoonlijke drama’s van een levensvorm, omdat de epische drama’s zich vastmaken aan de persoonlijke drama’s en een nog waterdichter excuus bieden om niet naar de balk in je eigen oog te kijken. Als je werkelijk gelooft dat er een Strijd van Armageddon is tussen God en de duivel en je gelooft dat er nog een groep aan de kant van de duivel staat, dan kun je ook gemakkelijk geloven dat je geen reden hebt om naar de balk in je eigen oog te kijken, want je staat overduidelijk aan de goede kant. Daardoor hoef je gewoon de slechte kant blijven bevechten tot de strijd gewonnen is – wat misschien op elk moment of over duizend jaar zou kunnen gebeuren, maar in elk geval het besluit om in de spiegel te kijken, uitstelt.

De essentie van een drama is dat je denkt dat je doelen in het leven (zelfs je verlossing) afhangt van keuzes die andere mensen maken. Met andere woorden, het drama laat het lijken alsof je niet verantwoordelijk bent voor je eigen bestemming; de mensen om je heen zijn dat en daardoor moet jij hun wil geweld aandoen. Epische drama’s voegen eraan toe dat je om je van de vervulling van Gods plan te verzekeren, om de slag van Armageddon te winnen, moet afrekenen met de vrije wil van alle mensen. In plaats van jezelf te redden, moet je nu het hele universum redden.

Het neteffect van deze illusie is dat het de aandacht vestigt op de splinters in de ogen van andere mensen. Dit zorgt ervoor dat mensen die het drama op zich genomen hebben, de drama’s gebruiken als ‘volmaakt’ excuus om NIET naar de balk in hun eigen oog te kijken. Waarom is dit een probleem? Welnu, er bestaat een andere absolute uitspraak: Zolang je niet naar de balk in je eigen oog kijkt, GROEI JE NIET!!! Het is zo simpel en je kan er niet omheen.

Toch is dit precies waarom het drama zo moeilijk te zien is voor mensen. Herinner jij je wat ik de vorige verhandeling zei? Als je eenmaal een drama bent ingegaan, kun je het niet meer zien. Je denkt dat de kijk op het leven – het mentale kader – gepresenteerd door het drama echt is, dat het de manier waarop het leven werkt, representeert. Zo krijg je het ‘volmaakte’ excuus om niet eens te overwegen of het drama onecht is, dat het niet meer werkelijkheid in zich heeft dan wat jij – en andere mensen – eraan geven en dat je er inderdaad op elk moment bij weg KUNT lopen.

Neem eens in overweging wat je zou zeggen over een acteur die ervan overtuigd was geraakt dat hij echt Hamlet was en weigerde zijn kostuum uit te trekken, en erop stond zelfs buiten het theater de rol te spelen en beweerde dat hij echt de prins van Denemarken was. Je zou waarschijnlijk denken dat de persoon zijn feeling met de werkelijkheid was kwijtgeraakt. Toch heeft jouw eigen persoonlijke drama hetzelfde effect – het zorgt ervoor dat JIJ je feeling met de werkelijkheid verliest. En laat me je nu aangeven – voor degenen die oren hebben om te horen – wat het exacte gevolg ervan is.


Waarom drama’s ervoor zorgen dat jij niet te onderwijzen bent
Laat me eerst opnieuw een absoluut en onontkoombaar feit verklaren. De Wet van Vrije Wil is de fundamentele wet van de wereld van vorm. Je kunt een permanent wezen worden – een geascendeerd wezen – enkel door vrij te kiezen het eenzijn binnen te gaan – eenzijn met je bron en eenzijn met alle leven, met het geheel. Toch MOET jij je geest bevrijden van alle invloeden van het bewustzijn van scheiding, het dualiteitbewustzijn, het bewustzijn van de antichrist, om deze keus te kunnen maken. Alle drama’s worden in dit bewustzijn gecreëerd, dus hieruit volgt dat je niet kunt ascenderen tot jij welke drama’s ook en ze allemaal opgeeft.

Maar heb je echt begrepen wat het betekent dat een drama een mentaal kader vormt en dat het kader gesloten is? Laat me je dit nog eens uitleggen, want ik weet dat het één van de moeilijkste punten om te begrijpen is, zelfs voor volwassen studenten. Elk drama wordt gebaseerd op een illusie, een kijk op de werkelijkheid die geen feeling met de werkelijkheid heeft. Merk alsjeblieft op dat dit niet betekent dat het gezichtspunt helemaal fout is. Het kan zeker vele ideeën bevatten die op zichzelf waar zijn, maar de manier waarop ze in samenhang voorgesteld worden, betekent dat de gehele kijk op de wereld niet tot je ascensie kan leiden.

