Jezus, 6 november 2009

Laat me beginnen door te zeggen dat voor mensen die zich nog vereenzelvigen met hun drama’s, er niets is dat ik zou kunnen zeggen wat hen zou helpen hun drama’s te overwinnen. Er is gewoon geen enkele spirituele lering die ervoor zorgt dat iedereen die hem leest ogenblikkelijk uit zijn drama’s schiet.

De reden is dat één van de meest subtiele en moeilijk-te-herkennen effecten van een drama is dat hij een mentaal kader creëert en het gevolg is dat mensen in het kader voortdurend mentale beelden projecteren op ALLES wat er met hen gebeurt. Zo zal zelfs een lering die over drama’s spreekt door mensen gelezen worden door hun persoonlijke filters, wat betekent dat ze hun mentale beelden over de lering heen zullen leggen en – afhankelijk van hun bepaalde drama – aanleiding vinden om, of de lering meteen te verwerpen, of (de vaakst voorkomende reactie) zien hoe het geldt voor anderen, terwijl ze er niet in slagen te zien hoe het op hen van toepassing is.

Dus is de volgende lering voor degenen die begonnen zijn zich van hun drama’s af te scheiden, in die mate dat ze tot het enige fundamentele besef zijn gekomen dat het de fundering is voor elke spirituele vooruitgang. Wat is dat besef? Welnu, in algemene zin kan dat verklaard worden als beseffen dat ‘er iets is dat ik niet weet’. Met andere woorden, er is iets dat je niet ziet, er is een sluier die voorkomt dat je een realiteit ziet, dat er een realiteit is die je eigen mentale kader te boven gaat en het collectieve mentale kader van de mensheid. De Boeddha noemde het de ‘sluier van Maya’ en ik sprak er op verschillende manieren over, waaronder de balk in je eigen oog en roepen naar hen die oren hebben om te horen. Toch kunnen we tegenwoordig niet veel specifieker zijn.

Kwantumfysica en mentale kaders
De vindingen van de kwantumfysica zijn in vele opzichten revolutionair. Laten we in dit verband beginnen met het feit dat kwantumfysica heeft bewezen dat een mens onmogelijk een echt objectieve observatie kan maken, wat inhoudt dat een observatie die niet door je geest beïnvloed is. In de klassieke fysica werd het universum verdeeld in twee rijken, een rijk van materie dat onafhankelijk van enige geest ook (en objectief) was en het rijk van de geest, dat geheel subjectief was. Daardoor konden wetenschappers – naar men beweerde – door de gepaste instrumenten en procedures te gebruiken, een observatie doen die niet werd beïnvloed door hun geest.

Wat de kwantumfysica heeft aangetoond, is dat het rijk van de materie een illusie is die werd gecreëerd door de fysieke zintuigen en een bepaalde gedachtegang, een bepaald mentaal kader. De diepere waarheid is dat bewustzijn de fundamentele realiteit is en dat materie een schepping van het bewustzijn is. Kwantumfysica spreekt hierover door te zeggen dat alles wat bestaat, gemaakt is van kwantum golfvormen, die in werkelijkheid mentale beelden zijn die over het Ma-terlicht zijn heen gelegd door van zichzelf gewaarzijnde wezens.

Wat de kwantumfysica momenteel in een impasse houdt, is dat ze niet willen erkennen dat er van zichzelf gewaarzijnde wezens zijn die geen mensen zijn en dat deze wezens ook mentale beelden over het Ma-terlicht heen hebben gelegd. Daardoor blijft wetenschappers niets anders over dan na te denken over vragen als: “Is de maan er wel echt als niemand kijkt?” De realiteit is dat de maan er echt is, ook al kijkt NIEMAND ernaar, omdat de maan werd geschapen door spirituele wezens die altijd kijken.

Voor een spirituele zoeker is het belangrijke punt hier dat er iets is dat we een objectieve realiteit zouden kunnen noemen, in de zin dat ze niet geschapen werd door MENSEN, wat betekent wezens die niet in het dualiteitbewustzijn vast zitten. De aarde in haar pure vorm werd geschapen door de Elohim en het spirituele rijk werd en wordt geschapen door hogere wezens. Met andere woorden er is wel degelijk een realiteit die niet beïnvloed wordt door het dualiteitbewustzijn en haar illusies.

Hier is echter het allerbelangrijkste punt: Je zult NIET in staat zijn deze realiteit op haar volst waar te nemen zolang je naar het leven kijkt door ENIG mentaal kader. De reden daarvoor is dat zolang jij door een mentaal kader kijkt, jij onvermijdelijk de mentale beelden van het kader op alles wat je ziet, zult projecteren. Zoals de kwantumfysica het uitlegt, de handeling van het observeren wordt beïnvloed door je bewustzijn, en de observatie is een product van een communicatie over en weer tussen de kwantum golfvorm van je bewustzijn en de kwantum golfvorm van wat je aan het observeren bent.

De conclusie is dat zolang jij door een mentaal kader kijkt, je de werkelijkheid geschapen door spirituele wezens niet kunt zien (tenminste niet volledig). In plaats daarvan zie je iets dat JIJ geschapen hebt door je mentale beelden over die objectieve realiteit heen te leggen (of de collectieve beelden van je ‘groep’).

Neem bijvoorbeeld eens een fundamentalistische christen die deze website vindt. Hij of zij kijkt door een bepaald mentaal kader en is er zeer aan gehecht dat mentale kader bevestigd te krijgen. Daardoor is de enige mogelijke reactie, zodra de persoon iets op deze site vindt dat niet aan zijn mentale kader beantwoordt, de site verwerpen. Maar hoorde de persoon in feite wat ik zeg op deze site of ‘hoorde’ hij enkel een echo die zijn of haar bewustzijn creëerde door een gefixeerd mentaal beeld over mijn woorden heen te leggen?