Het probleem is dat als jij eenmaal in het mentale kader stapt dat vastgesteld is door het drama, je niet langer ziet dat de kijk op de wereld een illusie is. In plaats van je gunstige positie BINNEN het kader, denk je dat de kijk op de wereld echt is, dat de wereld echt is zoals het vanuit het mentale kader van het drama lijkt te zijn. Het is als mijn vaak gebruikte voorbeeld van een gele bril opzetten, je denkt echt dat de lucht groen is.

Wat is de logische conclusie? Wanneer je binnen het mentale kader van een bepaald drama bent, geloof je in een illusie. Maar je gelooft ook dat deze illusie realiteit is, en dit is waardoor het een catch-22 wordt waaruit je moeilijk kunt ontsnappen.

Neem eens in overweging hoe de situatie eruit ziet vanuit de gunstige positie van een spirituele leraar. De leraar weet dat je kijk op de wereld gebaseerd wordt op een illusie en hij weet dat de enige manier waarop jij kunt ascenderen, is door je te helpen die illusie te doorzien. Dus wat is de meest natuurlijke manier om je te helpen? Het zou een benadering van twee kanten zijn door te proberen je een correcte kijk op de wereld te presenteren en tegelijkertijd je de gebreken in je bestaande kijk op de wereld aan te wijzen.

Maar neem nu eens in overweging hoe je de pogingen van de leraar zult ervaren om je te helpen wanneer jij ze vanuit het kader beziet. Je denkt dat jouw gezichtspunt realiteit is, en daardoor kan wat deze door zichzelf benoemde spirituele leraar je presenteert ENKEL onecht zijn. Daardoor moet hij wel een verkeerde leraar zijn – zoals sommigen wel zullen zeggen dat ik niet de echte Jezus ben – en alles wat hij zegt, moet wel bedoeld zijn om je om de tuin te leiden en je in een leugen te laten geloven in plaats van de werkelijkheid die je al hebt.

Dus begin je het subtiele mechanisme te zien dat hier begint te spelen? Als je bewuste zelf zich volledig met het drama vereenzelvigt, dat zal je geest gesloten zijn voor ALLES wat een spirituele leraar je ook maar zal vertellen. NIETS kan de verdedigingsmechanismes doordringen die je mentale kader heeft opgezet. Je ziet, werkelijk alles dat je bestaande kijk op de wereld te boven gaat of tegenspreekt, zal worden verworpen. Maar om je te helpen ontsnappen aan je beperkte kijk op de wereld, moet de leraar uit pure noodzaak je kennis geven die je bestaande kijk op de wereld tegenspreekt of te boven gaat.

Dus hoe kan het dan dat mensen er toch werkelijk in slagen om naar spirituele leraren te luisteren? Omdat hun bewuste zelf, nadat ze hun drama’s lang genoeg hebben opgevoerd, begon te twijfelen aan de kijk op de wereld zoals die in het drama werd voorgesteld. En daardoor begon het bewuste zelf zich van het drama af te scheiden, zodat hij kon beginnen zich te openen voor een perspectief van buitenaf op het drama – dat door de spirituele leraar werd gepresenteerd. Hoe komen wezens op dit punt? Door het proces dat ik in een toekomstig e verhandeling zal beschrijven.


Projectie versus begrijpen
Zoals ik zei, is de gehele wereld van vorm ontworpen om de groei in zelfgewaarzijn te faciliteren. De Schepper is niet onintelligent en voorzag wat er zou kunnen gebeuren ten gevolge van de vrije wil. Daardoor bestaan er een aantal ingebouwde veiligheidsmechanismes, die ontworpen zijn om zeker te stellen dat hoewel van zichzelf gewaarzijnde wezens zeker een mentaal kader in kunnen gaan, deze mentale kaders onvermijdelijk aangevochten zullen worden. Daardoor zal wanneer je een drama binnenstapt, de kijk op de wereld die door het drama gepresenteerd wordt, gezien worden als voortdurend onder vuur liggend. Dientengevolge moeten degenen die beïnvloed worden door het drama hun kijk op de wereld verdedigen als de enige echte kijk op de wereld, als de hoogste absolute waarheid, als de enige religie of het enige geloofssysteem.

Let goed op wat er hier gebeurt. Wanneer je voelt dat je kijk op de wereld echt de manier van leven is – en je ervaart dat dat is, bedreigd wordt door onechtheid – is de enige manier om jouw ‘waarheid’ te verdedigen door in een gemoedstoestand te gaan die gebaseerd wordt op projecteren. Je bent voortdurend bezig je mentale kader op jezelf, God, de wereld en andere mensen te projecteren. Je probeert het universum te dwingen in jouw mentale kader te passen door het kader en met een zeer agressieve intenties op anderen te projecteren.

Het spreekt vanzelf dat dit een overtreding is van de vrije wil van anderen, maar jij ziet het niet zo. Je denkt dat anderen weestand bieden aan de enige waarheid – die bepaald wordt door jou mentale kader – en zo doen ze je vrije wil geweld aan en jij hebt het recht – voorwaar een heilige plicht – de waarheid te verdedigen. Het probleem is dat wanneer je deze gedachtegang hebt, je geest zich afsluit voor een spirituele leraar. De reden is dat je geest zich zo volledig gericht heeft op – gevuld is met – de behoefte om je bestaande mentale beeld op alles te projecteren. Daardoor is er geen gewaarzijn van de noodzaak om je bestaande kijk op de wereld te vergroten. Je geest is een eenrichtingsweg met genoeg ruimte voor uitgaande wegen, maar geen ruimte om in te rijden. Je denkt dat je de hoogste waarheid al bezit, dus waarom zou jij je geest open moeten stellen voor een hoger begrip?

Hoe ontsnap je ooit aan je huidige drama? ENKEL door opener te worden voor een bredere kijk op de wereld dan wat je in het mentale kader ziet dat vastgesteld is door het drama. En hoe kun je mogelijkerwijs een dergelijke kijk op de wereld zien? Enkel wanneer je geest stopt met projecteren en tenminste iets open komt te staan voor informatie uit een hogere bron. Je moet stoppen met projecteren en proberen het te begrijpen.

Zie je dat een drama – en vooral de gemoedstoestand waarin je het projecteert – je niet te onderwijzen maakt? Je bent gewoon onbereikbaar voor een spirituele leraar, die je vrije wil moet respecteren en zich terugtrekken tot de ingebouwde veiligheidsmechanismes die je hebt – in de hoek waar de klappen vallen – je zekerheid van de realiteit in jouw drama afslijt tot op het punt dat je weer opengaat voor begrip.

Ik zal hier de komende verhandelingen gedetailleerder op ingaan, maar laat me je voorlopig achterlaten met één gedachte. Het gevolg van het drama is dat je weerstand biedt aan de Rivier van Leven en je biedt weerstand aan de instructies van de leraar. Zo kun je, als je eerlijk tegen jezelf bent, je reacties op deze verhandelingen gebruiken om wat perspectief te krijgen op je persoonlijke drama.

Ontdek je weerstand in jezelf door mijn woorden? Als dat zo is, volg dan je gevoelens en gedachten naar hun bron, en je zou inderdaad kunnen ontdekken waarom je weerstand biedt. Ontdek je dat je een bestaande kijk op de wereld op mijn leringen projecteert en gebruik je hem om alles wat ik zeg te oordelen, analyseren of evalueren? Ontdek je dat er een proces is – bijna onderbewust – dat gericht is op het ontkrachten van mijn leringen, zodat jij een rechtvaardiging hebt om niet echt je eigen drama te proberen begrijpen.? Met andere woorden sta je echt open voor wat ik hier zeg of probeer je ze te verwerpen zodat je niet naar de balk in je eigen oog hoeft te kijken?

Je ziet mijn geliefden, er zijn veel mensen op de wereld die hun bestaande mentale kader gebruikt hebben om een spirituele lering te beoordelen als verkeerd of onzuiver als excuus om de lering niet op te volgen. Toch zien deze mensen een simpel feit over het hoofd.

Er is GEEN ENKELE spirituele lering die automatisch iedereen zal wekken. Als het mogelijk was een lering te formuleren die de garantie gaf dat hij iedereen die hem bestudeerde zou wekken, dan zou de mensheid al geascendeerd zijn. Dus het effect van een lering hangt NIET af van de lering. Het hangt er uitsluitend af of de persoon die hem bestudeert bereid is om wat met de lering te doen. Heeft iemand een open geest, probeert hij of zij hem te begrijpen in plaats van te projecteren?

Zoals ik deze hele website door uitleg heeft het officiële christendom mijn oorspronkelijke leringen grovelijk vervormd. Toch zijn er deze afgelopen 2000 jaar een paar mensen geweest die in staat zijn geweest deze vervormde leringen te gebruiken om zich te plaatsen voor ascensie. Ik geef toe dat het er niet veel zijn, maar mijn punt is dat zelfs een verwrongen of gedeeltelijk verkeerde lering genoeg waarheid bevat om een student die bereid is de uiterlijke lering te transcenderen heus wel vooruitgang te laten boeken.

Het punt is dat JOUW vooruitgang NIET van iets afhangt buiten jezelf. Het hangt UITSLUITEND af van jouw bereidheid verantwoording voor jezelf te nemen. Het hangt ENKEL af van de keuzes die JIJ maakt.