Breng dit nu eens één stap verder en wees bereid in de spiegel te kijken. Ongeacht wie je bent, ongeacht hoe lang je op het spirituele pad bent geweest, ongeacht hoeveel leringen je hebt bestudeerd of welke technieken je beoefend hebt, jij kijkt naar mijn woorden door je huidige mentale kader.

Daardoor is de essentiële scheidslijn tussen degenen die de echte studenten zijn – in de betekenis van te onderwijzen door een spirituele leraar – en degenen die zuiver beweren dat te zijn, je bereidheid het volgende te beseffen:

*Ik heb ook een mental kader.

*Het beïnvloedt onvermijdelijk de manier waarop ik naar alles kijk, waaronder de spirituele leraar/lering.

*Ik zie niet hoe mijn mentale kader mijn visie op alles beïnvloed en de conclusies die ik trek over mijn observaties. Ik denk dat wat mijn mentale kader me laat zien, de realiteit is.

*Ik heb een spirituele leraar nodig, omdat ik niet, alleen, verder kan kijken dan mijn mentale kader.

*Mijn bekwaamheid om vooruitgang te boeken hangt van mijn bereidheid af om mijn mentale kader door de leraar te laten uitdagen en me de inconsequenties en beperkingen ervan te tonen.

*Ik maak enkel vooruitgang in de mate dat ik de leraar me laat tonen wat ik niet kan zien.

*Als ik tracht mijn mentale kader te beschermen en te verdedigen, sluit ik mijn geest voor de hulp van de leraar en word ik niet te onderwijzen.

*Het is MIJN verantwoordelijkheid mijn geest en hart open te houden voor de leraar door bereid te zijn overal vraagtekens bij te zetten. Het is MIJN verantwoordelijkheid om voortdurend mijn geest te zuiveren van alle dualistische illusies, zelfs de meest subtiele die de absolute waarheid lijken te zijn. Waar ik geen vraagtekens bij zet, wordt mijn gevangenis.

Je zou kunnen stellen dat de centrale vraag hier is of jij je huidige mentale kader/drama wilt verdedigen door te projecteren en te verwerpen, of dat je de leraar je geest wilt laten openen voor een hogere visie van de realiteit door te proberen het te begrijpen en uit te breiden. De meeste mensen op aarde zijn zich totaal niet van bewust van het feit dat wat ze zien niet de realiteit is, maar een product van hun eigen beelden die ze niet alleen op de realiteit hebben gelegd, maar de vervormde ‘realiteit’ die de mensheid eonen lang heeft gecreëerd.

Helaas denken zelfs ook mensen die beweren studenten van geascendeerde meesters te zijn dat wat zij denken de realiteit is en ze zijn niet bereid om hun mentale beelden kritisch te onderzoeken. Ze zijn niet bereid te beseffen dat zolang ze geïncarneerd zijn, je voortdurend je mentale beelden aan het uitdagen en transcenderen bent, want enkel door dit te doen zul je uiteindelijk je mentale kader transcenderen dat je in het materiële universum houdt.

In mijn eerste verhandeling zei ik dat je een mentaal kader hebt zolang je geïncarneerd bent. Naarmate jij je geest reinigt, kan je bewuste zelf beginnen zich te dissociëren van je mentale kader. Omdat je bewuste zelf een verlengstuk is van het Wezen van de Schepper, kan het uit welk mentaal kader ook stappen en een objectieve realiteit ervaren. Een dergelijke ervaring krijgen, is buitengewoon waardevol. Zoals Maitreya echter gedetailleerder in zijn boek uitlegt, zul je als je terugkeert naar je normale gewaarzijn, onvermijdelijk de ervaring door je mentale kader bekijken en interpreteren. Daardoor zien we opnieuw de noodzaak om voortdurend je geest van dualistische illusies te zuiveren, zodat je niet probeert een transcenderende, oneindige ervaring geforceerd in een mentaal kader te passen.

Groei is een product van je levenservaringen
Laten we opnieuw kijken van de klassieke fysica en de bewering over een objectieve werkelijkheid. In zekere zin is deze bewering niet fout, zuiver onvolledig. Zoals ik heb uitgelegd, is er een realiteit die niet door de geest van mensen in de dualiteit gecreëerd werd en daardoor kon je dit een objectieve werkelijkheid noemen. Het probleem met de klassieke fysica was dat het deze realiteit neerzette als een mechanisch ‘instrument’ dat functioneert in overeenstemming met invariabele en deterministische wetten, wat betekent dat het lot van het universum vanaf het begin werd bepaald. Mensen kunnen enkel observeren, maar niet het mechanische universum beïnvloeden. De kwantumfysica heeft bewezen dat dit niet correct is, omdat er een fundamentele onzekerheid in het universum zit. Gebeurtenissen worden NIET van tevoren gedetermineerd, maar een bepaalde uitkomst wordt alleen geselecteerd, omdat er een observatie is gemaakt – en het bewustzijn van de observator bepaalt mede de uitkomst.

Laten we nu eens kijken naar de situatie dat een nieuwe mede-schepper in het bestaan komt. De mede-schepper is zich gewaar dat hij in een omgeving bestaat die hij niet geschapen heeft (omgevingsbewustzijn) en is zich ervan bewust dat hij bestaat als individueel wezen in die omgeving (zelfbewustzijn).

Vergelijk dit eens met een baby op aarde. De baby heeft een gewaarzijn van zijn onmiddellijke omgeving zoals de babykamer, maar heeft geen gewaarzijn van iets dat het kan observeren. Sommige baby’s hebben wel zelfbewustzijn, terwijl andere heel weinig hebben, maar naarmate de baby groeit, is er een uitbreiding van zijn gewaarzijn van zijn omgeving en zichzelf.