En de basale keuze voor iemand die beweert een spirituele student te zijn is deze: Wil je projecteren en verwerpen, of wil je begrijpen en vergroten.

Zie je dat het je drama is dat er voor zorgt dat je een hoger begrip verwerpt? Daardoor is het je drama dat verwerping veroorzaakt, als je het begrip verwerpt dat ik tussen de regels van deze twee verhandelingen door heb verborgen. Er is geen andere uitleg mogelijk, zelfs als je drama je er één aanbiedt.

Je ziet, je drama is ontworpen om de verantwoording van JOU weg te projecteren en daardoor zal het proberen de verantwoordelijkheid ergens anders neer te leggen. Daarom kun je, zolang jij de verantwoordelijkheid buiten jezelf projecteert, niet het enige doen dat je kan helpen aan je drama te ontsnappen, namelijk verantwoording voor jezelf te nemen. Je kunt JOUW drama niet overwinnen, totdat je aanvaardt dat JIJ het hebt gecreëerd of geaccepteerd hebt dat JIJ de enige bent die die keuze kan veranderen.

En zo de keuze onder ogen zien dat je, of je naar je zelf gaat kijken en het drama proberen te ontmaskeren, of dat je doorgaat met projecteren dat het drama gelijk heeft en ik ongelijk heb. Daardoor MOET je, als je het begrip dat ik je aanbied verwerpt, doorgaan met het drama te bevestigen – tot in oneindigheid.

Ik accepteer volledig jouw recht om te kiezen en ik accepteer JOU volledig ongeacht jouw keus. Toch aanvaard ik ook het feit dat degenen die blijven projecteren en verwerpen zich buiten mijn Cirkel van Eenzijn hebben geplaatst en daardoor niet te onderwijzen zijn voor mij. Want ik ben hier om degenen te helpen die bereid zijn hun drama’s te transcenderen. Ik ben NIET hier om iemands drama te bevestigen en ik heb dat bewezen door mezelf te laten doden als de ultieme manier om drama’s van mensen aan het licht te brengen. Hoe ver moet de Levende Christus met jou meegaan, voordat jouw drama zo extreem wordt dat je bereid bent ernaar te kijken?


Een controversiële waarheid
Jullie zien, mijn geliefden, dat we nu aangekomen zijn bij de waarheid dat ik, in de vorige verhandeling, voorspeld heb dat zelfs vele studenten van geascendeerde meesters moeilijk te accepteren vinden. Zoals ik zei, wanneer je een rol speelt in plaats van een drama, bestaat er geen conflict tussen jou en het leven, en daardoor geen weerstand om met de Rivier van Leven mee te stromen. Je hebt zelfs geen behoefte om weerstand te bieden aan de drama’s die opgevoerd worden door andere mensen, want je laat niet toe dat je het bewustzijn van de drama’s opneemt.

Dit laat slechts één aannemelijke conclusie over. IEDERE KEER dat je weerstand biedt aan iets – hetzij het leven of de drama’s van andere mensen, zelfs als je de duivel zelf weerstand biedt – is jouw weerstand UITSLUITEND een product van je persoonlijke drama gecombineerd met welk episch drama ook dat je hebt geaccepteerd. Er is gewoon GEEN andere verklaring voor, want enkel een drama maakt het noodzakelijk WEERSTAND aan iets te bieden, waaronder de drama’s van andere mensen.

Snap je dat als sommige wezens drama’s hebben ontwikkeld, het een subtiele verleiding wordt voor andere wezens om hun eigen drama’s te ontwikkelen om aan de drama’s weerstand te bieden die de eerste mensen probeerden hen op te dringen? En dat is precies hoe drama’s zich als een kanker verspreiden, totdat een neerwaartse spiraal zich vormt waarin slechts heel weinig individuen het niet gehechtheid zijn aan weerstaan?

Als je geen drama hebt, ben je niet gehecht aan enige omstandigheid die je tegenkomt en gebruik je het niet als excuus om NIET je licht te laten schijnen. En wanneer je gefocust bent op het laten schijnen van je licht, heb je geen aandacht over om weerstand te bieden – je bent ongevoelig voor de drama’s van anderen. Je bent gewoon de Zon van God die jouw licht straalt onafhankelijk van andere mensen of materiële omstandigheden. En DAT is de enige manier om je eigen verlossing veilig te stellen en je persoonlijke bijdrage te leveren aan de verlossing van de wereld, wat de ascensie van jouw sfeer betekent.

Moge de prins van deze wereld komen en geen drama in jou vinden, waardoor hij je kan verleiden om op ook maar iets van deze wereld te reageren en weerstand aan te bieden.