De baby wordt zich geleidelijk aan bewust dat de kamer die hij ziet, deel is van een grotere eenheid, namelijk een huis. Daarna wordt hij zich ervan bewust dat hij een wezen in dat huis is. Vervolgens wordt hij zich ervan bewust dat het huis in een grotere eenheid bestaat, namelijk tuinen. Hij wordt zich daarna ervan bewust dat er andere huizen in een buurt staan. Dan beseft hij dat er veel buurten zijn in een stad, dat er andere steden zijn in zijn land, andere landen in de wereld, en zo voort. Omdat het kind tot een volwassene uitgroeit, zou hij de hele wereld over kunnen reizen en zowel zijn gewaarzijn van zijn omgeving als van zichzelf veel verder uitbreiden dan wat het was toen hij een baby was.

Op dezelfde manier begint een nieuwe mede-schepper met een zeer plaatselijk gewaarzijn van zijn omgeving en zichzelf en hij breidt geleidelijk beide uit. Als deel van de uitbreiding van het gewaarzijn van zijn omgeving wordt de mede-schepper zich ervan bewust dat er echt een grotere realiteit is waar hij over en weer mee kan communiceren. Dit begint met gewaarzijn van zijn onmiddellijke omgeving, maar breidt zich in het ideale geval uit tot de mede-schepper het materiële universum als geheel ziet en ook ziet dat er nog een spirituele wereld achter zit. Deze grotere werkelijkheid werd niet door hem zelf gecreëerd, maar die reageert wel op de acties en keuzes van de mede-schepper.

Als onderdeel van de uitbreiding van het zelfbewustzijn zal de mede-schepper in het ideale geval zich gewaar worden dat hoewel er een externe realiteit is, de ervaring van de mede-schepper van die realiteit, van het leven, van zichzelf, is dat het niet ‘daarbuiten’ plaats vindt, maar ‘hierbinnen’. Met andere woorden, de normale groei in zelfbewustzijn zorgt ervoor dat een mede-schepper zich ervan gewaar wordt dat zijn reden voor bestaan is te groeien in zelfbewustzijn en dat deze groei gebeurt als gevolg van wat zich er in zijn eigen geest afspeelt, namelijk zijn levenservaringen. In zekere zin zouden we kunnen zeggen dat gewaarzijn van de omgeving van buitenaf je opgedrongen kan worden, terwijl groei in zelfgewaarzijn ENKEL van binnenuit kan gebeuren, als gevolg van je levenservaringen.

Wanneer een mede-schepper zich hiervan bewust wordt, beseft hij dat zijn externe, uiterlijke omgeving reageert op zijn innerlijke omgeving. Zoals ik al vaak op deze website gezegd heb, is het universum een spiegel en wanneer je dit begint te zien, besef je dat je gemoedstoestand zeer veel impact heeft op zowel je uiterlijke omstandigheden als hoe jij reageert op of die omstandigheden ervaart – en dit is wanneer jij in bewustzijn begint te groeien.

Als we de taal van de kwantumfysica gebruiken, zul je beginnen te beseffen dat je omgeving een kwantum golfvorm is en je bewustzijn ook. Daardoor is je levenservaring een product van de communicatie over en weer tussen twee golfvormen. In het begin zal het lijken dat je geest niet de kracht heeft je omgeving rechtstreeks te veranderen, maar naarmate de mede-schepper groeit, begint hij te beseffen dat hij de kracht heeft de inhoud van zijn bewustzijn te veranderen en zal dit een rechtstreeks impact op zijn levenservaringen hebben.

Eenvoudig gezegd, als je een positieve houding ten aanzien van het leven aanneemt, zullen je levenservaringen verbeteren, terwijl een negatieve houding ervoor zal zorgen dat je levenservaringen verergeren. Daardoor is er ongeacht je uiterlijke omstandigheden altijd iets dat je kunt doen om je levensomstandigheden verbeteren, namelijk de inhoud van je geest, je vat van het zelf, veranderen. Toch zul je naarmate je een positievere houding adopteert, beseffen dat je nu positievere uiterlijk omstandigheden aantrekt (in feite mede-schept, hoewel dit bewustzijn gewoonlijk pas later ontstaat).

Deze fase in de groei van je bewustzijn leidt tot het punt dat ik in de eerdere verhandelingen beschreef, als de leraar je confronteert met de noodzaak spiritueel zelfvoorzienend te worden door de volledige verantwoordelijkheid voor je bekwaamheid om heerschappij over je levenservaringen te nemen. In plaats van van te voren vastgestelde rollen te spelen, bepaal je nu je eigen rol, bepaal je wat voor ervaringen je wilt hebben in het materiële universum. Het hele universum wordt ontworpen om je groei in zelfgewaarzijn te faciliteren, wat betekent dat je zowel de capaciteiten als het recht hebt je eigen levenservaringen in zelfgewaarzijn te scheppen. De uiterlijke werkelijkheid gecreëerd door hogere wezens heeft maar één bedoeling, namelijk het jou mogelijk maken om elke ervaring die jij wilt hebben, te creëren en het Ma-terlicht zal letterlijk elk willekeurig beeld dat jij erop projecteert, aannemen.

Sommige mede-scheppers nemen deze initiatie enthousiast aan en beginnen onmiddellijk te experimenteren, terwijl anderen terughoudend zijn. Het is net als een schrijver die een blanco vel papier voor zich heeft waarop alles geschreven kan worden. Plotseling krijgt iemand een writer’s block en kan helemaal niets meer schrijven. Hetzelfde kan gebeuren met een schilder die een blanco canvas voor hem ziet – hij of zij wordt overweldigd door de totale vrijheid om absoluut alles wat je maar wilt, te scheppen.

Waarom gebeurt dit? Welnu, tot dan toe heeft de mede-schepper de uiterlijke realiteit beschouwd als iets dat hij niet kon veranderen en daardoor worden zijn levenservaringen gezien als een product van communiceren met en zich aanpassen aan de uiterlijke realiteit geschapen door anderen. Nu moet hij de – voor sommigen schokkende – waarheid beseffen dat hij de capaciteiten heeft om WELKE ervaring OOK die hij voor zichzelf wenst, te creëren. Hij kan zelfs zijn uiterlijke omgeving opnieuw ontwerpen, maar hij kan ook ELKE bestaande omgeving gebruiken om te groeien door zijn innerlijke ervaringen te veranderen. Met andere woorden, tot nu toe heeft de mede-schepper geloofd dat zijn levenservaringen, tenminste voor een deel, werden geschapen door externe factoren. Nu moet hij de volledige verantwoording nemen door te accepteren dat er NIETS buiten hem zelf is dat zijn levenservaringen kan beïnvloeden.

Sommige mede-scheppers zijn zich veilig gaan voelen in een omgeving die door anderen bepaald wordt en daardoor beginnen ze te voelen dat zij deze veiligheid op moeten geven om hun eigen levenservaringen vorm te geven. Sommigen willen blijven reageren op omstandigheden die gecreëerd zijn door anderen en ze zijn terughoudend om toe te geven dat zij hun eigen omstandigheden kunnen creëren. Sommigen zijn tevreden met het geloof dat hun levenservaringen afhankelijk zijn van uiterlijke omstandigheden en terughoudend om toe te geven dat zij het allemaal zelf gecreëerd hebben. Het is vergelijkbaar met collegestudenten die liever op school zouden willen blijven dan te slagen en een baan te krijgen.

De centrale vraag is hier of de mede-schepper volledige verantwoording wil nemen voor zichzelf en accepteren dat hij elke ervaring kan bepalen die hij wenst en dat de uiterlijke omgeving niet een beperking is. Als een mede-schepper zijn volledige verantwoording accepteert, zal hij een rol kiezen die zowel zijn eigen groei als die van andere mede-scheppers versterkt en de groei van het universum. Als de mede-schepper geen volledige verantwoording neemt, moet hij dit (in zijn eigen geest) verdedigen door een drama te creëren. De reden hiervoor is dat wanneer je niet de volledige verantwoording hiervoor neemt, je NIET het basale feit zult accepteren dat JIJ je eigen levenservaringen creëert.

Daardoor moet je een drama creëren dat gebaseerd wordt op de volgende illusies:

*Je leeft in een wereld waar een uiterlijke realiteit is die je niet geschapen hebt en die niet zal reageren op de vaardigheden van je geest. Daardoor heb je maar beperkte mogelijkheden om je omgeving te veranderen.

*Je innerlijke omgeving – je levenservaringen – worden geheel of gedeeltelijk bepaald door je uiterlijke omgeving. Daardoor heb je maar beperkte mogelijkheden om bevel te voeren over je geest en je eigen levenservaringen creëren. Enkel als de uiterlijke omstandigheden veranderen, zullen de innerlijke omstandigheden veranderen.

*Je hebt niet de volledige vrijheid elke ervaring die je maar wilt te scheppen, want je wordt gedwongen door iets buiten jou, hetzij God, de duivel, een spirituele leraar, andere mensen of de Grote Sufkop. Daardoor moet je weerstand bieden aan deze kracht buiten jou om te krijgen wat je wilt.

In plaats van toe te geven dat je een verlengstuk van God bent en dat bij God alles mogelijk is, begin je te geloven dat je de uiterlijke omgeving niet kunt veranderen en daardoor begin je te hem te zien als iets dat beperkingen aan je oplegt. Dit leidt tot een kijk op de wereld die lijkt op die, waar de klassieke fysici mee getrouwd zijn en zelfs het huidige materialisme, namelijk dat er een objectief universum is met natuurwetten waar jij niets aan kunt doen. Het psychologische effect is dat je nu het volmaakte excuus hebt om geen verantwoording voor jezelf te nemen en niet je eigen levenservaringen schept.

Je ziet jezelf niet meer als mede-schepper met onbeperkt potentieel, maar je ziet jezelf als een wezen dat gedwongen wordt door een uiterlijke God om in een uiterlijke omgeving te leven en je eraan aan te passen. Omdat je niet de macht hebt je uiterlijke omgeving te veranderen, heb je geen macht om je eigen levenservaringen te bepalen, omdat die onvermijdelijk door de omgeving, externe gebeurtenissen en andere mensen, bepaald zullen zijn. Met andere woorden in plaats van te accepteren dat je TOTALE vrijheid hebt om elke willekeurige levenservaring te creëren, zie je jouw levenservaringen als een product van factoren waarover je geen controle hebt.

Begrijp je wat dit werkelijk betekent? Het doel van het universum is de groei in zelfgewaarzijn van individuele levensvormen. Deze groei is een product van je levenservaringen. Volledige verantwoording nemen voor jezelf betekent accepteren dat ongeacht je omgeving en de handelingen van anderen JIJ je eigen innerlijke ervaringen creëert. Daardoor is er, als jij voorbij dit punt of eerdere ervaringen wenst te komen, een of andere plek in dit uitgestrekte universum gecreëerd waar je, of in een bestaande omgeving past, of jij je eigen omgeving creëert om die ervaring te krijgen. Maar ongeacht je uiterlijke omgeving, jij bent nog steeds in staat om welke innerlijke ervaring ook die jij maar wilt, te krijgen!!!

We zouden kunnen stellen dat wanneer jij de volledige verantwoording voor jezelf accepteert, je zelf-bepalend wordt, doordat JIJ je levenservaringen bepaalt. Wanneer je de verantwoording ontkent, wordt je door-anderen-bepaald, doordat jij een drama schept of accepteert, dat jouw levenservaringen bepaalt als het product van externe oorzaken. Maar zelfs dan is je levenservaring nog steeds de sleutel voor je groei en je ontsnapping aan het drama.

Laat me dit anders zeggen. Als je vastzit in een drama, denk je dat je levenservaringen (wat binnen jou gebeurt) geheel of gedeeltelijk afhangt van wat buiten je gebeurt, je uiterlijke omstandigheden. Daardoor is de enige manier om je levenservaringen te veranderen door iets buiten je te veranderen – wat hetgeen is dat je gevangen houdt in een drama, dat je belooft dat wanneer aan de uiterlijke omstandigheden tegemoet is gekomen, je gelukkig, vredig, of wat ook maar, zult zijn.

Als je werkelijk het pad begrijpt, zie je dat het jouw verantwoording is om het bevel over je levenservaringen te voeren en de levenservaringen te creëren die je wilt onafhankelijk van uiterlijke omstandigheden. Natuurlijk besef je dat, als je echt het bevel voert over je innerlijke omstandigheden, je uiterlijke omstandigheden het innerlijk zullen beginnen te spiegelen. De reden daarvoor is dat het universum een spiegel is dat enkel terug kan spiegelen wat jij er door je geest op projecteert.

Met andere woorden, je levenservaringen bepalen je uiterlijke omstandigheden, niet andersom. Het is ENKEL wanneer jij het innerlijk verandert, dat het uiterlijk begint te veranderen. En daarom zal een drama tot in het oneindige voorkomen dat jij je doelen bereikt – omdat het je gevangen houdt in de illusie dat je het uiterlijke eerst moet veranderen, dat je het paard achter de wagen moet spannen.

Het evenwicht effect begrijpen
Dus wat is een drama? Het is een illusie die bepaalt dat je jezelf definieert als een wezen dat minder is dan je werkelijk bent. Je bent een spiritueel wezen met het potentieel om het bevel te voeren over de materie. Het is niet geest (denken) over materie, maar Geest (Spirit) over materie. Het drama laat je geloven dat je, of niet een spiritueel wezen bent, of zelfs al ben je een spiritueel wezen, de materie macht over jou heeft en daardoor je levenservaringen kan bepalen.

Dus hoe ontsnap je uit een drama? Er is maar één enkele manier. Je moet beginnen door de illusie heen te zien die het drama bepaald heeft, dus je accepteert niet langer dat de materiële wereld jouw Geest kan beperken. Wij van de Opgevaren Schare hebben dit bewezen, daarom zijn we geascendeerd. De kwestie die we vervolgens zullen overwegen, is welke opties we hebben om niet geascendeerde wezens te helpen dit te bewijzen, zodat zij het echt als waarheid kunnen accepteren. Met andere woorden, hoe kunnen we mensen helpen hun drama’s te transcenderen?

Maar om dit volledig te begrijpen, moeten we een heel subtiel effect van drama’s eens van naderbij bekijken. En om dit effect te begrijpen, moeten we eerst eens van naderbij bekijken wie jij bent. Nu, terwijl ik dit uitleg, moet je in gedachten houden dat je bestaande kijk op en het begrip van de wereld een mentaal kader zal vormen dat invloed zal hebben op je vaardigheid om de ( ik geef het toe, beperkte) woorden waardoor ik moet communiceren, echt te begrijpen.

Ik heb gesproken over de situatie van een nieuwe mede-schepper, maar wat is een nieuwe mede-schepper precies, hoe functioneert een dergelijk wezen, hoe kijkt hij naar zichzelf en de wereld, wat gaat er in hem om? Welnu, een nieuwe mede-schepper is een van zichzelf gewaar wezen, maar wat betekent dit precies? Eén manier – en zeker niet de enige – om dit te beschrijven is dat ze het niet in het bewuste geheugen ervaren hebben. De reden daarvoor is dat ze begonnen zijn zich zo volledig met hun huidige mentale kader te vereenzelvigen dat ze hun geest niet rustig kunnen maken tot aan het punt dat ze verder kunnen kijken dan het gewaarzijn van iets en puur gewaarzijn ervaren. Een van de belangrijke voordelen van meditatieve oefeningen is de ervaring van dit pure gewaarzijn, dat onvermijdelijk je zelfbeeld verandert, omdat je beseft dat je een zelf hebt dat meer is: de inhoud van het vat van het zelf.

Dus als je een nieuwe mede-schepper neemt en hem in een omgeving plaatst zonder vorm en geen externe stimuli, zou de mede-schepper nog steeds puur gewaarzijn bezitten. Hij zou zich ervan gewaarzijn dat hij bestond en hij zou zich ervan gewaar zijn dat hij een verlengstuk is van zijn bron, namelijk de schepper zelf. De mede-schepper zou echter oneindig in dit gewaarzijn blijven, wat betekent dat hij niet zou groeien omdat er niet is om aan gerelateerd te zijn, geen manier om zich uit te drukken. Daarom wordt een nieuwe mede-schepper geplaatst in een van te voren vastgestelde omgeving en rol om te spelen. Dit geeft de mede-schepper iets om in relatie tot iets te staan en daardoor een manier om zich uit te drukken. Naarmate hij zich aanpast aan de uiterlijke omgeving en zich uitdrukt, begint hij een gevoel van zelf te ontwikkelen, een gevoel van wie hij is in relatie tot zijn omgeving.

Dus nu hebben we twee componenten van het zelf, namelijk het oorspronkelijke pure gewaarzijn en het zelfgevoel als antwoord op een bepaalde omgeving. Het oorspronkelijke pure gewaarzijn is wat wij het bewuste zelf hebben genoemd, omdat het gewaarzijn is dat boven iets van de wereld van vorm uitgaat en daardoor is het jouw bekwaamheid – veiligheidsmechanisme – dat het je mogelijk maakt om altijd te weten dat je meer bent dan elk willekeurig zelf dat je bepaald hebt in de wereld van vorm. Toch ben ik me er wel van bewust dat, tenzij je een directe ervaring van dit pure gewaarzijn hebt gehad, het concept van het bewuste zelf alleen maar dat zal zijn: een concept waarop jij je mentale beelden zult projecteren uit je huidige mentale kader.

De uitleg hiervoor is dat een nieuwe mede-schepper gewoonlijk zo in beslag genomen wordt door het spelen van zijn van te voren bepaalde rol dat hij zijn pure gewaarzijn en zijn verbinding met zijn bron vergeet. Hij creëert snel een zelfgevoel met betrekking tot zijn omgeving en hij vergeet gemakkelijk dat hij meer is dan zijn zelfgevoel. Dit is vergelijkbaar met een baby, die vaak nog bewustzijn van vorige levens heeft, maar dit vergeet naarmate hij betrokken raakt bij het huidige leven. Zoals we gezegd hebben, is het bewuste zelf echt wie hij is, maar in het hier en nu, is het bewuste zelf – vanwege alle praktische bedoelingen – wie hij ziet dat hij is als wezen.

Het is essentieel te beseffen dat dit vergeten van je bron NIET een zonde is en NIET de val in het dualiteitbewustzijn. Het is gewoon een onvermijdelijk en natuurlijk onderdeel van het begin als nieuwe mede-schepper. Er is nog nooit een nieuwe mede-schepper geweest die niet door dit proces is heengegaan, dat soms het ‘eerste vergeten’ wordt genoemd. Maar omdat een nieuwe mede-schepper vele van te voren bepaalde rollen speelt en wordt geleid door een spirituele leraar, zal hij in het ideale geval dit eerste vergeten overwinnen. Hij zal beginnen te beseffen dat hij verschillende rollen kan spelen, omdat er een kern in zijn wezen is die elke rol, welke vorm ook, te boven gaat. Daardoor zal hij een glimp beginnen op te vangen van zijn pure gewaarzijn en zijn verbinding met zijn bron.

Dit zal de fundering leggen om de mede-schepper het punt te laten bereiken waarop hij zijn eigen rol kan bepalen en volledige verantwoording voor zijn levenservaringen kan nemen. Toch is het hier dat sommige mede-scheppers in moeilijkheden komen die hen gevoelig maken voor drama’s. Zie je, een mede-schepper is niet bedoeld om in puur gewaarzijn te blijven, hij wordt geschapen om mede te scheppen, waardoor hij zijn zelfgevoel uitbreidt totdat hij het niveau van de Schepper bereikt. Dus wanneer je een nieuwe mede-schepper in een van te voren vastgestelde omgeving plaatst, kan de mede-schepper niet passief blijven. Hij moet op zijn omgeving reageren, maar om te reageren en zich uit te drukken, moet hij een zelfgevoel creëren als voertuig om met zijn omgeving om te gaan.

In het begin zal dit een chaotisch, voor sommigen zelfs bedreigend, proces lijken, maar naarmate een mede-schepper zich ontwikkelt, begint hij te voelen dat hij nu meer dingen onder controle krijgt. De mede-schepper ontwikkelt een gevoel van evenwicht en zolang dit evenwicht niet verstoord wordt, voelt hij dat hij gemakkelijk met het leven kan omgaan in zijn omgeving. Dus wat er met sommige mede-scheppers gebeurt – en eerlijk gezegd overkomt dit vaker de er meer op gebrande en knappe studenten – is dat ze een zodanige bekwaamheid ontwikkelen om met hun omgeving om te gaan dat ze meesterschap over ieder aspect ervan hebben, wat inhoudt dat ze elke willekeurige rol kun spelen in die omgeving.

Dit meesterschap is echt en het wijst erop dat de student klaar is om af te studeren en verder te gaan. Maar wanneer de student voor het afstuderen staat, beseft hij plotseling dat verder gaan betekent dat hij niet langer reageert op een van te voren bepaalde omgeving, maar dat hij nu zijn eigen omgeving moet bepalen, zijn eigen rol, zijn eigen levenservaringen. Merk op dat voor dit besef, de student een gevoel van meesterschap heeft, wat inhoudt dat hij een gevoel van evenwicht had en voelde dat hij met zijn omgeving kon omgaan. Nu beseft de student dat dit gevoel van evenwicht losgelaten moet worden, zodat hij in een nieuw zelfgevoel herboren kan worden. En dit houdt in je gevoel van evenwicht verliezen!

Dit is wat ik tot uitdrukking bracht toen ik zei dat degenen die hun leven trachten te behouden, het zullen verliezen, terwijl degenen die bereid waren hun leven te verliezen vanwege mij, het eeuwige leven zouden verwerven. Dus als een mede-schepper gehecht is geraakt aan zijn zelfgevoel en het gevoel van evenwicht dat eruit voortkomt, dan zal hij niet bereid zijn om deze bekende veiligheid op te geven om een nieuwe fase in te gaan zonder evenwicht, zonder gevoel van veiligheid.

Dit mag natuurlijk, volkomen binnen de vrije wil. Dus de mede-schepper kan nog een ronde meedoen om van te voren vastgestelde rollen te spelen, maar zoals ik al in eerdere verhandelingen uitgelegd heb, kan hij andere mede-scheppers er niet van weerhouden om door te gaan en naarmate hij sterker wordt, wordt het lastiger voor de overige mede-scheppers het te negeren. Met andere woorden, de opwaartse aantrekkingskracht zal het evenwicht beginnen te verstoren van die studenten die weigeren af te studeren. En daarom moeten ze een drama creëren, waardoor het lijkt dat ze niet hoeven af te studeren en dat het legitiem is weerstand te bieden aan de opwaartse aantrekkingskracht van de Heilige Geest, de Rivier van Leven.

Zie je nu wat dit betekent? Het betekent dat elk willekeurig drama dat wordt bepaald – hetzij persoonlijk of episch – een rechtvaardiging bepaalt voor een nieuw gevoel van equilibrium. Met andere woorden, het meest subtiele effect – en in zekere zin het fundamentele ‘voordeel’ – van een drama is dat het degenen die er aan meedoen een gevoel van evenwicht geeft. Maar de consequentie is dat het gevoel van evenwicht gebaseerd wordt op de illusie van het drama, wat betekent dat je nu afstevent op de verdediging van die illusie, koste wat kost. En aangezien het materiële universum onvermijdelijk alle illusies zal aanvechten, wordt je leven een voortdurende worsteling.

Zelfs deze worsteling kan mensen een gevoel van evenwicht opleveren, zoals bijvoorbeeld Joden en Arabieren een bepaald evenwicht hebben gevonden in de millennia durende worsteling. Dus de enige vraag is hoe intens moet de strijd worden voor je bereid bent je gevoel van evenwicht op te geven om vrij te worden van de worsteling. De vergelijking is simpel. Je gehechtheid aan je huidige gevoel van evenwicht zal bepalen hoe zeer je bereid bent te worstelen om het mentale kader te verdedigen waarop jouw evenwicht gebaseerd wordt. Vanwege de opwaartse impuls gebouwd door anderen en de tweede wet van de thermodynamica zal de worsteling zich onvermijdelijk intensiveren. De enige vraag is hoe intens moet het worden voor jij er genoeg van krijgt en je bereid bent je huidig gevoel van evenwicht op te geven en de ware vrede van de Christusgeest zoekt.

Zie je nu de situatie waarin wij van de Opgevaren Schare pogen mensen te helpen aan hun drama’s te ontsnappen? Het is heel simpel. De ENIGE manier waarop wij mensen kunnen helpen aan hun drama’s te ontsnappen is door hun mentale kader van het drama uit te dagen. Toch zullen mensen dit onvermijdelijk als een bedreiging ervaren voor hun gevoel van evenwicht. Wat inhoudt dat degenen die het meest gehecht zijn aan het evenwicht onze pogingen met de grootste kracht zullen weerstaan. Met andere woorden degenen die het hardst hulp nodig hebben waarschijnlijk onze hulp het minst zullen accepteren.

We hebben nu gezien waarom mensen zich zo vaak aan hun drama’s vastklampen alsof het een zaak van leven of dood is. Zij doen dit omdat ze gehecht zijn geraakt – verslaafd – aan het gevoel van evenwicht en veiligheid dat hun drama hen biedt. Ze voelen dat als zij hun drama op moesten geven – en de kijk op de wereld die hen laat denken dat ze het hele universum in hun macht hebben in hun mentale kader – dat ze zouden sterven. En natuurlijk zou hun ego sterven als ze hun drama’s opgaven.

Wat de epische drama’s hieraan toevoegen, is dat ze mensen laten geloven, dat als ze de kijk op de wereld die hen laat voelen dat ze het universum in hun macht hebben, dat er dan iets slechts van epische proporties zou kunnen gebeuren met hen. Bijvoorbeeld dat de hele aarde of het hele universum vernietigd zou worden of overgenomen door de duivel. Of de duivel zou alle zielen naar de hel brengen en Gods plan voor het universum zou gesaboteerd worden.

Een persoonlijk drama bindt je gevoel van evenwicht aan wat er in je persoonlijke leven gebeurt. Het effect van epische drama’s is echter dat je gevoel van evenwicht gebonden wordt aan wat er in het hele universum gebeurt. En hoewel je in feite succesvol kunt zijn door je persoonlijke leven onder controle te hebben, zul je nooit succesvol zijn in het onder controle te houden van het hele universum (zelfs al denken sommige geïncarneerde en niet geïncarneerde wezens dat), wat inhoudt dat je op weg bent om tot in het oneindige onvervuld te blijven.

Zie je in feite de ironie hiervan in? Een drama wordt aangenomen omdat je niet bereid bent volledige verantwoording te nemen voor je innerlijke omstandigheden en de macht over je levenservaringen te nemen ongeacht de uiterlijke omstandigheden. Maar het effect van het drama is je te laten geloven dat je levenservaringen afhangen van externe omstandigheden. Dit betekent dat je gevoel van evenwicht zal afhangen van externe omstandigheden zolang jij gevangen zit in het drama wat de reden is dat jij je omgeving in je macht moet hebben, waaronder andere mensen.

Maar als jij volledige verantwoording zou nemen voor je innerlijke situatie, zou je beseffen dat je alles hebt wat je nodig hebt – binnen jezelf – om een nieuw gevoel van evenwicht te scheppen. Als je denkt dat jouw gevoel van evenwicht gebaseerd wordt op externe omstandigheden, zal het een huis zijn dat op zand gebouwd is. Je kunt je nog een poosje veilig voelen, maar als het begint te regenen, zal het je huis wegspoelen. Maar als jij je gevoel van evenwicht bouwt op het bevel voeren over je innerlijke omstandigheden, zal het huis gebouwd zijn op rotsachtige grond, de rots van Christus. En daardoor kunnen geen uiterlijke omstandigheden het huis wegspoelen. Want wanneer je weet dat je meer bent dan iets op deze wereld, hoe kan je zelfgevoel dan bedreigd worden door iets op deze wereld?

Leven en dood begrijpen
Heb je genoeg gewaarzijn om een stap achteruit te doen en de diepere betekenis te zien in mijn woorden?

Ik heb gesproken over twee basale krachten in dit universum:

*Er is de Levenskracht, namelijk de Heilige Geest of de Rivier van Leven. Deze kracht wordt gecreëerd door die mede-scheppers die bereid zijn om verantwoording te nemen voor hun levenservaringen en daardoor Christusbewustzijn verwerven, wat betekent dat zij voortdurend transcenderen, zich nooit ergens aan vast proberen te klampen.

*Er is de tweede wet van de thermodynamica die wat doet? Zij breekt alle georganiseerde structuren af en probeert het Ma-terlicht terug te laten keren naar een staat waar geen mentale beelden overheen gelegd worden en daardoor geen vormen bestaan. Je zou dit de doodskracht kunnen noemen.

Nu bekijken we dit nader. We zouden kunnen stellen dat in het materiële universum de basale kracht die aan het werk is, de doodskracht is. Als van zichzelf gewaarzijnd wezen heb je twee opties. Eén is toe te geven aan de doodskracht en zien dat alles om je heen afgebroken wordt, totdat er zelfs niet meer een zelfgevoel is. De andere is om je aan te sluiten bij de Rivier van Leven, waardoor je zo snel transcendeert dat je de doodskracht voor kunt blijven.

Met andere woorden de doodskracht heeft een vertragingsfactor, een bepaalde snelheid waarmee dingen afgebroken worden. Als jij je oude zelfgevoel sneller transcendeert dan de snelheid van de vernietiging, zul je nooit een gevoel van verlies ervaren, je zult nooit de dood ervaren. De voorwaarde is dat jij je niet kunt vastklampen aan het oude zelfgevoel, het oude mentale kader, het oude gevoel van evenwicht. Je moet bereid zijn het oude zelf te laten sterven, maar wanneer je weet dat je dan ogenblikkelijk in een groter zelf herboren zult worden, dan zul JIJ dit niet als de dood ervaren maar als een nieuwe geboorte in iets MEER.

Natuurlijk heb je ook nog een derde optie en die is de doodskracht te weerstaan. In feite geven maar heel weinig mede-scheppers zich over aan deze kracht, de meerderheid biedt weerstand eraan. En hoe bied je weerstand aan de dood? Door een drama te creëren, dat je laat geloven dat je werkelijk weerstand kunt bieden aan de basale kracht van het universum. Het is precies de vertragingsfactor van de tweede wet die het drama mogelijk maakt, omdat het– een tijdje – mogelijk is te geloven dat je echt weerstand kunt bieden en dat jij je aan iets kunt vastklampen of bezitten op de wereld. Snap je het verschil tussen de doodskracht transcenderen en er weerstand aan bieden? Als dat zo is, ben je begonnen je af te scheiden van je drama. Als het niet zo is, zit je nog stevig vast in je drama.

Als je dit verschil snapt, kun je een nieuw perspectief op het concept van de dood verwerven. We zouden kunnen zeggen dat alles in het materiële universum ontworpen is om jouw groei in zelfgewaarzijn te faciliteren. Deze groei kan plaats vinden op twee manieren. De ene is met de Rivier van Leven meestromen, waardoor je nooit hoeft te worstelen, nooit weerstand hoeft te bieden.

De andere is door het bewustzijn van een drama in te gaan, dat is wat ik ‘de dood’ noemde, zoals toen ik je jonge man vertelde om de doden de doden te laten begraven. Dit kan ook het bewustzijn van zonde of de val in de dualiteit genoemd worden. Het is ook wel een het tweede vergeten genoemd, zelfs de tweede dood, hoewel de ‘tweede dood’ ook een andere betekenis heeft.

Mensen die aan het drama mee gaan doen, plaatsen zich buiten de Rivier van Leven en daardoor worden ze automatisch en onvermijdelijk onderworpen aan de tweede wet. Ze zullen de doodskracht ervaren als een bedreiging die probeert hun gevoel van veiligheid weg te nemen en alles wat ze proberen te bezitten.

Kun je nu een stap achteruit doen en zien dat de twee krachten in feite hetzelfde beogen, namelijk je groei in zelfbewustzijn faciliteren? De Rivier van Leven creëert een opwaartse aantrekkingskracht die het gevoel van evenwicht verstoort van degenen die in een drama zitten en trekt hen omhoog. De aantrekkingskracht van de doodskracht probeert de illusies af te breken, zelfs de structuren, die gecreëerd zijn door het bewustzijn van het drama. Daardoor is de naakte werkelijkheid dat beide krachten ontworpen zijn om je te bevrijden van het dramabewustzijn.

Het enige echte verschil is, hoe jij reageert op het leven. Als jij een positieve benadering hebt, dan voeg jij je bij de Rivier van Leven en geef je vrijwillig het gevoel van evenwicht, je mentale kaders, op om de ware vrede van het Christusbewustzijn te bereiken. Als je een negatieve benadering hebt, word je onderhevig aan de doodskracht, die op den duur al je mentale kaders en je gevoel van evenwicht zal afbreken, totdat je er uiteindelijk genoeg van krijgt en de poging opgeeft om aan het evenwicht dat op zand gebouwd is, vast te houden.

Kun je zien dat beide manieren hetzelfde resultaat hebben? Je zult zonder mentale kaders zitten en je zult het uiterlijke gevoel van evenwicht transcenderen en het innerlijke evenwicht bereiken van weten wie je werkelijk bent. Beide manieren kunnen je bij het Christusbewustzijn brengen. De ene is bepaald zwaarder, want je creëert je eigen tegenstand door de beelden die je op de kosmische spiegel projecteert, beelden die een product van je drama zijn.

Dus in zeker zin staan wij van de Opgevaren Schare op de achtergrond en laten de tweede wet haar werk doen, in de wetenschap dat op den duur allen de gelegenheid krijgen te kiezen tussen het leven en de dood. Maar omdat wij allen de gemakkelijkere en vreugdevollere manier hebben genomen – het rechte en smalle pad – willen wij dat aan allen aanbieden. En DAT is de reden dat we bij de aarde blijven in plaats van door te gaan op de oneindige opwaartse spiralen die tot onze beschikking staan in de geascendeerde staat. We proberen je te inspireren deel te worden van onze opwaartse spiraal.

In de volgende verhandeling zullen we nadenken over wat wij, de Opgevaren Schare, kunnen doen om mensen te helpen ontsnappen aan hun drama’s. We zullen ook bespreken wat we niet kunnen doen en hoe we de wetten van het universum de leraren van de mensen moeten laten zijn.